Logo Soul Touching

afscheid

De nieuwe geboorte

Al nodigt deze bijzondere tijd erg uit om over de Nieuwe Tijd de praten, die, zo geven heel veel mensen aan, met de grote conjunctie van de afgelopen wintersolstice werd ingeluid, dát is niet de nieuwe geboorte waar ik over wil schrijven. Ik heb veel te weinig kennis over de planetenstanden en bovendien kunnen anderen dat uitstekend. Er zijn talloze websites te vinden op internet.
Ook kerst staat natuurlijk in het teken van een geboorte. En ook dat ligt, net als de solstice, alweer achter ons.

Mijn vader

De zwangerschap en nieuwe geboorte waar ik over schrijf, gaan over het overgaan van mijn vader. Hij is 93 geworden dus een mooie leeftijd om aan iets nieuws te beginnen. De weg daar naartoe leek echt op een 9 maanden zwangerschap maar dan over een veel langere tijd uitgespreid. Hij is er naartoe gegroeid. En alhoewel hij niet echt sprak over spiritualiteit of zijn gevoelsleven, was hij een diepe voeler en een heel ‘verbonden’ iemand. Alleen vond hij dat eng volgens mij. Dus zat hij liever in zijn hoofd. Toch, zo tegen het moment van de ‘bevalling’ aan, die overgang naar dat nieuwe leven, kwamen er al wat weeën. En af en toe vertelde hij daarover iets aan mijn moeder.

Zo zei hij een paar dagen voor zijn dood: “Ik kan niet meer zo lang blijven maar ik laat je nu toch zo kort mogelijk alleen.” Hij was in die hele periode tot zijn vertrek, dat ongeveer twee jaar duurde, al twee keer echt weggeweest. Maar telkens kwam hij toch weer terug. De artsen stonden erbij en keken ernaar. Ze begrepen er niets van. Zo kan het gaan.

Hij vond het heel moeilijk om mijn moeder alleen achter te laten en diepte telkens die enorme wilskracht op, om weer terug te komen. Terwijl hij wel ervoer hoe vredig het ‘daar’ was. Niet dat ‘daar’ iets was zozeer, behalve dan vrede. Dat is wat hij erover kon zeggen. Hij was ook niet bang voor de dood. Maar hij vond de overgang eng, het afscheid, wat absoluut en onomkeerbaar iets totaal nieuws zou inluiden. Daar kon hij niet goed mee omgaan. Heeft hij nooit gekund. Verhuizen was ook altijd een ding.

Met vallen en opstaan

Zo ging de zwangerschap op weg naar zijn wedergeboorte met vallen en opstaan, letterlijk ook. Dan viel hij weer heel ongelukkig maar kwam telkens weer overeind. De zorg die hem omringde deze laatste jaren, was fantastisch waardoor een mooie band groeide tussen de geweldige zorgers en mijn vader, waar ieder op zijn/haar eigen wijze invulling aan gaf.

En dan… het moment van bevallen, van opnieuw geboren worden óf van overlijden, maar net hoe je ernaar kijkt. Hij koos een heel bijzonder moment: middenin de grote conjunctie van deze wintersolstice, luidde hij zijn overgang in. En na, nog een laatste aarzeling, liet hij zich stil en moedig en in alle vredigheid meevoeren naar zijn nieuwe leven. Zo vredig dat ze in de ochtend eigenlijk niet meteen in de gaten hadden dat hij was gegaan. En toch was het zo.

Niets dan vrede

Toen ik hem zag een paar uur later, nog heerlijk in zijn eigen bed, straalde hij niets dan vrede uit. Zijn gezicht leek jonger, de rimpels waren bijna weg.
Ik kon in het begin niet nalaten alsmaar zijn hand vast te houden en over zijn hoofd te strijken. Zijn weerbarstige oude grijze haar een beetje fatsoenerend. Ijdel is hij altijd geweest. Zijn kam moest overal mee naartoe.

Het is best even wennen om gewaar te worden dat zijn lichaam niet meer op en neer gaat, met de beweging van zijn adem, terwijl verder alles nog hetzelfde lijkt. Zijn anima, zijn ziel, is natuurlijk verdwenen. Die ziel die via de adem het lichaam ‘animeert’. Opeens is me dat nu heel helder: die animatie, die ademtocht die onze ziel vertegenwoordigt. En hoe makkelijk het dus eigenlijk is om contact met onze ziel te leggen, puur door het volgen van die ademstroom.

