Logo Soul Touching

emoties

De cirkel rond

“Hij tikte me op m’n rug en zei: “Kom, we gaan het kamp uit.””

Ze vertelt het bijna iedere keer als ik bij haar ben. 87 is ze. Helder nog. En bezig de cirkel van haar leven rond te maken. En dat betekent meestal: terugkeren, je leven overzien, de balans opmaken en de losse eindjes alsnog aangaan. Ze krijgt er de tijd voor. Van wie? In ieder geval van ‘iets’ dat groter is dan haar mens zijn. Haar mens zijn wil wel gaan maar de tijd is kennelijk nog niet helemaal rijp.
Dus koestert ze iedere dag haar verhalen. Ze is dankbaar nu, voor alles. Alles wat haar leven haar heeft gebracht en alles wat ze dagelijks nog steeds ontvangt.

Verlies

Haar leven bracht haar al jong in een diep donkere tijd: de internering in het Jappenkamp tijdens WO II. Het Indonesië waar ze ter wereld kwam, werd bezet door Japan en ook daar was de oorlog wreed en vernietigend. Het betekende voor mijn moeder vooral verlies. Verlies van alles wat er als kind van zeven in haar leventje was. Eerst ging haar vader, die werd opgehaald om te werk te worden gesteld. Zo’n beeld vergeet je nooit meer. Koffertje, hoed op, gelaten lopend naar een bus. Zul je elkaar ooit weerzien? Ze zullen het zich allemaal hebben afgevraagd, mijn moeder, haar broer en háár moeder, mijn oma, bij het weglopen van die man, mijn opa.

De cirkel rond

Afbeeldig van Günter Lohmeyer via Pixabay

Toen verloor ze haar ouderlijk huis, dat het gezin achter moest laten om naar de kampen te vertrekken.
Even daarna vertrok haar broer. Mannen en vrouwen werden gescheiden en haar broer, pas twaalf jaar oud, behoorde vanaf dat moment tot de mannen. Ook hij ging, niet wetend of wat hij achterliet, ooit nog in zijn leven zou terugkeren.

En tenslotte verloor ze in het kamp haar moeder, een opgewekte vrouw en begenadigd musicus die vanaf het begin van de bezetting gevoeld moet hebben dat ze die niet zou overleven. Ze was astma-patiënte, waar in die tijd niet veel aan te doen was, behalve kuren op plekken met heldere, zuurstofrijke lucht. Dat was in Indonesië schaars dus haar astma laaide daar pas echt op. Maar wat deed je als jonge echtgenote wanneer je man zijn werk achterna reisde? Je ging mee.

Het laatste gesprekje tussen mijn moeder en mijn oma ging over sambal. Ze vertelt het steevast wanneer ik er ben. Het maakt zo’n groot deel uit van de cirkel van heling die ze nu doorloopt. “Wil je wat sambal voor me halen?” vroeg mijn oma haar. En mijn moeder ging. Terug in de barak was haar moeder vertrokken. Had zij haar overgang voelen aankomen? En haar dochter willen besparen dat ze daar getuige van zou zijn? Ik vermoed het. Mijn moeder is de schok nooit werkelijk te boven gekomen.

Alleen in het kamp. Iedereen weg. Alles weg. Een groot stempel van verlies, dat zoveel mensen in hun leven opgedrukt krijgen op het pad dat ze lopen, in welke vorm dan ook. Hoe kom je daarmee in het reine?

Een lange weg

Mijn moeder vertelt verder: “Je wist nooit wanneer het afgelopen was.” Zeker voor een kind alleen moet het een tijd zonder einde hebben geleken.

En opeens is daar die dag dat haar broer achter haar staat, en zegt: “Kom, we gaan het kamp uit.” Een tiener van 17 was hij inmiddels, met het leed van minstens tien levens in zijn rugzak. Hard de volwassenheid ingeschoten van waaruit hij de weg terug moest zien te vinden, van dood en ellende, naar het leven. Zijn zusje ophalen was de eerste stap.

Wat volgde was een lange lange weg. Niet eentje van bevrijding en feest. Maar eentje van angst naar nog meer angst en gevaar naar nog gevaarlijker. Want vergeleken bij het kamp, was de na-oorlogse Indische tijd zo mogelijk nog erger.

“Het was mijn vader!”

Maar ze redden het, de twee kinderen, met hulp van de juiste mensen op de juiste momenten, als geschenken uit de hemel. Vraag niet hoe en waarom: het is gegaan zoals het is gegaan en het lukte hen bij hun vader te komen die, na de bevrijding, in Singapore voor de Engelsen moest gaan werken. Ook die hereniging staat nog haarscherp op haar netvlies. Ze deelt ‘m vaak met me wanneer ze haar leven aan zich voorbij laat trekken:

“We kwamen eindelijk aan in Singapore met twee vliegtickets die Rob (haar broer) gestolen had. Daar stonden we. Er kwam een man naar ons toelopen met een hoed op. Plots verheft mijn moeder haar stem: “Het was mijn vader!” Ze schreeuwt bijna, iedere keer weer wanneer ze in dit moment duikt, zo vol van emotie. “Hij was helemaal niet blij om ons te zien!” roept ze uit. Nog steeds kan ze het niet geloven: geen omhelzing, geen knuffel, geen enkel lichaamscontact, slechts een paar woorden: “Kom, we gaan.” Opnieuw een ervaring die ze ter plekke heeft bevroren in de tijd, waardoor haar emoties geen kant meer op konden.

