Logo Soul Touching

hogere zelf

Samenvallen met jezelf,

het meest enge en machtig mooie dat er is.

‘Alles is al perfect en we zijn al heel.’
Ja, dat klinkt prachtig! Maar, op veel momenten zit er nog wel wat ruimte tussen die perfectie van wat is én dat wat je zo door de dag heen ervaart, wat allesbehalve fijn kan voelen.

Het ego heeft in dit ervaren van je perfecte heelheid een belangrijke sleutel in handen. Het is alleen niet de glansrol, die het zo graag wil, maar eentje van overgave. Alle mystici en sjamanen wijzen op dit proces van het ego dat heeft te buigen voor grotere krachten. Die ego’dood’, en de stress die dat oplevert, is waar dit blog over gaat.

Strijd

Heb je je wel eens overgegeven, na een ruzie bijvoorbeeld? Een strijd met iemand, je dierbaar of niet, waarbij je inzag: “Ik krijg hier geen gelijk. En heel eerlijk: ik héb het ook niet persé. Dus, geef ik me over.”
Meestal gaat daar een proces aan vooraf, wat gepaard kan gaan met een heftige interne strijd. Alles in je schreeuwt immers om vol in het strijdperk te blijven en jezelf nooit prijs te geven. Geharnast en wel (in scherpe woorden en gesloten lichaamshouding) ervaar je dat jouw gelijk bevochten moet blijven worden, tot het bittere einde. Dus dat is wat je reflexmatig wilt doen.

Een scheurtje in je defensie

Maar opeens komt er een klein scheurtje in je defensie. Je harnas breekt open op een plek waar zomaar een ingeving binnen komt vallen: “Is het eigenlijk wel waar wat ik zeg? Is het werkelijk waar?” En er sluipt twijfel bij je binnen. Als een dolle beginnen de gedachten in je hersenen rond te draaien. Jouw waarheid, die eerst nog zo logisch leek, begint te schuiven en alles waar je vierkant voor stond, én ook achter stond, wankelt. Geen fijn gevoel. Maar hoe je ook je best doet om dit te herstellen, het lukt niet. Je verdediging kost zelfs steeds meer energie in plaats van dat je je er steviger door voelt, zoals eerst.

In vrije val naar de diepte

Samenvallen met jezelfAfbeelding van Pexels via Pixabay 

Van het idee dat je de boel stevig in de hand hebt, lijkt niet veel meer over. Het is of je afbrokkelt, stukje bij beetje, elke dag wat meer. Je weet niet meer waar je het zoeken moet. Al je houvast lijkt op drift en de grond onder je voeten is gaan schuiven. Gevoelens van schuld en schaamte steken de kop op. Wie je dacht te zijn, degene die je zo goed meende te kennen en waarvan je het gevoel had dat je er altijd op zou kunnen bouwen, is een onzekere brei geworden.

Maar wat moet je? Je kunt niet eens meer voelen wat waar is en wat niet. Dus antwoorden heb je niet meer. Het liefste kruip je weg, ver weg. Waar niemand je ziet in deze toestand van ontreddering. Zonder verdediging lijkt het bovendien of iedereen je wil aanvallen, dus maak je je maar onzichtbaar.

Daar zit je dan, met jezelf, uit communicatie en zoekend naar houvast, naar je gelijk. Er lijkt nog maar één richting over: dieper naar binnen. En hoe spannend dit ook is, je geeft je eraan over. Je laat je vallen…

De reis naar binnen

De reis naar binnen lijkt oneindig en donker. Het onder ogen komen van jezelf voelt pijnlijk en tegelijk zo waar dat het iets van houvast geeft. Je gaat door, verder naar binnen, steeds verder. En dan opeens, lijk je door een bodem te zakken. De pijn van je ongelijk en je verlorenheid zijn instant verdwenen. Je lijkt terecht te zijn gekomen in een soort weldadige ruimte die helemaal gevuld is met jouw aanwezigheid. Niemand om je voor te verstoppen. Niemand om je tegen te verdedigen. Jij bent daar. Alleen maar, allesomvattend. Er is een diepe rust, in je maar eigenlijk is dat ook buiten je. Het onderscheid ertussen is weg. Alles is opeens helder, zo klaar als een klontje. Zo puur dat er geen gelijk of ongelijk in aanwezig is. Het ís gewoon… glashelder. Je begint daar woorden aan te geven, die heel gemakkelijk komen. Makkelijker dan ooit tevoren. Het is alsof ze zichzelf produceren.

