Nu ik me een beetje ben gaan verdiepen in astrologie (en velen met mij, heb ik de indruk) zie ik hoe interpretaties en voorspellingen in deze bijzondere tijd over elkaar heen buitelen. Wat ik daarin het meest pakkend vind, is hoe de planeten en de manier waarop we ze zijn gaan duiden, ons iets spiegelen. Het principe zo boven, zo beneden is zo treffend. Tegelijk lijkt het alsof dat vooral het geval is wanneer je ergens op kunt terugkijken, in plaats van vooruit.
Afbeelding van lee seonghak via Pixabay
Achteromkijkend kunnen we die grote hemellichamen, die hun spel spelen samen met ‘onze’ aardbol, pas werkelijk leren verstaan. Mij doet dat buigen naar die krachten. Ik ervaar een vorm van nederigheid, telkens weer. Wie zijn wij eigenlijk, dat we denken dat we het leven hier volledig kunnen regelen?
Onze potentie
Dat gezegd hebbende, regelen we op een bepaalde manier wel degelijk hoe wíj, net als planeten, zon en maan, onze rondjes draaien. Bij de maan is dat natuurlijk duidelijk zichtbaar: de wassende, volle, afnemende en nieuwe maan laten een cyclus zien waar volgens mij alle leven voortdurend doorheen beweegt: vanuit het niets komt iets op. Het doet zijn ding, bloeit, is krachtig, en sterft vervolgens weer af om terug te vallen in het niets. En hoeveel van die ‘rondjes’ we (be)leven, verschilt per persoon. Misschien ervaar je dit als nutteloos. Maar we hebben absoluut de potentie om iedere cyclus memorabel te maken, en daarmee ons leven onvergetelijk.
Hoe kijk jij naar de rondjes die jij draait? In een uur, in je dag, van verjaardag tot verjaardag, of zelfs nog groter in de tijd? Voel je je vaak verveeld, gevangen in een ronde, misschien terneergeslagen door de herhaling van zetten? Of kun je, ook van de kleinste momenten in je dag een frisse mini-cyclus maken, telkens nieuw en met een potentieel om te bloeien, te groeien en te leren?
Polariteiten maken dingen helder
Deze vraag klinkt als een open deur, maar polariteiten maken dingen helder. De vraag die dus telkens weer terugkomt in ons cyclische leven, is deze: breng ik mezelf steeds in als fris, nieuw en open, of laat ik mijn hoofd hangen en zie ik geen uitweg uit de sleur? Grofweg twee smaken om ons leven te kleuren, gedurende de vele rondjes die ieder van ons krijgt voorgeschoteld.
Telkens weer een rondje… daar komen we niet onderuit. Maar of we het ervaren als hetzelfde rondje, of een gloednieuwe, dát is aan ons.
Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor een heldere start van jouw nieuwe ronde)