“Ik heb grote bewondering voor Rob.”

Ze blijft het herhalen. Mijn oom Rob, inmiddels zeven jaar dood, was niet heel hecht met zijn zusje. Niemand van het gezin kon het gebeurde met elkaar delen. Ze hadden het alle drie opgeborgen, ergens diep in zichzelf, en bedekt met de wil om te overleven.

Stap voor stap zijn ze, na aankomst in Nederland, een leven op gaan bouwen, ieder op een heel eigen manier. Er was geen echte warmte tussen hen, alleen een onuitgesproken zielsverbinding door een gezamenlijk pad. Enerzijds als naaste familie, wat hen samenbracht en anderzijds door een diep drama dat hen van elkaar scheidde en wat gezamenlijkheid in de diepte nooit heeft toegestaan.

Pareltjes en dankbaarheid

Deze verhalen die mijn moeder, sinds de dood van mijn vader een half jaar geleden, uiteindelijk met ons is gaan delen, vervelen me nooit. Iedere keer voegt ze een ander pareltje van gevoel toe, al zijn haar woorden ongeveer hetzelfde. Ze gaat uiteindelijk zélf moedig haar diepte in. Die tijd is haar gegeven, door dezelfde grootheid als die haar haar oorlogservaringen gaf: het leven Zelf, de Grote Geest, Al wat is.

Pas nu komt het besef van dankbaarheid voor wat haar broer heeft gedaan en laat ze het werkelijk tot zich doordringen. En daarmee komt het ook bij mij binnen. Ik vond mijn oom Rob een vreemde man, heel vriendelijk en goedlachs, maar vreemd. Zeker als jong kind voel je haarfijn aan waar grenzen lopen en ik wist dat er achter zijn lach weliswaar iets schuil ging maar dat ik daar niet bij mocht komen. En daarmee bleef hij een vreemde voor me en op afstand. Ik heb hem niet heel vaak bezocht en had zo mijn oordelen over hem, net als ik die veelvuldig over mijn moeder had. Wat wist ik helemaal?

De helende cirkel

Gelukkig kan deze cirkel worden rondgemaakt en vindt heling plaats op zoveel gebieden. Het maakt immers niet uit of mensen al zijn gegaan of niet? De helende energie is niet gebonden aan een levend mens maar schoont en heelt, daar waar we het toelaten. En toelaten dóet mijn moeder nu. En op míjn beurt, laat ik háár toe.

Een rare man, een nare vrouw, het waren mijn oordelen.
Alle mogelijke oordelen die we door de dag heen over mensen hebben, zijn maar uitingen van hoe onthand we zijn omdat we tegen iemands opgetrokken muur van bescherming oplopen. Want in de meesten van ons woedt nog steeds een oorlog, groot of klein, die ons scheidt en verdeelt door muren en muurtjes.

Tegelijk is dit een tijd waarin velen van ons niet meer wachten tot het einde van ons leven met het rondmaken van onze cirkel. We pakken steeds vaker de uitgestoken hand die deze tijd ons biedt. De uitgestoken hand van een snel groeiend bewustzijn, wat ons helpt ons hart te openen en ons trauma daarin toe te laten.  Vanuit een open hart worden grenzen beweeglijker en beginnen oordelen op te lossen. Vrede daalt in. Een natuurlijk proces, wat iedereen die zich ervoor opent, ervaart. Geen druk, geen haast. Alleen de wil om te openen, iedere dag wat meer. Liefs, Nynke

PS: Vragen of opmerkingen zijn heel welkom. Misschien heb je zelf een helende ervaring die je wilt delen. Dat kan hier of je kunt me mailen (info@soultouching.nu). Mocht je wat dieper willen kijken naar jouw proces van heling en wat je daarin tegenkomt of wat je remt? In een gratis kennismaking kun je ervaren wat ik daarin voor je kan betekenen. Je kunt je daarvoor aanmelden op: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ 

 

 

 

Er zit licht in jou!

We weten steeds meer over wie wij nou eigenlijk zijn als mensen. En dan heb ik het niet over dat verhaal van die doorontwikkelde aap, die uiteindelijk rechtop is gaan staan en heel mentaal is geworden. Dat is, bijna letterlijk dus, een broodje aap.

Wie ben je?

Waar ik het over heb, is wie we werkelijk zijn: Licht. Licht-energie, vibrerend in verschillende frequenties. En wat je nu ziet als de mens die je bent, is niets anders dan een hele compacte vorm van die Licht-energie, trillend op een hele lage frequentie. Energie die op een hele hoge frequentie trilt, is niet makkelijk waar te nemen. Die is eerder onzichtbaar en ongrijpbaar. Maar pers je die energie dus maar genoeg samen, dan ontstaat materie. Dat is wat we van elkaar zien: de materie van ons lijf, met alles daarin en daaraan. Het is ons fysieke lichaam. Daarnaast bestaan we uit een emotioneel lichaam (onze emoties), een mentaal lichaam (onze gedachten) en een ether- of lichtlichaam (onze spirit).