Eindeloze ruimte

Wanneer je die woorden overbrengt aan je gesprekspartner, die je conflictpartner was, is er van enige tegenkracht niets meer over. Er is alleen nog maar een eindeloze ruimte waarin jij zegt wat je te zeggen hebt en waar tegelijk alle ruimte is voor de ander.
En ook al heeft de ander nog niet gereageerd, het lijkt of je die gedachten en gevoelens al kent en weet wat er naar je terug gaat komen. Dat is het moment dat je ervaart dat je samenvalt, met de ander maar natuurlijk primair met jezelf.

Machtig en krachtig voelt het en tegelijk heel gewoon en intens rustgevend.

Geen garantie voor de toekomst

Echter, deze overgave biedt geen garantie voor de toekomst. Onherroepelijk vind je jezelf weer in de volgende strijd tussen je hogere en lagere zelven, in de vorm van gedoe met je buurvrouw, collega, partner, kind of wie ook. Na een eerste teleurstelling daarover merk je echter op dat de scheurtjes in je harnas steeds sneller lijken te komen, hand in hand met de gevoelens van ontreddering, angst en pijn. Maar omdat je het proces herkent, weet je wat er volgt. Dus voel je je niet meer zo verloren. De vrije val van je ego naar god (weet waar), is na zo’n eerste keer al minder beangstigend. En hoewel je je nog wel verzet tegen je overgave, is je volgende ervaring van het samenvallen met je Zelf minder heftig. Je laat je waarheid steeds makkelijker gaan, omdat je voelt dat ‘ie telkens zwaarder gaat wegen.

Iedere keer dat je zo samenvalt met wie je in wezen bent, je ziel en zaligheid, groeit je vertrouwen dat, juist wanneer je het idee hebt dat er niets van je overblijft, alles er is.

Weidse wijsheid

Wijzer door je ervaringen, verleg je elk bewust moment in je dag je aandacht meer en meer van gelijk hebben naar samen vallen, van strijd naar openheid, van overlevingsstress naar rusten in de oneindige ruimte van het zijn. En op een gegeven moment voelt het bijna alsof, wanneer je ego-angst de kop opsteekt, iets in jezelf begint te gloeien: wow! Jaaa, ik ga me nog verder overgeven. Je hart opent zich en je ervaart weer die weidse wijsheid.

Een zachte landing

Samen vallen met jezelf, begint met de engste val van je leven, maar eindigt altijd met een zachte landing. Een landing die zelf nooit eindigt maar toch je mens-zijn van alle dag ondersteunt. Niks te verliezen, open armen, open hart recht je ziel in, machtig, krachtig en mooi.

Liefs, Nynke

PS: Zit jij in dat reddeloze gevoel? Ervaar je en vrije val zonder enige houvast? Je bent welkom om dat gewoon eens tegen me aan te houden. We reflecteren samen en de ervaring leert dat er daardoor helderheid ontstaat. Meld je aan voor een kennismakingsgesprek op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

We zitten er Tussenin

Misschien ervaar jij het ook: alsof er iets borrelt, iets broedt. Het is alsof er iets staat te gebeuren. Natuurlijk is het virus een mega-gebeurtenis. Maar, het lijkt deel uit te maken van iets meer, iets groters.

Al heel wat jaren groeit het besef dat hoe we de dingen doen met z’n allen niet zo houdbaar (meer) is. Niet houdbaar qua natuur, niet houdbaar qua economie, niet houdbaar qua strijd en conflicten…

En het lijkt wel alsof in dit jaar het roer echt om gaat. Niet perse omdat een wereldleider dat beslist, maar omdat heel veel mensen ervaren dat de verandering is ingezet, of we dat nou willen of niet. Of zie je dat misschien heel anders? Ik hoor het graag. Intussen borduur ik even door op de grote verandering die ik zie, ervaar, voel.

Hoe gaan we het dán doen?

