Ben je werkelijk vrij, innerlijk vrij om de wereld in te brengen wie je bent, iedere dag opnieuw?
Is dat werkelijk jou, die al die dingen doet in je leven? Of zit er nog een muurtje om je heen, hoe flinterdun ook, waardoor je nog nét die aangepaste versie laat zien en klinken?
Wonend in Nederland kunnen we over het algemeen redelijk vrij manoeuvreren. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Maar de meeste mensen voelen wel ruimte om zich vrij te bewegen in hun doen en laten.
Afbeelding: Rejoicer uit de Voyager van James Wanless en Ken Knutson
Geef je jezelf de ruimte?
En… geef je jezelf die ruimte? Mag de finesse van wie je bent door jou heen schijnen?
Het gaat echt om verfijndheid. Niet over luidruchtige meningen en opinies. Als dat voor jou waarachtig voelt, doe het, maar dat is niet waar ik het over heb.
In volle vrijheid jezelf bewegen en tot expressie brengen is veel subtieler. Het raakt aan dat wat er diep in je hart leeft: de uniciteit, de creativiteit die zo eigen is aan iedere ziel. Het hoeft helemaal niet groots en meeslepend te zijn, vaak juist het tegenovergestelde. Maar het is haarfijn afgestemd op de energie die alleen door jou de wereld ingebracht kan worden.
Laat je het toe?
En… mag het? Laat je dat toe? Mag je hart vrij openstaan naar de wereld, in al haar natuurlijkheid, in al haar eigenheid?
Een open hart heeft niet zoveel met kritiek op wat er niet goed zou gaan in de werreld. Het is des te meer gericht op de expressie van passie en compassie vanuit de eigen kern. Een bepaalde oogopslag, een mondhoek die boekdelen spreekt, armbewegingen die zo bij jou horen. En dan natuurlijk de stem, jouw stem: laat die doorkomen wie je in wezen bent? Of knijp je die energie nog af, onderweg naar buiten?
Maar je verfijndheid hoeft niet per se iets lijfelijks te zijn. Het kan ‘m ook zitten in je uitstraling, je energieveld. Datgene wat mensen opmerken wanneer je een ruimte binnenkomt. Niet pompeus en aandacht trekkend, maar veelal tussen de regels door: iets dat voelbaar is, maar geen woorden kent om dat gevoel te beschrijven.
Mag jij er zijn?
Mag jij er op die manier zijn, overal waar je komt, én in je eigen ruimte, waar je alleen bent met jezelf?
Zelfs dat laatste is niet evident. Meer iets wat we weer aan het leren zijn. Expressie kent allerlei normen en regels, en die willen we juist even een beetje dimmen. Meebewegen met een situatie kan altijd. Maar mag het vanuit wie jij ten diepste bent?
Zoals met zoveel dingen: oefening baart kunst. Blijf jezelf vinden en hervinden, in stiltes en pauzes met aandacht. En bijna magischerwijs kom je vroeger of later in alle vrijheid weer tot volle bloei.
Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – laten we verkennen waar jij jezelf nog tegenhoudt, zodat je je bloei echt gaat ervaren)
Laat een reactie achter