Dat is wie we zijn en ergens beseffen de meesten van ons dat ook wel. We pikken immers allemaal wel een bepaalde uitstraling op van een andere persoon in onze nabijheid. Daarvoor hoef je niet perse je heldere gaven wakker te hebben geschud, zoals een medium of auralezer dat heeft gedaan.

Licht lichaam

Jouw ziel

Een van de meest zuivere en hoog frequente energieën waaruit je bestaat, is je ziel. Het maakt niet uit hoe spiritueel we iemand vinden, iedereen is in de kern, die hele hoge energie, die we de ziel noemen. Het is bewuste energie of puur bewustzijn, en bevat codes. En die set codes is eigenlijk wat je uiteindelijk, als je ervoor open gaat staan, tot uitdrukking wilt brengen als mens. Door middel van een aantal thema’s waar je als ziel voor kiest, voordat je indaalt in dat groeiende wezentje in de baarmoeder van je moeder.

Bewustzijn opdoen als levensdoel

Vanuit dit perspectief bekeken (en laat het lekker los als je er niets mee hebt), kies je ook voor je ouders. In het gezin waarin je geboren wordt, is iets gaande waardoor nou juist één of meer gekozen thema’s in jou ontwaken. Je zou het jouw jeugdtrauma kunnen noemen. Je wordt ergens in geraakt waardoor je op dat thema bewustzijn kunt gaan creëren. Ook als je opgroeit in een welvarend gezin met super lieve ouders: iedereen krijgt bepaalde impulsen in de gezinssituatie en begint daardoor met het leren zich te verhouden tot wat er speelt hier in het aardse. Want wat de ziel beoogt, is haar bewustzijn op zulke thema’s te vergroten door haar aardse reis. Dit gebeurt door het opdoen van ervaringen en ze te doorleven. Doorleven is belangrijk en wil zoveel zeggen als dat je op enig moment helemaal kunt zijn met wat er is, met alle pijn, angst of verdriet van dien. Op die manier verdwijnt de ervaring geleidelijk uit je systeem. En wat overblijft, is verruimd bewustzijn: een ervaring rijker.

Zo kom je dus hier op aarde als bewustzijn óm bewustzijn op te doen en daarmee jezelf als bewuste energie uit te breiden. Dat is nooit goed of fout. Het gaat puur om die ervaring. Wel is het zo dat je zult merken dat je je goed of minder goed voelt, al naar gelang je meer of minder samenvalt met die frequentie van de energie van je ziel. In de spirituele gemeenschap (mensen die wereldwijd bezig zijn met bewustzijnsontwikkeling) zegt de norm dat we ‘goed’ zitten als we ermee samenvallen. Omdat dingen dan moeiteloos gaan en je sensaties als vreugde, liefde, hartstocht etc. ervaart. Maar eigenlijk bestaat goed of fout niet.

Echter, omdat je je er zo goed bij voelt, is het wel interessant om je zielsfrequentie te onderzoeken en beter te leren kennen. Er zijn heel veel manieren om dat te doen. Je kunt gaan mediteren bijvoorbeeld. Veel mensen laten ook hun energie ‘lezen’ door helderzienden of –voelenden. Denk bijvoorbeeld aan een aurareading. Maar ook de meer mentale manier, de astrologie, biedt steeds vaker readings op zielsniveau op grond van je geboortedatum, -tijd en –plaats.

Wat wil je ziel? Een Soul Plan reading geeft antwoorden.

Een vorm waar ik zelf mee werk, is de Soul Plan reading. Hij wordt ook wel Soul Purpose of Soul Contract reading genoemd. Deze vorm neemt jouw officiële naam als uitgangspunt. De naam in je paspoort dus. En, ben je geadopteerd, dan gaat het om de jou eerst bekende, gegeven naam. Of die nou van je biologische ouders/moeder kwam of van een adoptie-ouder of –instelling. Je ziel kiest dus, met het kiezen van die setting waarin je belandt, de start van je aardse pad als mens. In jouw naam zit ook alle andere informatie omtrent de door jou gekozen thema’s in de vorm van energie opgeslagen.

De Soul Plan reading gaat uit van 22 energieën waar de ziel als het ware uit kiest. Die 22 zijn gekoppeld aan de 22 karakters (zowel nummers als letters) van het oude Hebreeuws. Die oude taal bevat hoge energiefrequenties en daarin zit dus veel informatie verborgen. Via een bepaalde conversie worden de letters van je naam (mits in de Westerse schrijfwijze) omgezet naar de bijbehorende karakters van die 22 en hun energie. En de informatie van die energie lees ik voor mensen. Die informatie is eind vorige eeuw gechanneld door ene mijnheer Frank Alper. Hij kreeg er ook symbolen bij en bepaalde helende boodschappen.

Het is aan mij, als Soul Plan reader, om van de energieën van iemands naam (en het is heel verschillend hoeveel verschillende energieën dat zijn) een geheel te maken en dat af te stemmen op die persoon in de huidige fase van zijn/haar leven. Ieder Soul Plan heeft, volgens deze wijze van readen, een wereldse fase, waarin dingen spelen als: studie, gezin van herkomst, carrière, relatie etc. En we hebben een spirituele fase waarin onze ziel als het ware meer naar de voorgrond treedt. Mits we daarin wakker worden natuurlijk. Per fase ervaren we uitdagingen, talenten en doelen. En we hebben een soort rode draad die onder dat alles ligt: onze Soul Destiny.