Misschien denk je nu: als dat wat we kennen niet meer werkt, hoe gaan we het dán doen? Ja, hoe willen we als mensen nu eigenlijk leven? Hoe willen we nu werkelijk dat onze dag eruit ziet, onze week, het werk dat we doen? Hoe zien we ‘onze’ aarde? Hoe willen we ons verhouden tot geld? En tot genieten? Hoe willen we omgaan met onze dierbaren? En met onszelf? Al dat soort dingen, de dingen waaruit onze realiteit als mens bestaat. Hoe zien we die voor ons?

De Tussentijd

Overgaan van het een naar het ander vraagt meestal tijd. Ik noem het de Tussentijd. Een tijd die zit tussen een houvast dat afbrokkelt en een nieuw houvast dat nog niet aanwezig is.

De Tussentijd is op zich een fase die we allemaal heel goed kennen. De meeste levensfases waar je doorheen bent gegaan, kennen een grotere of kleinere tussentijd. Van student naar het volwassen leven bijvoorbeeld, kent vaak een tijd waarin je bungelt tussen beide: je studeert niet meer en hebt al een baan maar je woont bijvoorbeeld nog in je studentenhuis, doet nog mee aan alle feesten en bent nog aan het wennen aan het strakke werkritme.

Of de tussentijd die echt van deze tijd is: die van een burnout. Iets is opgehouden. Het werkte niet meer. Dus werk jíj niet meer. Maar het nieuwe weet je gewoon niet. Wat wordt je nieuwe werkrichting? Krijg je wel weer een baan? Heb je ooit weer genoeg zelfvertrouwen? Wie ben je eigenlijk?

En dan natuurlijk de oude vertrouwde mid-life crisis: de tijd tussen het leven dat je had opgebouwd en waarvan je dacht dat het altijd zo door zou gaan (gezin, carrière, vakanties, vrienden) én een nieuwe versie van jezelf waarin je je bewust wordt van dingen, waar je nog nooit bij had stilgestaan.

Een mens heeft houvast nodig

Een mens heeft houvast nodig, altijd. We leren vanaf heel jong dat dat houvast buiten ons ligt. En juist dát houvast blijkt niet meer zo houdbaar. Het brokkelt af. De wereld zoals we ‘m lieten draaien met z’n allen is aan het afronden. De nieuwe wereld is er nog niet. Dus ja, we zijn beland in een echte Tussentijd. En het is best een rare Tussentijd. Want niet alleen hebben we onze weg te vinden in deze omschakeling naar dat nieuwe, zoals dat altijd het geval is. We hebben daar bovenop met z’n allen iets heel nieuws te leren. Of liever we hebben iets dat van alle tijden is, opnieuw te leren. (Tenminste dat geldt voor heel veel mensen.)

We hebben nu opnieuw te leren dat houvast primair ín onszelf zit, in plaats van buiten ons. Dit houvast is energetisch en daarmee schijnbaar ongrijpbaar. Daarom hebben we het ook lange tijd als té weinig controleerbaar buiten de deur gehouden. Maar we gaan weer leren koersen op deze innerlijke tuïtie als nooit tevoren. En bovenop onze intuïtie leren we te beseffen dat we meer zijn dan mensen met spullen. We leren dat er meer is dan geld verdienen, concurrentie en verliezen óf winnen, jij óf ik. We leren dat wanneer we werkelijk naar binnen gaan, via het hart, we onszelf op-nieuw tegenkomen. Niet voor de zoveelste keer maar op een hele nieuwe manier. We leren dat dat ons Zelf is. Een Zelf die de mens die we kenden, overstijgt. Het Zelf dat we leren kennen, is bewustZijn. En vanuit dat bewuste Zijn, begrijpen we steeds beter dat en hoe we allemaal verbonden zijn.

We zijn allemaal één

Dat heb je misschien al wel vaker gehoord hier en daar: ‘we zijn allemaal één’, en misschien ook weer net zo hard weggeschoven als soft en zweverig. “Ja hoor, allemaal één. Maar mijn buurman gaat echt mijn hypotheek niet betalen.” Nee, dat denk ik ook niet op dit moment. Maar toch ontkom je er niet aan dat je langzaam maar zeker gaat beseffen hoe we als mens en de wereld als geheel in elkaar zitten. Hoe we samenhangen, als één geheel. En dat we écht meer zijn dan die mens alleen, met z’n controlebehoefte en z’n beperkte manier van kijken en denken.

