Deze week beluisterde ik ‘toevallig’ een aantal podcasts over generaties en wat hen onderscheidt, krachtig maakt of juist belemmert. Van dat soort informatieve gesprekken onthoud ik meestal niet precies de jaartallen of definities. Maar soms blijft er iets hangen dat me raakt, waarna ik er mijn eigen betekenis en verhaal van begin te weven.
Dus pin me niet vast op welke generatie precies waar goed in is. Wat ik vooral fascinerend vind, is hoe we er blijkbaar niet aan ontkomen om energetisch aan elkaar verbonden te zijn. Alsof we groepsgewijs bepaalde manieren van denken, voelen en bewegen delen, hoe belangrijk we onze individualiteit ook vinden.
Afbeelding van Ria via Pixabay
Gezamenlijke onderstroom
En waar liggen dan eigenlijk de grenzen van een generatie? Baby’s worden immers voortdurend geboren. Toch lijken generaties in de praktijk wel degelijk een bepaalde gezamenlijke onderstroom te dragen, iets dat bijvoorbeeld duidelijk zichtbaar wordt in werksituaties, cultuur of maatschappelijke bewegingen.
Astrologie werpt daar voor mij een interessant licht op. De zogenaamde buitenplaneten, Saturnus, Uranus, Neptunus en Pluto, bewegen veel langzamer door de dierenriem dan de meer persoonlijke planeten. Wanneer zo’n planeet van teken wisselt, lijkt dat vaak een nieuwe generatie of collectieve thematiek te markeren. Fascinerend.
Grote groepen mensen bewegen dan synchroon met een bepaalde energie. Ze zijn bijvoorbeeld heel gehoorzaam en meegaand, of juist rebels en vernieuwend. Ze voelen zich aangetrokken tot een specifieke muziekstijl, kleding of technologie die past bij hun tijd.
Waar pas jij eigenlijk in?
Waar pas jij eigenlijk in? En voel je je verbonden met de generatie waarin je geboren bent?
Als je terugkijkt op je leven: heb je dan echt je eigen koers gevaren? Of herken je hoe sterk de neiging kan zijn om je aan te passen, simpelweg omdat de aantrekkingskracht van een groep zo groot is?
En is aanpassen eigenlijk verkeerd? Of hoort het ook bij mens-zijn?
Trouw blijven aan wat er geleefd wil worden
Misschien gaat het er uiteindelijk niet om dat je volledig buiten de kudde staat, maar dat je binnen die beweging trouw blijft aan wat in jou geleefd wil worden. Dat je jezelf niet onderweg verliest.
Het is goed om daar af en toe eerlijk bij stil te staan. Niet pas later, op je sterfbed, maar stel jezelf regelmatig tussen de bedrijven door zo’n vraag:
Wat wil jouw ziel werkelijk via jou de wereld in brengen?
Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – kijk samen met mij in de spiegel van je ziel en ervaar helderheid in wat het wil)
Laat een reactie achter