Wanneer ik met iemand zijn of haar Soul Plan lees, dan komt er energetisch iets tot leven. Keer op keer blijken uitdagingen, talenten en doelen weer prachtig op elkaar afgestemd te zijn en meestal laat de spirituele fase ook een soort van verdieping zien van het wereldse stuk. Gaat het bijvoorbeeld in je wereldse stuk om het echt leren kennen van je emoties, dan krijg je dat in je spirituele fase op de een of andere manier vaak weer terug. Zo leren we tot op zielsniveau bepaalde lessen en doen we wijsheid op. En die wijsheid, dat gegroeide bewustzijn, nemen we dus mee na het overlijden als mens.

Het volgen van je pad

Eenmaal bewust als mens, is het bijna niet te doen om dat bewuste zijn weer uit te zetten: Je kunt niet meer genieten van dingen, zoals je daarvoor kon. Je blijft zoeken en wilt vinden. En helaas, met één of meerdere readings, ben je er niet. Het blijft een proces van het leven aangaan, vallen en weer opstaan. Telkens opnieuw dienen zich ervaringen aan waarbij het steeds weer aan jou is ze toe te laten en te doorleven. Je leert jezelf volledig te openen voor je emoties en je leert je over te geven aan je mens-zijn, vanuit die hoge trilling die je in feite bent. Niet altijd makkelijk want emoties, maar ook lichamelijke verschijnselen kunnen heftig zijn. Dus het vraagt doorzetting en vertrouwen om telkens opnieuw te kiezen voor dit bewustzijnspad. Maar je zult merken dat je gaandeweg lichter, blijer en gelukkiger wordt en dat het gestreste zoeken stopt. Je voelt dat je aangekomen bent, op welke leeftijd dan ook,… bij jezelf. Bij je ziel. En dan is iedere ervaring een mooi onderdeel van je reis.

Soul Touching: laat je ziel raken onderweg

In mijn praktijk Soul Touching begeleid ik mensen door deze pittige ontwikkelfases heen. Ik bied, telkens wanneer nodig, helderheid en inzicht, waardoor mensen gemakkelijk terugkomen in hun spoor en hun energie en inspiratie weer lekker doorstromen. Het gaat er nogmaals niet om het ‘goed’ te doen, het gaat erom het te dóen, te leven. En dat te blijven herhalen en herhalen, zodat thema’s kunnen worden doorleefd en verdwijnen. Waarmee je als mens alsmaar toegroeit naar dat Licht(e) wezen dat je in feite bent.

Lieve groet van Nynke

PS: Zit je in een lastige fase waarin je geen helderheid kunt vinden en je onrust alsmaar toeneemt? Of wil je ‘gewoon’ wel even kennismaken om te kijken hoe ik werk en wat ik voor je kan betekenen? Welkom. Ik nodig je van harte uit om je aan te melden voor een telefonische kennismaking. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/
Voor de Soul Plan readings ga je naar https://www.soultouching.nu/aanbod/soul-plan-reading/

 

 

 

 

Ik wil contact

Het is weer het einde van de maand en tijd voor mij om te gaan bloggen. Dat lijkt op een verplichting. En ergens heb ik dat er ook wel van gemaakt. Maar tegelijk vind ik het iets bevrijdends dat ik ergens woorden aan kan geven. Aan iets dat me raakt, wat ik via een blog kan delen met iedereen die het wil lezen. Want mensen raken en inspireren, met woorden, vanuit míjn ziel naar andermans ziel, dat is wat het leven voor mij heel bijzonder maakt.

Thuiskomen door contact

Het is het diepe contact dat ik kan maken met mensen in de gesprekken die ik voer. Niet alleen in mijn werk, ook daarbuiten. Omdat het niet echt over werk gaat maar over wie ik ben. Soms is het minder diepgaand, soms meer. Maar altijd trek ik als vanzelf naar dat contact, dat geraakt zijn. Dat waar dingen die in mensen leven, in mij leven tot leven komen. Om vervolgens op hun plek te vallen, bij hen, bij mij. Zo, dat mensen thuiskomen omdat er in en tussen ons een kern wordt geraakt. Omdat er iets in de ogen wordt gekeken en oprecht gehoord. En omdat harten opengaan en kwetsbaarheid er helemaal mag zijn. In die kwetsbaarheid, mogen de muren zakken en breekt een verstopt deel van iemand als een zon door de wolken. Dat bevrijdt.

Je zou kunnen zeggen, en daar zat mijn aarzeling voor dit blog: mensen hebben toch wel eens genoeg van zelfontwikkeling en persoonlijke groei? Er zijn toch al miljoenen zelfhulpboeken en coaches? We zijn toch wel een keer klaar met navelstaren? Ja, daar zijn we vast een keer klaar mee. Heel veel mensen zíjn er nu al klaar mee of vonden het altijd al onzin.

Maar waar we volgens mijn nooit klaar mee zijn is met contact maken. En daar gaat dit blog over, merkte ik al schrijvende. Contact is een bijzonder iets. Of het nou (zogenaamd) buiten jezelf is of met jezelf. Zodra je contact maakt, besef je dat je niet alleen bent. Dat er meer is dan je denkt dat je zelf bent. En dan begint een reis.

