Het leven zou het leven niet zijn als we niet zo nu en dan uitgedaagd werden; uit onze zogeheten comfortzone geduwd, soms zachtjes, soms overrompelend.
Alles ten behoeve van groei en ontwikkeling. Om ons te laten ontwaken uit een diepe slaap zoals de metafoor omschrijft, zodat we ontdekken dat, hoe wakker we ook dachten te zijn, we vaak niet verder konden kijken dan onze neus lang was.
Zoals de held in ieder verhaal, krijgen ook wij te maken met ongemak dat ons dwingt de status quo los te laten. Wat veilig leek, wat houvast bood, begint te verschuiven.
En hoe graag we ook zeggen van afwisseling te houden (“als geen dag maar hetzelfde is”), de meesten van ons ankeren zich stevig, als de haringen van een tent. We hechten ons aan ideeën, aan mensen, aan spullen, aan plekken.
Pas wanneer een anker wordt losgetrokken, merken we hoe diep het zat.
Wat zijn jouw sterkste ankers?
De plek waar je woont, je kind, je uiterlijk, je geld?
Stel je voor dat het opeens verdwijnt. Wie ben je dan?
Wat blijft er over als de grond onder je voeten beweegt?
Dan ervaren we vaak een donkere nacht van de ziel, zo’n fase waarin het lijden eindeloos lijkt, de nacht die maar niet wil overgaan in een nieuwe dag.
Je kunt geen kant op en wordt op jezelf teruggeworpen.
Er rest niets dan voelen: pijn, wanhoop, radeloosheid.
En je vraagt je af: gaat dit ooit nog voorbij? Dat is de nacht vóór het ontwaken.
Toch kun je de woorden van troost van anderen niet aannemen: het licht aan het einde van de tunnel is niet te geloven zolang je er middenin zit. Zelfs het lijden wordt dan een anker, tenminste íets om je aan vast te kunnen houden.
Afbeelding van Marcos miranda via Pixabay
Maar ook dát anker laat jou uiteindelijk los.
Want na elke nacht komt onherroepelijk de dag.
Het licht breekt altijd door, hoe diep het donker ook was. En je hebt je weer te laten zien, in al je kwetsbaarheid misschien. Want licht zit als essentie in alles, ook in ons.
En dan besef je: het is niet dat alles óver gaat en verdwijnt, maar dat het overgaat… in iets nieuws.
Alles wat je meemaakte, begeleidde je slechts naar de volgende laag van licht in jezelf: de nieuwe dag.
De donkere nacht van de ziel…
ze neemt je altijd mee naar méér licht, méér leven. Vanuit dat oogpunt, zouden we er geen genoeg van moeten krijgen.
Liefs, Nynke