Stap na stap

In deze Tussentijd gaan we stap na stap elkaar in een ander (dag)licht zien. Door naar binnen te keren en je bewust te worden van wie je bent voorbij je mens-zijn, schuift je controlebehoefte steeds meer naar de achtergrond. Je krijgt een steeds helderder blik op je relaties, je werk, je behoeften, je wensen en verlangens. Kijkend en voelend vanuit het besef dat we bewust en energetisch zijn, ervaar je dat je angsten om als mens te overleven eigenlijk niet zo nodig zijn. Dat je op een veel meer ontspannen manier vanuit dat werkelijke contact met jezelf (via je ziel in contact met je bewuste/hogere Zelf) je kunt verbinden met wat er vanuit jou wil groeien en ontstaan. En dat dat op een natuurlijke wijze, in een heel eigen tempo, ook gáát ontstaan. Tenminste als je daar telkens opnieuw contact mee weet te maken. En niet meer ontkent wie je bent, zoals je wellicht hiervoor deed.

Mega-shift

Met dit wereldwijde virus en haar gevolgen zijn we als het ware nu stevig deze Tussentijd ingeduwd. Het oude houvast brokkelt steeds sneller af. En hoeveel grote veranderingen we ook al hebben meegemaakt door oorlogen, crises (9/11, financieel, etc.), natuurrampen en uitvindingen, ons Zijn bewúst weer laten meedoen in al ons handelen, is echt een mega-shift. We hebben als het ware allemaal opnieuw naar ‘school’ te gaan in deze Tussentijd. Alleen die nieuwe school is nog niet de nieuwe normaal. En bovendien zit die nieuwe school primair ín onszelf en hebben we ‘m van daaruit met z’n allen vorm te geven. Hoe zie jij deze Tussentijd voor je? Ik lees je graag! Dank.

Lieve groet en sterkte met alles! Nynke

PS: Ervaar je veel spanningen of angsten in deze (Tussen)tijd? Weet je niet hoe te handelen tijdens deze overgang? Meld je aan voor een gratis kennismaking online. Ik bied sowieso helderheid in je situatie en ik kan je meer vertellen over het Shift-traject waarin ik mensen in dit proces begeleid. Mail me op info@soultouching.nu of meld je aan via mijn site: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Loslaten en overgave

Steeds meer mensen ‘ontwaken’, zoals dat in de ‘spirituele community’ wordt genoemd. Dit betekent zoveel als het open leren te staan voor dat er meer is dan het menselijk lichaam en de fysieke zaken om ons heen. Ze leren zich bewust te worden van hun bewust-zijn, waardoor hun leven opvallende wendingen begint te nemen.

De spirituele community is niet een community om lid van te worden, contributie voor te betalen of wekelijks naartoe te gaan. Ik bedoel hier meer een abstracte gemeenschap van alle mensen wereldwijd die bewust zijn van en open staan voor het ontastbare, energetische van het leven.

Een nieuwe realiteit

Met dit ontwaken, wat we met z’n allen als mensheid aan het doen zijn, (geen ontkomen aan, even los van hoeveel tijd het neemt), veroveren we als het ware nieuwe gebieden. We zijn met z’n allen die nieuwe spirituele realiteit in kaart aan het brengen, vergelijkbaar met wat we deden bij het ontdekken van de fysieke wereld.

Om haar te kunnen bevatten, gaan we kaderen: we stoppen wat we ontdekken in boxjes, die we een naam geven. Wanneer je het spirituele induikt, leer je bijvoorbeeld over energiecentra of chakra’s, je Hogere Zelf, gidsen en bescherm-engelen, je Goddelijke Zelf of I AM presence. En je leert over het quantum veld waarin alles met alles is verbonden, de universele wet van aantrekking en zo voort en zo verder. Allemaal nieuwigheden voor nog verreweg het grootste deel van de mensheid.

Vele hobbels

En zoals we nog weten van onze veroveringen van de fysieke wereld, is ook het in kaart brengen en ‘veroveren’ van de spirituele wereld een proces met vele hobbels. Er ontstaan nieuwe normen en waarden. Machten en krachten verschuiven. We ervaren zaken als onmacht en wanhoop. En we leren over loslaten en overgave, waar ik het in dit blog over wil hebben.