Een reis van buiten naar binnen …

Meestal leren we eerst contact te maken buiten onszelf, wat begint met de moeder, niet zo heel erg lang na de geboorte. We leren moeder onderscheiden als iets dat niet onszelf is. Dan komen vader, broers, zussen, familie etc. En na een hele hoop ervaringen in die ‘buiten’wereld, komen we uiteindelijk weer op het punt dat we contact ‘moeten’ maken met die binnenwereld, met ons Zelf. Alsof we worden geduwd. Want de buitenwereld blijkt nooit werkelijk te kunnen bieden wat we zoeken. Zo begint het navelstaren. Zo begint een reis, vaak via cursussen en persoonlijke begeleiding over bewustzijn, naar het mooiste contact dat er is.

Want als het goed is, stopt het niet bij navelstaren. Navelstaren gaat namelijk níet over contact maken. Het gaat over rondjes draaien in je hoofd met de vraag hóe je contact maakt met jezelf (een methode, een techniek bijvoorbeeld). En dan vooral over dat dat niet lukt. En wel daar- en daarom. Meestal is er dan iemand die daar de oorzaak van is, vinden we. Of het is een omstandigheid die je belet dat contact met jezelf aan te gaan.

Van contact naar voelen

Maar goed, het navelstaren voorbij, komt het voelen. Alle theorie die je hebt opgedaan om contact te kunnen maken met jezelf, begin je nu te voelen. Je merkt op dat je lichaam ergens reageert op wat je meemaakt, denkt en voelt. En dat het aangeeft wat daar gebeurt. Het zijn ook de emoties die opkomen, als uit het niets, zonder aanleiding lijkt het wel. Ook dat is contact maken. En deze fysiek en emotionele sensaties verdwijnen weer. Zonder dat je dat hoeft te managen. Je merkt: hé, er is inderdaad meer naast wat ik dácht dat er was, of meer dan ik dacht dat ík was.

Van voelen naar zijn

Dan het voelen voorbij, blijkt er nóg meer te zijn. Je krijgt bewust contact met iets dat geen voelen is en geen gedachte. Het is… tja, wat is het: een leegte, die gek genoeg ook weer is gevuld, met alles. Het is een overzicht, dat tegelijk ook jou is. Dan maak je contact met je zijn. Met hét zijn. Met alles en niks. Bewust zijn is contact met je bewustzijn. Of met het grote zijn, met alles wat is.

Niet iets om heel hard te gaan zoeken. Dan is het als het willen vastpakken van een mooi geblazen zeepbel, die alle kleuren van de regenboog laat zien. Nee, knijpen wordt knappen. Pats!

Je bent meer dan je dacht dat je was

Het is meer iets om te mogen ontvangen van jezelf. Zitten en jezelf de ruimte geven om bij wijze van spreke die prachtige zeepbel te observeren en te zien hoe die telkens verandert van kleur en vorm. De zeepbel staat dan voor dat prachtige ongrijpbare in jezelf, wat je observeert.

… en weer terug de wereld in

Misschien krijg je daar beelden bij, gedachten, gevoelens? Want dat is uiteindelijk de kunst: dat je het contact met dat grote alles en niets in jou, met jouw bewuste zijn, weer ankert in je lichaam. Dat je het gaat ervaren via je zintuigen, via je lijf en alle signalen die dat afgeeft. Dat je het helemaal hier brengt, in je mens-zijn en je dagelijkse dingen.

Dan heb je een hele reis gemaakt van jezelf eerst alleen ervaren via mensen en situaties buiten jezelf en dat wat je denkt. Waarna je jezelf waarneemt door te voelen, via je lichaam en je emoties. En er dan achter komt dat zelfs dat contact niet volledig is omdat je op een gegeven moment ‘opeens’ intapt op iets ongrijpbaars dat veel groter en weidser is dan je kende. Wat je vervolgens weer stap voor stap in je dagelijks leven vlecht door dat bewustzijn heel bewust te ankeren in je lijf en te voelen in je hart. Maar ook door heel bewust te ademen, bijvoorbeeld op en neer langs je ruggengraat.

Zo breng je het ongrijpbare dat je bent, je spirit, heel bewust in je lichaam en op de grond. En dan krijgt alles wat je doet in en met je leven dat gouden randje waar je mensen soms over hoort praten. Want geef je je spirit bewust een plek in je lijf en je gevoel dan leef je vanuit dat grote, ruime en heldere perspectief en valt je afhankelijkheid van wat een ander zegt of doet steeds meer weg. Je merkt dat je je meer en meer laat in-spireren door je binnenwereld en dat je je minder laat triggeren door de buitenwereld. Die in-spiratie is ook je creativiteit. En iets cre-ëren is nou eenmaal veel leuker dan re-ageren.

