Logo Soul Touching

contemplatie

Dankbaarheid

Hoe meer we ervaren dat er een mist optrekt in ons leven, dat er heldere inzichten ontstaan over waarom dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan, hoe meer rust er vaak ontstaat. Het gevoel te moeten overleven in een harde wereld, te moeten vechten voor je plek, je natje en droogje, een dak boven je hoofd, verzacht. Vanuit een groter perspectief zwakt de éénpuntigheid van een situatie af. Het is niet langer dit óf dat. Misschien herken je het?

Met zo’n inzicht of overzicht lijkt het alsof je verhuist naar een ander standpunt. Je staat niet meer midden in de arena waar het leven als een gevecht voelt, maar je kijkt van iets meer afstand. Je overziet het geheel.

Verruimd perspectief

De kunst is wel om jezelf daarin niet te verheffen boven anderen. Je blijft mens, met menselijke behoeften en verlangens. Je blijft verbonden aan de arena, aan het spel van menselijke krachten. Maar je gaat daarin niet meer kopje onder, omdat je doorziet hoe wat jij denkt, voelt en doet, impact heeft op jouw levenservaring. Je manier van kijken verandert, en daarmee verandert je ervaring.

Zo’n verruimd perspectief kan op vele manieren ontstaan: meditatie, contemplatie, tijd in de natuur, het volgen van authentieke wijsheidsleren. Soms via rituelen of (zuivere) verruimende middelen, die je uitnodigen anders te kijken.

Toewijding

Meestal vraagt het vooral toewijding en oefening, zeker wanneer het betekent dat je gehechtheden moet loslaten. Dat kan angst oproepen. Het is geen gemakkelijk pad.

Maar eenmaal geland in een ervaring van verruiming, al is het maar voor enkele minuten, lijkt er een nieuwe wereld open te gaan. Niet omdat de wereld per se is veranderd, maar omdat er in jou iets verschoven is. Wat we zien wordt immers bepaald door de bril die we dragen.

Hartopening

Wat werkelijk opent in zo’n staat, is je hart. Je kunt dat ook heel fysiek waarnemen in je borstgebied: als ruimte, als een druk, als iets wat zich daar opent.

En met die opening begint dankbaarheid te stromen. Een oerkracht waardoor een simpel ‘dank je wel’ als vanzelf je mond uitrolt, soms met tranen over je wangen. Het is het Leven zelf dat zich herkent als de grote stroom der dingen: als Liefde.

Dankbaarheid
Afbeelding van William Adams via Pixabay

Dankbaarheid

Dankbaarheid hoef je niet af te wachten. Je kunt haar ook uitnodigen. Juist temidden van strijd of verwarring. Ze herinnert je aan dat andere standpunt en kan je er naartoe leiden, mits je je eraan over durft te geven.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor een ruimer perspectief, het perspectief vanuit je ziel)

De trein dendert door

De AI-workshops vliegen ons om de oren. Technologie raast voort en neemt in hoog tempo taken en banen over. Veel mensen – althans de mensen die ik spreek – ervaren dat de tijd bijna té snel gaat. Gedachten vervliegen, het hoofd kan het niet meer bijbenen. Alsof we worden uitgenodigd – of beter gezegd: gedwongen – om meer los te laten dan we aankunnen.

De trein dendert door

Afbeelding van Alexei via Pixabay

Hoe blijf je dan op het juiste spoor? Hoe houd je het leven bij, als computers een snelheid aanbrengen die ons mens-zijn overstijgt? Door een heel ander tempo te kiezen.

Verstillen

Ken je dat gevoel, wanneer je in volle vaart in een trein zit en er een andere trein langs raast? Het lijkt even alsof je stilstaat. Precies dát is nu nodig. Verstillen. Je lichaam regelmatig tot rust brengen. Want in die verstilling kan je bewustzijn omhoogschieten, naar frequenties waarin de toekomst niet overweldigend is, maar uitnodigend.

Stel je voor: communiceren zonder schermen, door een gedachte. Aanwezig zijn in het oog van de orkaan, kalm, helder, levend. Op precies het juiste moment het juiste doen. Niet gejaagd, maar afgestemd.

De Kunst van Contemplatie

Dit is geen utopie. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk in ons mens-zijn. En daarin is De Kunst van Contemplatie een sleutel. Vertragen om te versnellen. Minder doen, meer leven. Ruimte maken voor wat wezenlijk is, zodat het zichzelf kan tonen – niet op commando, maar precies op tijd. Is het niet wonderlijk?

En dit wonder kunnen we zelf scheppen, iedere dag opnieuw, zelfs in een doordenderende trein. Door te vertragen, te verstillen, te verinnerlijken en jezelf te hervinden in het alziende oog in de orkaan, in het onmetelijke universum dat je zelf bent. Dan hoef je nergens naartoe, niet te stressen om een trein te halen, maar slechts af te stemmen met wie je bent, in ieder Goddelijk moment.

Liefs, en een verstilde groet, Nynke

PS: kom naar ons Inspiratievolle Contemplatie-event ter ere van de lancering van dit vertaalde werk van Richard Rudd, de grondlegger van de Gene Keys. Hier vind je er alles over.