Zoveel berichten, podcasts en teksten gaan over de matrix. En dan bedoel ik niet per se de film, maar dat systeem waarvan wordt gezegd dat “zij” (de slechterikken buiten ons) ons eronder willen houden met steeds slinkser wordende trucs. Het verhaal eindigt vaak somber: dat we zelfs in deze tijd voor eeuwig gevangen zullen blijven, zonder te beseffen dat er überhaupt een matrix bestaat.
Poeh… wij als ‘gewone’ mensen, die proberen het hart te volgen en liefdevol bij te dragen aan een mooiere wereld, kunnen hier moedeloos van worden, toch? Je mediteert, leeft gezond, bent dienstbaar, en dan krijg je te horen dat je tóch te onbewust bent om ooit uit de klauwen van de matrix te ontsnappen. Niet bepaald bekrachtigend.
Afbeelding ‘Oppression’ uit de Voyager van James Wanless en Ken Knutson
Jezelf vrij maken
Ironisch genoeg lijken al die waarschuwingen juist wél bedoeld om ons de kracht te geven om onszelf vrij te maken. Maar ze lijken in hun eigen val te trappen. Gaandeweg lijkt er een wedloop te zijn ontstaan in wie nu werkelijk weet hoe ‘het’ zit. Wie kan de subtiele nuances van het Goddelijke het scherpst verwoorden? Wie heeft dé oplossing om ons uit ons lijden te verlossen? Wie kent de weg naar de échte vrijheid? Concepten buitelen over elkaar heen, vaak zelfs subtiel strijdend om de waarheid. (Of is het toch stiekem de strijd om de meeste volgers?)
En… waarvan willen we eigenlijk vrij zijn? Zijn we niet altijd net zo vrij óf gevangen als we verkiezen waar te nemen op enig moment? Als jij een bepaald idee niet deelt, kan het je dan werkelijk vasthouden?
De hemel op aarde
Een groeiend aantal mensen verlangt naar eenheid, naar een hemel op aarde. Ik zou zeggen: stem je erop af. Maak het je realiteit, en je bént in de zevende hemel. Misschien klinkt dat simplistisch, maar het is volgens mij wezenlijk. Want wat je denken ook construeert, het komt niet in de buurt bij Waarheid. Terwijl je ziel gewoon weet: Waarheid, Liefde, Creatie, God, is wie we zijn.
Onze eeuwige gevangenis
En dat, lieve mensen, is misschien wel de meest ultieme gevangenis waar we nooit uit zullen ontsnappen: onze eigen oneindige omarming van het AL dat we zijn (of welke term je hier ook verkiest). Geen angst, geen listig systeem, geen ‘valse’ matrix die dat ooit kan veranderen want het is allemaal net zo AL als wij zijn. Is dat niet een heerlijk rustgevend besef?
Liefs, een mooie week, Nynke