Loslaten en overgave

Loslaten

Waar iets nieuws komt, vindt verandering plaats. Want het nieuwe neemt plek in en meestal is het dan zo dat er ook iets is dat verdwijnt. Kijk maar naar je eigen leven en naar wat er recent nieuw is binnengekomen: heb je in een training een nieuwe manier van kijken naar je waarheden ontdekt, dan laat je waarschijnlijk een aantal overtuigingen gaan. Vrienden en relaties vernieuwen zich naarmate jij je ontwikkelt waarbij ‘oude’ contacten verwateren. Of je dropt je huidige baan voor een nieuwe werkplek. Allemaal voorbeelden van loslaten.

Loslaten op de werkvloer

Loslaten is ook volop gaande op de werkvloer. Het idee dat een manager een noodzaak is, staat op losse(re) schroeven. Vaststaande stappenplannen om een doel te halen, idem dito. Macht top-down ‘verdelen’ waarbij die top wordt gedomineerd door mannen, staat net zo ter discussie. Evenals het niet op waarde schatten van feminiene kwaliteiten. Dit soort zaken zijn we tegen het licht aan het houden en de voorlopers hierin laten keer op keer zien, hoe betrekkelijk onze ‘oude’ lang geleefde waarheden eigenlijk zijn. We laten ze los(ser) en rekken grenzen op.

Spirituele inzichten doen loslaten

Een bekend voorbeeld van loslaten, wanneer bewust-zijn en spiritualiteit je leven binnenkomen, is het minder naar anderen wijzen en jezelf als slachtoffer zien. Door je bewust te worden van het feit dat alles energie is, inclusief jijzelf, leer je begrijpen dat je voortdurend mensen en situaties aantrekt in je leven die matchen met jouw energie. Anderen overal de schuld van geven, werkt daardoor steeds minder voor je. Je laat je slachtofferschap varen. In plaats daarvan worden je eigen aandeel in je leven en wat je daaruit wilt leren, steeds helderder.

Of je komt tot het inzicht dat alles met alles verbonden is, waarna het je eigenlijk niet meer lukt om je afval zomaar de dumpen. Je laat dus het idee los dat afval vrijblijvend is.

Overgave

Met loslaten betréden we de nieuwe wereld die we aan het ontdekken zijn. Maar, om die spirituele of quantum-realiteit ook echt te veróveren, gaan we merken dat loslaten alleen niet voldoende is. De nieuwe realiteit is gestoeld op zo’n ander paradigma dat je, wil je haar echt integreren, niet anders kunt dan je eraan overgeven. Hiermee bedoel ik het zóver loslaten van je waarheden en dat wat houvast geeft, dat je je leven als het ware weer opnieuw opbouwt.

In de overgave laat je jezelf terugvallen op eigenlijk het enige houvast dat je hebt: de energie waaruit je in essentie bestaat en het bewust ervaren ervan. Je binnenkant dus. Vanuit overgave bouw je niet voort op een gewoonte, een norm of zelfs maar op een waarde. Overgave is de erkenning dat er iets in je is dat je drijft, zonder daar met je hoofd (mentaal) tussen te komen en het te sturen. Wanneer je je daardoor durft te láten drijven, dan ben je in overgave. Dan leef je van binnen naar buiten, vanuit het ontastbare naar het tastbare en niet andersom, zoals wij nu over het algemeen doen.

Overgave is niet te managen

Overgave is, net als met heel veel zaken van energetische aard, juist niet te doen vanuit je brein. Het is geen actiepunt. Het is niet te managen. Je kunt ermee oefenen, het woord en haar betekenis tot je laten komen om eraan te wennen, maar echte overgave ontstaat…. wanneer het ontstaat. Mijn waarneming is dat je er ‘in terecht komt’ op het moment dat je er kennelijk klaar voor bent.

Wat zeker helpt om in die overgave terecht te komen is het je telkens opnieuw richten op het bewust ervaren van je energie. En het kiezen voor wat je werkelijk inspireert, ieder moment opnieuw. Kiezen voor in-spiratie is kiezen voor je binnenkant, je ziel, je energiewereld. Dit vraagt oefening, herhaling en doorzetting.

