Je kunt oneindig veel leringen, verhalen en adviezen beluisteren over het helen van je trauma’s: waarom je doet wat je doet en waarom je juist niet doet wat je zo graag zou willen doen. Als je enig zelfonderzoek hebt gedaan en de wereld van spiritualiteit, dat ongrijpbare mysterie, bent binnengegaan, dan heb je vast allerlei aanwijzingen over jezelf gevonden. Misschien ken je zelfs verhalen over vorige levens die mede vormgeven aan wie je nu bent.
Dit alles is ontzettend waardevol. Het brengt meer rust in ons denken, en daarmee helderheid. Wanneer het denken kalmeert, ontspant ook je gevoelsleven. Vaak volgt het lichaam dan vanzelf: het ademt dieper, verzacht en laat spanning los.
Door de deur
Maar (je voelde de ‘maar’ vast al aankomen) we gaan nu een fase verder. Ik schrijf bewust we, omdat het in mijn beleving een collectieve beweging is, al gebeurt er op individueel niveau ontzettend veel. Het is alsof we door een deur gaan waardoor ons lichaam, voorbij al die leringen, therapieën en verhalen, ineens ervaart: hé, ik begin vaste grond onder mijn voeten te voelen.
De wereld van vorm, waarin we leven, begint een stabiele plek te worden voor de energie van de ziel. Dat is nieuw. En we zijn er klaar voor.
Niet dat zich plotseling de hemel op aarde manifesteert. Maar dwars door al het oorlogs- en natuurgeweld heen ontkiemt een nieuw zaadje dat voorzichtig zijn kop boven de grond uitsteekt. Het is het zaad van de onstoffelijke wereld, het goddelijke in de vorm, dat zich een weg baant om zijn plek in te nemen in onze wereld van vorm. Niet langer als een verborgen bijgerechtje, maar steeds meer als hoofdgerecht.
Afbeelding van Khusen Rustamov via Pixabay
Het is veilig
De cellen in ons lichaam beginnen te voelen dat het veilig is om hier te landen. Voor de een gebeurt dat eerder dan voor de ander, maar het moment is voelbaar. Veel mensen merken dat hun lichaam zich herijkt. Vervormingen die ooit ontstonden uit angst en overlevingsdrang beginnen te transformeren. Voeten willen anders worden neergezet, harten zoeken een rustiger ritme, en onze organen reageren gevoeliger op wat niet zuiver is.
Ons lichaam voelt haar thuis, en laat van zich horen.
Pas wanneer het lijf werkelijk z’n plek inneemt in de wereld van vorm, kan de hemel op aarde landen. Dan kan de energie door ons heen de vorm bezielen en naar buiten stralen als een vuurtoren.
De tijd is aangebroken
Ah, ons lichaam, misschien wel de meest wijze leraar, altijd binnen handbereik. Het weet: de tijd is aangebroken. We hoeven niet langer energetisch te verdwijnen om te schijnen. We kunnen stabiel aanwezig blijven met iedere cel in ons lijf.
En in die aanwezigheid voelen alle disbalansen in onze dag, zich telkens opnieuw uitgenodigd om terug te keren naar het zuivere midden.
Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een goed gesprek als je jouw zuivere midden zoekt, om thuis te komen bij jezelf)