Helend

Heel bewust voelend, wat zo bij mij hoort, ervaar ik het als helend om deze stadia van afscheid een stem te geven. Eerst die enorme golf van liefde die ik voelde voor mijn vader, die ik vanaf mijn pubertijd eigenlijk niet meer goed met hem kon delen. Hij begreep pubers niet echt en trok zich terug. Maar opeens stroomde alles weer. Wat een heerlijk gevoel. En natuurlijk kwamen de huilbuien, gewoon tussen het geregel door. Pure reiniging, zo leerde Peter Delahay mij ooit.

Een nieuw contact

En na deze eerste momenten is er nu een nieuw contact met hem. Al ervaar ik niet dat hij nu opeens boven me hangt ofzo. Wat ik wel ervaar is een prachtige vrije, onvoorwaardelijke, vredige en lichte, bijna vrolijke energie die om me heen is of in mij. Ik noem het ‘De grote Geest’. Het is niet meer mijn vader. Ik zie het als die energie die in hem zat, en nu weer vrij is. En dat geeft me een impuls: om me ook zo vrij te voelen, ook al zit ik nu in dit lichaam en hier op aarde. ‘Hij’ stimuleert me om in mijn midden te blijven, in mijn integriteit en zuiverheid. Ik lijk daar telkens even op gewezen te worden. Heel luchtigjes. Daar in mijn midden ís immers die vrijheid? En die liefde, die vrede en die vrolijkheid… Daar is alles.

Ik geniet van ‘mijn vader’ die is gaan hemelen en opnieuw is geboren. Ik geniet van de heldere aanwijzingen. Of ik ze opvolg is natuurlijk vers twee. Zo makkelijk is dat immers niet altijd in dit gedoe van aardse dingen. (Zo blijken mijn moeder en ik opeens positief getest en ben ik ziek. Dat wordt dus een afscheid vanachter de computer, ook voor mijn broer.) Maar ik doe mijn beste best, vader.
Ben ik toch weer even kleine Nynke, die het fijn vindt als haar vader trots op haar is. En diep in mijn hart, weet ik natuurlijk dat hij dat is.

Liefs iedereen, heb een prachtige nieuwe geboorte naar 2021. Houd je midden en ervaar hoe gedragen je bent. N

Een nieuwe geboorte

 

Dood is leven

Wat merk jij op dit moment in je leven aan verandering? Begin je anders naar dingen te kijken? Reageer je op situaties zoals je dat eerder niet deed? Of ben je misschien onrustig? Vind je dingen niet meer leuk die je wel leuk vond en andersom?

Waar gaat je leven op dit moment eigenlijk over? Wat is je realiteit?

Misschien hoor je om je heen over mensen die de wereld mooier (willen) maken. Hoe zit dat bij jou? Heb je daar een klik mee? Niet perse met die mensen maar met de inhoud, het idee, het concept? En wat komt er dan naar boven wanneer je daaraan denkt? Hoe zou jouw vorm daarvoor zijn? Doe je iets met je handen, het milieu, de natuur, iets creatiefs, schrijf je, zing je, masseer je, kook je, vind je kinderen begeleiden geweldig…?

De wereld mooier maken was niet direct het doel van onze ouders. Nou ja, misschien voor een aantal van jullie ouders wel. Maar de meeste mensen die ik ken zijn groot geworden met het idee spullen en geld te verzamelen via een goede baan of eigen bedrijf, zich te verzekeren tegen van alles en nog wat, pensioen op te bouwen en regels te volgen, veel regels. En ja, het pad lopen van school/studie, verliefd worden, trouwen, kinderen en carrière is nog steeds de meest geleefde (!niet geliefde) bezigheid.

Maar een groeiende groep mensen stapt hieruit.

Een groeiende groep mensen voelt en beseft dat dit voorbeeld niet per definitie hét leven is. Ze beseft dat het leven veel meer kan inhouden dan dat. Dat er een sprankel in het leven kan zitten die zoveel energie geeft, dat alles mogelijk lijkt. Hoe werkt dat dan?

