De meesten van ons kennen trauma, in lichtere of zwaardere vorm. Misschien noem jij het niet eens trauma. Misschien spreek je liever over je schaduw, je pijn of dat wat je in dit leven hebt te leren.
Het maakt eigenlijk niet zoveel uit.
Trauma erkennen
In onze verdichte menselijke vorm zijn we allemaal bezig dat wat als zwaar, donker of pijnlijk wordt ervaren, werkelijk te erkennen. Niet om het weg te poetsen, maar om de waarde ervan te zien en het te omarmen als onvermijdelijk deel van het leven.
Veel vrouwen dragen de ervaring van onderdrukking van hun meer vrije, krachtige of donkere kanten. Veel mannen kennen juist de last van masculiene dominantie en de verwachtingen die daarmee gepaard gaan. Ook dat is niet eenvoudig. En omdat zowel het vrouwelijke als het mannelijke in ieder mens aanwezig is, zijn deze ervaringen minder gescheiden dan we soms denken.
Door het ene leren we het andere kennen.
En wanneer beide kanten geleefd mogen worden, zonder ze vast te houden of af te wijzen, keert langzaam verstilling terug. Dan schemert Liefde weer door alles heen. Niet als emotie, maar als oerkracht. Als dat wat altijd aanwezig was.
Image by John from Pixabay
Daar stopt de innerlijke strijd.
Dan verenigt het Zijn licht en donker, vriendelijkheid en agressie, behulpzaamheid en zelfgerichtheid, vrijgevigheid en hebberigheid.
Elke vorm van woede, agressie of vernieling, maar ook elke uiting van liefde en zorg, rust uiteindelijk op diezelfde bodem van Liefde.
Die bodem is er altijd. Zonder onderscheid. Eeuwig dragend, voedend, openend en evoluerend. Niet goed. Niet fout. Gewoon het Leven zelf, met alle tegenpolen die daarbij horen.
Alles wil geleefd worden
Niet alles hoeft verzacht en gezoet te worden. Wel wil alles in echtheid geleefd worden.
En uiteindelijk gaat iedere storm liggen. Buiten ons én in onszelf.
Gedragen op de bodem van Liefde.
Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – vind de vrede in jezelf door aan te gaan wat daarin ervaren wil worden.)
Laat een reactie achter