In podcasts en teksten hoor en lees ik vaak de vergelijking van spirituele groei met het trainen van spieren: je hebt door te zetten, geduld te hebben en er heel regelmatig je aandacht op te vestigen of mee bezig te zijn. Een mooie vergelijking, zeker.
Ontastbaar
Wat ik wel een groot verschil vind, is dat spirituele groei veel ontastbaarder is. Spieren kun je immers aanraken, voelen en zien groeien. Na een tijdje flink trainen kun je jezelf het bewijs van vooruitgang laten zien. En dat stimuleert om door te gaan.
Bij het openen voor bewustzijn ligt dat anders. Bewustzijn zélf groeit niet, het ís. Maar ons ervoor openen kan in het begin behoorlijk oncomfortabel voelen. Soms lijkt het zelfs alsof je volledig van je pad bent geraakt.
Kom ik ooit verder?
Als zoeker (en zijn we dat niet allemaal, ik zeker wel), kun je dan momenten van vertwijfeling ervaren: Kom ik ooit verder? Word ik nog gelukkig? Wordt het leven weer fijn? Het is een gangbaar gevoel, want dit pad is niet gemakkelijk.
Het ontastbare, energetische karakter van spirituele groei maakt het soms pittig. Niemand kan je precies vertellen hoe het voor jou werkt. Jij bent een uniek stukje van het geheel, en de waarheid in jou laat zich alleen door jouzelf ontdekken.
Jouw donkere nacht van de ziel
Natuurlijk zijn er gidsen, healers, coaches of vrienden die je kunnen ondersteunen in je donkerste momenten, maar de ultieme groei vindt plaats in dat stuk dat je écht zelf te doen hebt: die donkere nacht van de ziel waarin je in je eentje door het duister beweegt tot het licht in jou, dat er altijd is, weer doorbreekt.
We weten dit ergens wel, maar in een wereld van vorm, waar meten weten is, valt het niet altijd mee om jezelf te voeden met iets dat niet met je vijf zintuigen is waar te nemen.
Je innerlijke tipping point
Totdat je op een onverwacht moment merkt dat er iets is veranderd. Iets voelt lichter. Je lichaam ontspant. Je gemoed is rustiger. Mensen reageren anders. Je hebt je innerlijke tipping point bereikt.
Afbeelding van Mauro Borghesi via Pixabay
Druppel na druppel heb je het bassin van bewustzijn in jou gevuld met aandacht, liefde, en moed. Tot die ene druppel waarmee het begint over te stromen. De angst is aangekeken, de kiertjes in je pantser worden scheuren, en het licht breekt door. Wat een (h)eerlijk moment.
Ga door!
En hoewel je het niet kunt pinpointen of verklaren, het gebeurt! Dus ga door. Luister diep en hoor de vallende druppels en jouw bassin vullen.
Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je het fijn vindt om heel zuiver op jouw proces te kunnen reflecteren)