Het hoeft niet eens helder te zijn waar al die energie en inspiratie vandaan komen om ze te ervaren en als het ware te surfen op de golven van je leven. Maar ga je op zoek naar de bron ervan, bijvoorbeeld via meditatie, dan kom je uit bij iets dat veel verder rijkt dan alles wat je tot nu toe ‘het leven’ noemde. Heb je dat ook ervaren? Hoe beleef jij dat?

“Er is leven, er is leven na de dood”

Dit zong Freek de Jonge al in ‘97. Wanneer je stopt met leven op de automatische piloot, ervaar je dit. In plaats van wat moet en niet mag, zo hoort of beter niet kan, richt je je in elk bewust moment op wat er ín je gebeurt en in beweging wil komen in plaats van op zaken buiten jou. Je richt je bewust op dat waar je instant van geniet, blij van wordt en een ‘ja’ bij voelt.

De bron die maar niet leeg wil lopen

Dat is het leven waarbij je tapt uit een bron, ook jóuw bron, die maar niet leeg wil lopen. Die bron geeft onophoudelijk energie in plaats van dat iets je energie kost. En als gevolg daarvan realiseer je dingen die je wellicht nog helemaal niet hebt geassocieerd met jezelf. De meest ‘gekke’ realiteiten kunnen onderdeel van je leven worden, wanneer je de doodsheid en sleur achter je laat en stapt in alleen dát wat je voedt.

Het kan zijn dat je een bijzondere tocht gaat maken door de natuur. Of je staat ‘opeens’ ergens op een podium te zingen en stijgt boven jezelf uit, zoals ze dat zo mooi zeggen. En wie weet, blijk je een magnifieke bouwer van, laten we zeggen, muziekboxen, ‘toevallig’ ontdekt, omdat je werd ontslagen. Dát is leven na de dood!

Afscheid nemen…

De dood is alleen vaak wel een dingetje. Afscheid nemen doet pijn, zeggen we. In eerste instantie ervaren we dat ook meestal zo. Dus wat weggaat, stopt en overgaat in iets anders, vraagt de komende tijd misschien even schakelen. En dat kan onrust en verwarring met zich meebrengen. Maar het leven dat eruit voortkomt, is bevrijdend. Althans, wanneer je niet vast blijft houden aan het oude. Dat ervaar ik zelf. En velen met mij.

Je hoeft niet te wachten

Je hoeft echter niet te wachten op iets dat stopt, zoals je ontslag, een scheiding, of een andere confronterende situatie. Je kunt ‘de dood’ ook zelf pro-actief opzoeken en dus stoppen met die dingen waar geen inspiratie in zit. Dat is misschien even wennen maar het geeft een gevoel van helderheid, inzicht, kracht en vooral ook plezier en vrijheid.

Stel jezelf vragen als: “Waar word ik telkens erg blij van? Wat geeft me iedere dag of zelfs ieder moment energie? Waar word ik als het ware naartoe getrokken en is zo natuurlijk voor me?”

Daarmee heb je meteen helder wat eigenlijk niet (meer) stroomt in je leven. Je realiseert je dat je situaties en activiteiten in stand houdt, terwijl je ergens wel weet dat ze niet voedend zijn. En over voeding gesproken: ook daarin groeit je bewustzijn. Dat wat je eet (en drinkt), geeft je of kost je energie. Wat kies je?

Wat is je nieuwe realiteit?

Volg je antwoorden. En merk daadwerkelijk verandering in je realiteit. Ik ben heel benieuwd wat er in jou leven gebeurt door dit te doen. Ik ben heel benieuwd wat het (laten) sterven van situaties, gewoontes, dingen etc. je oplevert. Fijn als je dit met me deelt.

En natuurlijk ben je ook heel welkom om met me in gesprek te gaan over het proces zelf: over wat je eigenlijk wilt laten gaan en hoe je deze veranderingen kunt realiseren. Lukt het je niet om dingen los te laten terwijl het je wel aanspreekt en je ergens voelt dat het nodig is om vooruit te komen? Meld je aan voor een gratis Losmaaksessie op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/ (via skype). Live kan ook. Dan kost het een tientje.

 

Voor extra inspiratie: