Ken je dat: dat je ergens heel goed wéét wat er speelt in de wondere wereld van bewustzijn en bewustwording, en dat je tegelijkertijd maar geen stabiele basis lijkt te vinden in je eigen zijn?
Dat je merkt hoe je steeds weer uitreikt naar anderen om antwoorden te vinden op een zoeken dat maar niet tot rust komt. Alsof er een voortdurende, sluimerende onrust in je leeft. Een trilling die je meeneemt van methode naar methode, van leraar naar leraar, van sessie naar sessie, alsof je voortgedreven wordt door iets dat groter is dan je eigen wil.
Ademruimte
Wat is dat toch? Waarom komt er geen ademruimte in je systeem? Waarom voelt het alsof je een speelbal bent van een beweging die je niet begrijpt?
Het zijn wezenlijke vragen. Zeker in deze tijd, waarin overal de onderste steen boven lijkt te willen komen, en het licht steeds dieper schijnt in alle hoeken en gaten waar nog duisternis ligt. Soms lijkt die beweging met de dag intenser te worden, en kun je je overspoeld voelen door golven van onrust, spanning en angst.
Afbeelding via Pixabay
En dan die innerlijke stem: Maar ik bén toch bewust? Ik wéét toch hoe schaduwwerk werkt? Ik ken mijn trauma’s, familiepatronen en héb diepe heling ervaren? Zou ik niet verder moeten zijn? Misschien zelfs al wel vrij van al dat gedoe?
Misschien wel, maar je ziel trekt zich weinig aan van wat wij denken dat er ‘zou moeten’. Dat maakt schaduwwerk zo fascinerend: het dwingt ons een wereld binnen waar het hoofd geen stuurfunctie heeft. Een wereld die vraagt om overgave, om nieuwsgierigheid, om het geduld om haar geheimen te laten spreken in hun eigen tempo.
Geen enkele schaduw is voor eeuwig
Soms is wat er uit de schaduw opkomt simpelweg groter dan welke methode, therapie of welk systeem ook kan bevatten. Dan vraagt het van ons dat we blijven doorgaan op ons pad, ont-dekkend van psyche en ziel. Geen enkele schaduw is voor eeuwig. Maar ze laten zich evenmin opjutten; ze kennen hun eigen ritme.
Hoe uitzichtloos het soms ook voelt, wanneer je het idee hebt gevangen te zitten in je schaduwen: blijf in gesprek met wat zich toont, iedere dag weer. En op een dag, in een onverwacht moment, merk je dat je los bent, dat je met heldere blik, open en onbevangen, terúg kunt kijken op een bijzondere tijd: van gegrepen naar begrepen.
Reik dieper
En zoals altijd: hoe dieper je in jezelf durft te reiken, hoe meer licht je meeneemt ‘naar boven’, ten dienste van ons allemaal. Dus dank! Veel liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor als je meer (be-)grip wilt ervaren in deze fase)