Leven in de nieuwe realiteit

Durf je die keuzes te blijven te maken, dan zul je op een gegeven moment merken dat jouw ‘binnenkant’ leidend is geworden in je leven. En hiermee heb je ‘het nieuwe gebied’ veroverd. Het geeft je een houvast dat krachtiger is dan je ooit hebt gekend. Je ervaart een waarheid die niet ter discussie staat, die niet goed is of fout. Die waarheid hoef je niet te bevechten. Anderen merken meteen hoe stevig je daarin staat. Ze kunnen er van alles van vinden en het hoeft niet hùn waarheid te zijn, maar dat raakt je niet meer. Wat je leidt is je binnenkant, je energie, je inspiratie. En je verstand en je buitenwereld, spelen alleen nog maar rollen.

Loslaten en overgave in míjn leven

Mijn leven is een grote aaneenschakeling van loslaten: zo verliet ik al vroeg mijn ouderlijk huis, had ik mijn tweelingbroer los te laten, stapte ik af van een salaris en carrière, manieren van eten en drinken, een leefstijl, een heel aantal vrienden, een huwelijkspartner en woonplekken. En tot op de dag van vandaag gaat dat proces van loslaten door. Sterker nog, du moment dat ik denk dat ik weer ‘beet’ heb in mijn leven, krijgt dat weer een wending en ben ik weer ‘los’.

Dat vraagt doorzetting van mijn kant. Volledige overgave, daar ben ik nog niet. Maar ik ervaar het wel steeds vaker. Mijn sterke wil wordt zachter en luistert meer en meer. Hierdoor kan ik steeds consequenter kiezen voor de weg van in-spiratie: daar waar mijn hart in klopt. Probeer het maar. En geniet ervan!

Liefs van Nynke

PS: Merk je dat je niet bij je inspiratie kunt? Dat je krampachtig vasthoudt aan gewoontes ook al weet je dat je er niet verder mee komt en vastloopt? Ga er met me over in gesprek en ervaar hoe we jouw ‘binnenkant’ kunnen raken waarmee er weer een stroom op gang komt. Je bent welkom voor een gratis Losmaaksessie van 20 min online. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/

 

Een dunne lijn…

Je denkt dat je iets verwerkt hebt. Je hebt moedige stappen gezet. Maar voor je het weet, BAM, daar ga je weer. Weer in die shit, dat grote verdriet, het gemis, die angst. Of het gevoel van falen en niet kunnen. Komt daar nou nooit een einde aan? Ja, dat komt er wel!

Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces

Maar dat bepaal je niet met je hoofd. Het is het meest wijze deel van jou dat bepaalt. Je kunt trekken en duwen wat je wilt. Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces dat, net als alle biologische processen (zoals de dagelijkse deling van je cellen) een uniek eigen tempo heeft. Het is magisch en perfect.

Je kunt het zo goed mogelijk faciliteren, stimuleren, handjes helpen. Maar het heeft z’n Goddelijke gang. Dus straf jezelf nooit omdat je (nog) niet bent waar je denkt te ‘moeten’ zijn. Je doet het goed, je bent helemaal on track. Geef jezelf die credits!

De kleine mens en de grote mens

“Ja fijn”, zeg je, “maar zo voelt het niet”. Nee, als we middenin onze shit zitten, dan voelen we ons onmachtig, verslagen, wanhopig en diep onzeker. We ervaren hoe klein we zijn als mens. Het is ook precies dát gevoel die kleine mens te zijn, dat ons zo mooi aangeeft dat we geen verbinding ervaren met dat veel grotere deel van onszelf. Dat deel dat je de bron kunt noemen of Spirit of je hogere Zelf.

Je zou kunnen zeggen dat we als kleine mens als het ware worden ‘geduwd’ op zoek te gaan naar wat er nog meer is. Juist door ons rot te voelen. Het geeft ons de onontkoombare stimulans op zoek te gaan naar wie we nog meer zijn: de grote of oneindige mens. Met andere woorden: onze wanhoop en depressie, zijn eigenlijk een stimulans om hoe dan ook op ontdekkingsreis te gaan, naar het licht aan het einde van de welbekende tunnel. Dat is de reis van de zingeving en bewustwording. En uiteindelijk de weg naar verlichting.