Voel je vrij en heel welkom om te reageren. Vanuit jouw ervaring of vanuit wat je hierbij voelt. Wees ook welkom om iets tegen me aan te houden wat je lastig vindt, waar je niet uitkomt omdat je maar niet in dat andere perspectief terecht lijkt te kunnen komen. We kunnen er in een (nu nog gratis, vanaf sep 45,- euro) Losmaaksessie naar kijken. Dat is een korte online sessie van ca 30 m waarin we je inspiratie opzoeken om dat weer te voelen stromen. Dwars door wat vastzit heen. Je kunt je aanmelden op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

Liefs van Nynke

Een dunne lijn…

Je denkt dat je iets verwerkt hebt. Je hebt moedige stappen gezet. Maar voor je het weet, BAM, daar ga je weer. Weer in die shit, dat grote verdriet, het gemis, die angst. Of het gevoel van falen en niet kunnen. Komt daar nou nooit een einde aan? Ja, dat komt er wel!

Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces

Maar dat bepaal je niet met je hoofd. Het is het meest wijze deel van jou dat bepaalt. Je kunt trekken en duwen wat je wilt. Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces dat, net als alle biologische processen (zoals de dagelijkse deling van je cellen) een uniek eigen tempo heeft. Het is magisch en perfect.

Je kunt het zo goed mogelijk faciliteren, stimuleren, handjes helpen. Maar het heeft z’n Goddelijke gang. Dus straf jezelf nooit omdat je (nog) niet bent waar je denkt te ‘moeten’ zijn. Je doet het goed, je bent helemaal on track. Geef jezelf die credits!

De kleine mens en de grote mens

“Ja fijn”, zeg je, “maar zo voelt het niet”. Nee, als we middenin onze shit zitten, dan voelen we ons onmachtig, verslagen, wanhopig en diep onzeker. We ervaren hoe klein we zijn als mens. Het is ook precies dát gevoel die kleine mens te zijn, dat ons zo mooi aangeeft dat we geen verbinding ervaren met dat veel grotere deel van onszelf. Dat deel dat je de bron kunt noemen of Spirit of je hogere Zelf.

Je zou kunnen zeggen dat we als kleine mens als het ware worden ‘geduwd’ op zoek te gaan naar wat er nog meer is. Juist door ons rot te voelen. Het geeft ons de onontkoombare stimulans op zoek te gaan naar wie we nog meer zijn: de grote of oneindige mens. Met andere woorden: onze wanhoop en depressie, zijn eigenlijk een stimulans om hoe dan ook op ontdekkingsreis te gaan, naar het licht aan het einde van de welbekende tunnel. Dat is de reis van de zingeving en bewustwording. En uiteindelijk de weg naar verlichting.

De grote shift

Iedereen loopt daarin een eigen pad. Maar er zijn wel parallellen in wat we meemaken. Wat voor mij bijvoorbeeld een grote shift betekende, en dat is een hele belangrijke shift voor heel veel mensen, was het inzicht dat ik geen slachtoffer ben maar een schepper van wat er in mijn leven is. Dat was eventjes een confronterende spiegel. Maar tegelijk gaf het me kracht omdat ik me realiseerde dat ik niet een speelbal ben van omstandigheden maar die omstandigheden voor mezelf in het leven roep om daarin mezelf te leren kennen.

Ik begon dus te ervaren hoe energie werkt. Hoe niets zomaar gebeurt, maar een continue reflectie is van de energie die ik ben en die ik dus uitstraal. En zo leerde ik inzien dat alles in het leven een perfect (energetisch) onderdeel is van ons proces op zoek naar dat licht aan het einde van de tunnel. Immers, alleen wanneer het leven jou naar jezelf terug spiegelt, kun je je bewust worden van jezelf en hele andere bewuste besluiten nemen.

Spiritueel ontwaken

Als je leert dat je de schepper bent van wat je in je leven ervaart, dan ben je dus de marionettenspeler en niet de marionet. Je trekt aan de touwtjes. En als je aan de touwtjes trekt, en niet fijn vindt wat je meemaakt, dan ontstaat er een drive om te leren waar de touwtjes zitten en hoe die te bespelen. En dat is voor mij spiritueel ontwaken.

Eenmaal op dat pad, dan is er zo enorm veel te leren. Allereerst: heel belangrijk is dat we beseffen dat we niet schuldig zijn aan wat er in ons leven gebeurt. Het feit dat we marionettenspelers zijn, betekent niet dat we ons leven wel eventjes fixen als het niet bevalt en stom zijn als dat niet lukt. Dit gaat niet over fixen. Het gaat over spelen. De marionetten-speler speelt. En we zijn aan het leren hoe dat werkt. En wat onze rol precies is. Dus heb geduld met jezelf. En wees mild voor jezelf.

Op het moment dat je naar jezelf kunt kijken als iemand die bezig is te leren hoe het leven zo te bespelen dat het voldoening geeft, dan heb je een grote shift gemaakt. Van slachtoffer naar studen. En daarna naar marionettenspeler. De wanhoop, het verdriet en de angsten zien er meteen iets anders uit. Maar het spel begint pas. Want hoe ga je dan zo goed mogelijk om met wat er aan zwaars op je pad komt? Hoe houd je je motivatie hoog als je telkens dezelfde donkere gevoelens ervaart?

Leren lopen op een dunne lijn

Dat is de essentie van het leerproces! De kern van het spel. Als je het mij vraagt gaat het om het bewaren van je evenwicht terwijl je op een dunne lijn loopt. Aan de ene kant verzuip je in die donkere gedachten en gevoelens. Je wórdt ze, vecht ermee om er vanaf te komen, tot je er helemaal in lijkt vast te lopen. Aan de andere kant ontken je ze, en duwt ze weg: wat er niet is, bestaat niet. Dan zet je ze achter een deurtje en komen ze je te pas en te onpas lastig vallen. We leren de gulden middenweg te bewandelen, die dunne lijn, juist door beide kanten voluit te ervaren.

