Wat ik fijn vind, is naar podcasts luisteren waarin mensen vanuit hun ziel en zaligheid hun licht laten schijnen op een onderwerp dat hen boeit. Wie weet begin ik ooit nog ’s een podcast.
Wat me daarbij opvalt, zowel in de wereld van het zogenaamd meetbare, bewijsbare, wetenschappelijke als in de wereld van het geestelijke, spirituele of de ‘woo woo’, is dat de ene spreker vaak de zienswijze van de ander ontkracht.
Niet zozeer met naam en toenaam, maar wel de fenomenen die sprekers inbrengen als ‘waar’. Misschien doe ik het zelf ook wel, bedenk ik me nu. Betrap me er maar op. Dan leer ik van.
Ultieme waarheid
Zeker als het gaat om de meer ongrijpbare zaken; dingen waarin we geloven of die we diep van binnen voelen maar niet per se hoeven te bewijzen, lijkt het of we naar een ultieme waarheid zoeken, om weer in de eenheid te zijn waar we bewust of onbewust naar verlangen. Die ultieme waarheid lijkt alleen niet te bestaan.
Als we onszelf over zeg 100 jaar zouden terughoren, denk ik dat we op z’n minst een glimlach produceren, zo niet in een lachsalvo uitbarsten. Want… hoe anders zal ons perspectief dan weer zijn…
Wat ik voor me zie, is zo’n kinderkaleidoscoop waar je bij iedere draai aan dat ding een ander kleurenpalet ziet, met weer nieuwe geometrieën.
Image by Dave Davidson from Pixabay
Niks ligt vast
Wij mensen zullen blijven draaien. We zullen dingen vanuit verschillende gezichtspunten blijven zien. Steeds ontdekken we iets nieuws over ons lichaam, onze geest en de wereld die we als ‘buiten’ zien.
En om dat alles door zoveel mogelijk brillen te kunnen bekijken, zijn we ‘anders’. Dus waarom dingen vastzetten in één alomvattende these?
Misschien is het tijdsgewricht waarin we op het moment zitten wel bedoeld om ons plagerig te blijven ontwrichten, door nieuwe ontdekkingen en manieren van kijken te blijven introduceren. Niets meer om je aan vast te klampen.
Je eigen centrum
Wat dan overblijft, is het voortdurend terugkomen in je eigen centrum, vanwaar je simpelweg jouw unieke bijdrage kunt leveren door ‘jezelf te zijn’, waarmee je, of je nou wilt of niet, onvermijdelijk een slinger geeft aan de mallemolen van het leven.
Het enige dat vastligt, is verandering… We wéten het. Als we het daar nou over eens zijn, zou dat dan misschien nu eindelijk de deur open kunnen zetten om als mensheid te gaan spelen in de kosmische zandbak?
Er moet niet zoveel, want ons bouwwerk is nooit af. Maar we genieten van wat ons hart ons ingeeft en zien hoe in verbinding telkens weer wat nieuws ontstaat, vanuit miljoenen ogen nét weer anders bekeken.
Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – vertel over jouw wereld en ervaar je creatiekracht toenemen)
Laat een reactie achter