De grote shift

Iedereen loopt daarin een eigen pad. Maar er zijn wel parallellen in wat we meemaken. Wat voor mij bijvoorbeeld een grote shift betekende, en dat is een hele belangrijke shift voor heel veel mensen, was het inzicht dat ik geen slachtoffer ben maar een schepper van wat er in mijn leven is. Dat was eventjes een confronterende spiegel. Maar tegelijk gaf het me kracht omdat ik me realiseerde dat ik niet een speelbal ben van omstandigheden maar die omstandigheden voor mezelf in het leven roep om daarin mezelf te leren kennen.

Ik begon dus te ervaren hoe energie werkt. Hoe niets zomaar gebeurt, maar een continue reflectie is van de energie die ik ben en die ik dus uitstraal. En zo leerde ik inzien dat alles in het leven een perfect (energetisch) onderdeel is van ons proces op zoek naar dat licht aan het einde van de tunnel. Immers, alleen wanneer het leven jou naar jezelf terug spiegelt, kun je je bewust worden van jezelf en hele andere bewuste besluiten nemen.

Spiritueel ontwaken

Als je leert dat je de schepper bent van wat je in je leven ervaart, dan ben je dus de marionettenspeler en niet de marionet. Je trekt aan de touwtjes. En als je aan de touwtjes trekt, en niet fijn vindt wat je meemaakt, dan ontstaat er een drive om te leren waar de touwtjes zitten en hoe die te bespelen. En dat is voor mij spiritueel ontwaken.

Eenmaal op dat pad, dan is er zo enorm veel te leren. Allereerst: heel belangrijk is dat we beseffen dat we niet schuldig zijn aan wat er in ons leven gebeurt. Het feit dat we marionettenspelers zijn, betekent niet dat we ons leven wel eventjes fixen als het niet bevalt en stom zijn als dat niet lukt. Dit gaat niet over fixen. Het gaat over spelen. De marionetten-speler speelt. En we zijn aan het leren hoe dat werkt. En wat onze rol precies is. Dus heb geduld met jezelf. En wees mild voor jezelf.

Op het moment dat je naar jezelf kunt kijken als iemand die bezig is te leren hoe het leven zo te bespelen dat het voldoening geeft, dan heb je een grote shift gemaakt. Van slachtoffer naar studen. En daarna naar marionettenspeler. De wanhoop, het verdriet en de angsten zien er meteen iets anders uit. Maar het spel begint pas. Want hoe ga je dan zo goed mogelijk om met wat er aan zwaars op je pad komt? Hoe houd je je motivatie hoog als je telkens dezelfde donkere gevoelens ervaart?

Leren lopen op een dunne lijn

Dat is de essentie van het leerproces! De kern van het spel. Als je het mij vraagt gaat het om het bewaren van je evenwicht terwijl je op een dunne lijn loopt. Aan de ene kant verzuip je in die donkere gedachten en gevoelens. Je wórdt ze, vecht ermee om er vanaf te komen, tot je er helemaal in lijkt vast te lopen. Aan de andere kant ontken je ze, en duwt ze weg: wat er niet is, bestaat niet. Dan zet je ze achter een deurtje en komen ze je te pas en te onpas lastig vallen. We leren de gulden middenweg te bewandelen, die dunne lijn, juist door beide kanten voluit te ervaren.

Stap voor stap

We leren stap voor stap de donkere gedachten en emoties aan te kijken en te doorvoelen, zónder ze te zijn. We leren er van een afstandje naar te kijken zonder ze te ontkennen. De donkerte ís er, maar het is studiemateriaal, onderdeel van ons spel. En zo leren we dat alles wat we niet fijn vinden uit ons spel verdwijnt, als we ermee hebben gespeeld: als we het hebben gezien, gehoord, gevoeld en dus ervaren. Dan hebben we weer meer van onszelf leren kennen, en gaan we door naar de volgende spelronde. Ik wens je sterkte. Én ik wens je plezier.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb jij het gevoel weg te zakken in donkere emoties, of ze niet aan te gaan terwijl je ergens voelt dat dat nodig is? Vind je het fijn als ik eens naar je luister en helderheid bied vanuit je verhaal? Je bent heel welkom voor een gratis online Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie en je zult merken dat je inspiratie en energie terugkomen zodat je weet welke stappen je wilt zetten.