Stap voor stap

We leren stap voor stap de donkere gedachten en emoties aan te kijken en te doorvoelen, zónder ze te zijn. We leren er van een afstandje naar te kijken zonder ze te ontkennen. De donkerte ís er, maar het is studiemateriaal, onderdeel van ons spel. En zo leren we dat alles wat we niet fijn vinden uit ons spel verdwijnt, als we ermee hebben gespeeld: als we het hebben gezien, gehoord, gevoeld en dus ervaren. Dan hebben we weer meer van onszelf leren kennen, en gaan we door naar de volgende spelronde. Ik wens je sterkte. Én ik wens je plezier.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb jij het gevoel weg te zakken in donkere emoties, of ze niet aan te gaan terwijl je ergens voelt dat dat nodig is? Vind je het fijn als ik eens naar je luister en helderheid bied vanuit je verhaal? Je bent heel welkom voor een gratis online Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie en je zult merken dat je inspiratie en energie terugkomen zodat je weet welke stappen je wilt zetten.

 

 

 

Voelen, wat is het eigenlijk?

Alweer heel wat jaar geleden liet ik een reading doen door een hele accurate dame. Haar readings waren altijd erg confronterend en daarmee tegelijk het meest behulpzame dat ik op mijn weg van persoonlijke ontwikkeling heb gekregen. Dank daarvoor Fem! Die keer kwam er ook zoiets belangrijks aan de orde, wat ik hier met je wil delen.

Voelen is populair

Wat ik leerde in die reading ging over ‘voelen’. Voelen is tegenwoordig zo populair. Volgens mij omdat het voor velen de tegenhanger is van het denken. Denken heeft lange tijd de meest prominente plek ingenomen in ons handelen en de manier waarop we onze samenleving hebben ingericht. En daar lijken we wat van terug te komen.

Voelen is wat veel mensen nu bezigen als dé oplossing voor de individualisering, de vele burnouts, de relatieproblemen die honderden stellen ervaren, de consumptiemaatschappij en ga zo maar door. Als je uit je hoofd gaat, stopt met alles managen en beredeneren of beargumenteren en gaat voelen, dan weet je veel beter wat nou werkelijk goed voor je is, toch? En zelf meer in balans en doorvoedt, maakt dat je graag aan anderen geeft. Dus dat heeft dan ook effect op je omgeving en hoe je daarin opereert. Iedereen blij, of in ieder geval blijer.

Dus voelen is ‘key’ maar wat is het?

Wat ik ontdekte in die sessie is dat we niet persé hetzelfde bedoelen met voelen. Dus even een vraag tussendoor, als break bij het lezen van dit blog: wat betekent voelen voor jou? Wanneer gebruik je het woord? Wat duid je ermee? Ik ben wel benieuwd naar je reactie.

Voelen, wat is het eigenlijk

Emoties en lijf

Voor mij betekende voelen vroeger vooral emoties ervaren die niet fijn waren. Ik voelde me verdrietig of angstig. Grappig is dat ik me niet kan herinneren dat ik stilstond bij fijne emoties. Blijdschap voelde ik niet heel bewust. Alsof ik dat vanzelfsprekend vond.

Vanaf het moment dat ik me ben gaan verdiepen in persoonlijke en spirituele ontwikkeling werd ‘voelen’ voor mij steeds meer het ervaren van een bepaalde sensatie in mijn lichaam. Er was veel gaande in mijn lijf toen en voelen (pijn vooral) nam veel ruimte in, in mijn dag. Het leerde me bewust in contact te zijn met mijn lichaam. En dit hielp inderdaad om mijn gedachtenstroom af en toe los te laten.

Dus voelen kan gaan over emoties ervaren: verdriet, pijn, angst, blijdschap of opwinding. Of we duiden er fysieke sensaties mee: een pijnlijke onderrug, maagpijn, hoofdpijn. Maar ook: jeuk, tinteling, kou (mijn dode vingers in de winter bijvoorbeeld). In al deze gevallen nemen we iets waar in ons fysieke of emotionele lichaam dat we razendsnel koppelen aan een bepaalde betekenis die we er ooit aan hebben gegeven. We hebben als kind bijvoorbeeld geleerd dat wanneer je valt, dat ‘pijn’ kan doen. We blijven deze aangeleerde betekenis uit ons ‘archief van betekenissen’ takelen en op eenzelfde soort ervaringen plakken.

Voelend denken of denkend voelen

Niets mis mee maar ik leerde dat dit voelen eigenlijk denkend voelen is of voelend denken. We koppelen dat wat er in ons fysieke of emotionele lichaam gebeurt (voelen) aan een herinnering en vormen er woorden en gedachten bij (denken). Bij die gedachten vormen we dan meestal weer nieuwe gedachten, vaak oordelen, zoals ‘pijn is niet fijn’, ‘verdriet mag niet’, etc., En zo zetten we een gedachtentrein in beweging en bepalen we hoe we de wereld waarnemen. Eigenlijk nemen we die wereld dus waar als een continue herhaling van de inhoud van onze archiefkast. Weliswaar betrekken we lichaam en emoties maar we zijn nog steeds heel geconditioneerd aan het voelen.

