“Lúister nou even!”

Voel je de lading hiervan, wanneer je weer eens in een discussie belandt met je partner, je kind of je collega, en je je opnieuw niet gehoord voelt? Misschien zeg je het hardop, misschien schreeuw je het er zelfs uit, tot het uiterste getergd. Of, wanneer je meer een introverte persoonlijkheid hebt, laat je het binnenin je uitrazen. Herkenbaar?

Je probeert zo helder en nadrukkelijk mogelijk aan te geven waar je staat, wat je bedoelt, waarom het belangrijk is. Maar het lijkt bij de ander weg te glijden, of te verdwijnen in het putje van dat specifieke moment. Hopeloos.

Frustratie en onverschilligheid

En dan bouwt je frustratie zich op. Eerst irritatie, dan boosheid, soms zelfs woede als er genoeg vuur in je lijf aanwezig is. Of je slaat meteen de andere kant op en geeft het op. Je trekt je energetisch terug en wordt onverschillig. Precies dat waar je je zo aan ergert bij de ander, dat hij of zij jou niet werkelijk hoort, pas je dan ook zelf toe. Dingen komen niet meer binnen, je laat ze langs je heen glijden alsof je een teflon jas hebt aangetrokken. En een deel van je gevoel gaat uit.

Zoals in vrijwel iedere wijsheidsleer wordt benadrukt, geldt: zo binnen, zo buiten (en zo boven, zo beneden). Wat er in ons gebeurt, staat nooit op zichzelf. We krijgen het telkens teruggespiegeld door de mensen en situaties in onze dag. Het is dus alsof het leven (of dat wijzere deel in ons) precies dezelfde boodschap in ons oor tettert: “Lúister nou even!”

 

Afbeelding van Victoria via Pixabay

Want over het algemeen luisteren we niet zo goed. We horen van alles: mensen, podcasts, muziek, verkeer, maar luisteren we werkelijk? Of kun je het omdraaien: we luisteren de hele dag naar dingen, maar hóren we wat het leven ons wil zeggen?

Luister jij echt?

Hoor je het ruisen van bomen, het zingen van vogels, het zachte scharrelen van bijna onzichtbare diertjes in bermen, perken en parken? En meer nog: hoe afgestemd is je ínnerlijk oor? Hoeveel ruimte krijgt je intuïtieve weten?

De frustratie van niet gehoord worden wijst uiteindelijk altijd naar binnen. Hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Maar zodra we onszelf geven wat we van de ander verlangen, verschuift onze realiteit 180 graden.

Lúister nou ’s even naar wie jij bent, naar al jouw facetten: je licht, je schaduw, je eenvoud en je ingewikkeldheid. Die hele wereld is vaak nog zo on-uitgepakt… en wacht op dit moment, tot jij werkelijk luistert.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – wanneer je een luisterend oor kunt gebruiken)