Eye-opener

De grote eye-opener in deze reading bij Fem was dat wat zij duidde als ‘het ware voelen’. Het is een stap die ik nu pas echt weet te integreren, namelijk: gewaar-worden of gewaar zijn. Het is ook niet meer dan dat: slechts het zuiver registreren van wat er in mijn fysieke of emotionele lichaam gebeurt, zonder er een label of een herinnering aan te hangen of een oordeel over te hebben. Gewaar zijn is dus volkomen in het moment en het is volledig oordeel-vrij. Het is puur opmerken. Er hoeft niets mee te gebeuren en het brengt ook geen lading van eerdere gebeurtenissen met zich mee. Het is gewoon wat het is.

Vrijheid: aanwezig en oordeelloos

Toen ik dit werkelijk ging ervaren, realiseerde ik me wat een enorme vrijheid dat pure gewaarworden geeft. Ten eerste brengt het moment me volkomen in mijn lijf. En ten tweede ervaar ik volledige vrijheid van handelen omdat ik nog geen betekenis heb gegeven, herinnering geplakt of oordeel geveld. Ik ervaar vrijheid om nieuwe betekenissen te geven aan wat ik opmerk via mijn lichaam en daarnaar te handelen als ik dat wil.

Wat ik nog meer leerde was dat wat we opmerken of ons gewaar zijn, een indicatie is van opslag of lading in het fysieke of emotionele lichaam. En overal waar die lading of opslag zit, wordt mijn energiestroom of mijn levensstroom tegengehouden en/of omgeleid. Die levensstroom is de stroom die ik in wezen ben, de stroom van mijn ziel zou je kunnen zeggen.

Een omleiding of blokkade klinkt niet fijn. We zijn geneigd die op te willen lossen. Bijvoorbeeld omdat we er last van hebben (maar ook dat is een oordeel) of omdat we dat leren in een persoonlijke-groei-cursus bijvoorbeeld of spirituele workshop. Gewaarworden laat het er echter gewoon zijn als een pure weerslag van onze energiehuishouding op ieder moment dat we ons daar bewust voor openstellen.

Deze vrijheid en oordeelloosheid brengen ons eigenlijk automatisch in een staat van bewust zijn in Liefde, in licht, in een staat van verlichting. Van optimale doorstroming van de energie van ons wezen, van onze ziel. En elk volgend moment nodigt me opnieuw uit om met mijn volle bewustzijn bij mijn lading te zijn. En zoals bekend… lading verdwijnt, in het volle licht gezet. Geen stappenplan nodig.

Hard werken is niet de oplossing

Heel hard heb ik gewerkt aan het oplossen en wegpoetsen van al die lading in mij, met wisselend resultaat. En nog steeds is dat programma up and running. Tja, nog genoeg lading in mij voor dit mensenleven. Maar gisteren, toen ik deze reading weer eens las en opnieuw liet indalen, was ik opeens gewaar. En ik deed er even niets mee. Dat pure gewaarworden, er echt met mijn volle bewustzijn bij zijn, zonder iets te doen, was een helende ervaring in zichzelf: er kwam een enorme rust in me. ‘Ik ben vrij’. In het gewaar zijn, ben ik ieder moment vrij om te doen wat ik kies te doen in elk volgend moment. Ik hoef niets. Ik ben gewaar, zonder labels, zonder programmering. En dan is er weer een volgend moment waarin ik opnieuw kan kiezen voor hoe licht het is om alleen maar op te merken dat ik ben.

Gewaar zijn: nieuw terrein

Het kan heel goed dat dit allerlei mitsen en maren bij je oproept: al die dingen die moeten, alle taken op een dag… “zonder iets te doen, kom je er immers niet”, “wat een onzinpraat, dat alleen maar ‘zijn’….” etc. Ik hoef je niet te overtuigen. Je hoeft er niks mee. Ik nodig je alleen uit om de komende tijd eens bewust stil te staan bij wat je waarnéémt als je denkend voelt of voelend denkt én wat er gebeurt wanneer je je dingen gewaar wordt, zonder meer. Ik ervaar dat laatste als nieuw terrein voor ons, als individu en zeker als samenleving. We beginnen hier pas aan te snuffelen: hoe te leven vanuit onze zuivere energiestroom als vrije mens.

Heel erg leuk als je wilt delen met me, hier of in een persoonlijk bericht. En natuurlijk ben je ook weer van harte uitgenodigd om met me te sparren over wat je fijn vindt en belangrijk om te delen. Of wanneer je vastloopt (opslag of lading in je energiehuishouding:), met een dilemma zit, wilt oefenen met gewaar worden of iets heel anders wat ik hier niet noem. Van harte welkom om aan te schuiven voor een Losmaaksessie. Je kunt je aanmelden op www.soultouching.nu/gratis (gratis via skype, 10,- live – 45 m). Zie je graag.

Oh ja, en sinds kort geef ik iedere woensdagmiddag tussen 13-17.30 uur sessies in de conceptstore Zuiver Geluk in de Jordaan (1,-/min).