Logo Soul Touching

inzicht

Je doet het goed – beter dan je denkt!

Als je dit leest, dan is dat misschien omdat je me ergens van kent of omdat je getriggerd bent door de titel of door mijn profiel. Maar zeker is dat er energetisch iets in jou wordt aangeraakt. Alles is energie. Misschien is het inmiddels een afgezaagd statement voor je, maar we kunnen er gewoonweg niet omheen. Dus als je dit leest, dan resoneer je op de een of andere manier met mijn energie en met het verfijnde waarnemen van energie. En ben je vrijwel zeker erg sensitief. Het is dan ook heel waarschijnlijk dat je door periodes bent gegaan van grote onzekerheid en twijfel, van zoeken en het gevoel er alleen voor te staan. En die periodes zijn bij veel mensen nog niet voorbij.

Dat wás je wereld

In heel rap tempo verandert de energie. Alle energie. De energie die wij zijn, die om ons heen is, waaruit wij tappen en die wij teruggeven. Het is allemaal uiteindelijk één en dezelfde energie. In vele schakeringen, in vele smaken, in vele kleuren. Deze snelle verandering vindt dus ook in ons plaats, in hoe we ons voelen en wat we denken. Vond je 5-10 jaar geleden nog een vorm van houvast in je gezin, je baan, je relatie etc. (of je dat nou een fijn houvast vond of niet) waardoor je even op adem kon komen op je zoektocht, dat houvast brokkelt steeds meer af of blijkt plotsklaps verdwenen. Waar je voorheen nog het besef had: oh ja, dit is dé wereld, dit zijn de mensen in míjn wereld en zo werken de dingen, lijkt dat steeds minder aan de orde.

Want die orde zélf is aan het schuiven. Het lijkt meer op een wanorde. Alsof je als een drenkeling in een oceaan drijft, vastgeklampt aan een stuk hout, wat dan opeens verbrokkelt. Je moet dan zelf weer gaan zwemmen, op zoek naar een nieuw stuk hout om even bij op adem te komen. Zo is het nu een beetje.

Zwemmen naar de kust

Het zelf zwemmen is wel nodig. Je beseft dat. Niet alleen om even ergens houvast te vinden maar ook om weer écht vaste grond onder je voeten te krijgen. Je hebt zelf wat te doen. Maar wat dan? En waar zwem je naartoe dan? Hoe lang duurt dat zwemmen en red je dat wel? Je wilt de kustlijn zien. Je wilt kunnen plannen en uit kunnen rekenen hoe lang je nog nodig hebt zodat je tegen jezelf kunt zeggen: ok, dit houd ik wel vol. Dit lukt me wel.

Jij schept je nieuwe wereld

Maar zo werkt het niet. Die kustlijn is er niet. Die kustlijn ga je al zwemmende zelf aan je horizon creëren. Eerst met je verbeelding. Je richt je aandacht naar binnen en voelt in jezelf, in je energie. Naarmate je het vaker doet, herken je wat echt jou eigen is. Wat zonder twijfel jou is. En daarmee schep je het beeld van die kustlijn, je nieuwe ‘land’. Daar waar je wilt zijn. Maar ook de persoon die je dan bent.

Het nieuwe kan heel tastbaar zijn: een nieuwe woonplek, je lichaam dat verandert, een nieuwe baan of de start van een eigen bedrijf. Of het is minder tastbaar en meer waarneembaar voor jezelf in hoe je in je vel zit.

Hoe dan ook, elke afstemming met jezelf maakt die nieuwe kustlijn concreter. Hij gaat je trekken en je zwemt weer door, steeds krachtiger en meer gefocust.

De enorme verandering

Heel in het kort gaan we op zo’n soort manier door deze grote verandering die nu plaatsvindt. Waarin we leren onszelf heel bewust af te stemmen op een ontastbare wereld van energie, waarvan we ergens wisten dat ‘ie bestond maar voor het gemak er maar niet teveel ruimte aan gaven. Want wat moet je met iets dat je niet kunt zien, kunt pakken of kunt controleren? En toch, die ontastbare wereld, zo wordt steeds sneller duidelijk, heeft een enorme impact op wie we zijn en alles wat deel uitmaakt van onze realiteit. Een impact die vele malen groter is dan dat waaraan we zo gewend zijn. Dat wat tastbaar en controleerbaar is.

De enorme overgang naar het leren te vertrouwen op die ontastbare wereld van energie als grootste speler in je leven, dat is als het zwemmen in die oceaan. Het oude houvast, de tastbare wereld die je dacht onder controle te hebben, heb je achter je gelaten. De nieuwe wereld, jouw nieuwe wereld, ben je al zwemmende vorm aan het geven. En hoe meer je intapt op die ontastbare wereld in jezelf, deste meer je merkt dat je er contact mee kunt maken en dat je ook antwoorden krijgt op de vragen en twijfels die in je leven. Daarmee wordt die wereld van energie, die in jezelf begint, een wereld van antwoorden en ingevingen. En met antwoorden en ingevingen kun concreet iets nieuws manifesteren. Zo scheppen we een nieuwe wereld van binnen naar buiten in plaats van andersom.

Vertrouwen en doorgaan

Het is als de stukken hout die je telkens weer op de juiste momenten blijkt te vinden terwijl je zwemt: je leert te vertrouwen op het proces van je interne afstemming en de focus die van daaruit ontstaat. Je voelt de kracht om door te blijven zwemmen en ziet hoe de stukken hout als vanzelf naar je toe komen op de moeilijke momenten dat je wilt rusten of op wilt geven. En de kust komt dichterbij. Alsmaar dichterbij. Af en toe ervaar je, al zwemmende, dat je eigenlijk al vaste grond onder je voeten voelt. Je zwemt nog steeds maar die nieuwe grond onder je voeten voel je heel duidelijk. Het zwemmen wordt daardoor makkelijker. De oceaan lijkt steeds meer een ondiep stuk zee langs een strand, waar je in kunt duiken wanneer je wilt.

En die horizon? Die blijft gewoon de horizon. Nieuwe dromen blijven komen, maar in jou groeit het besef dat je vanuit jouw energiewereld altijd precies kunt scheppen wat je bij je past. Je voelt je stevig en vertrouwt op jouw oceaan aan mogelijkheden.

Je doet het goed

Je doet het goed. Weet dat. Er is geen perfecte route naar die nieuwe kustlijn. Er is geen perfecte kustlijn. Het is jouw creatie, jouw energie op basis van jouw manier van voelen en kijken naar de dingen. Het enige dat werkelijk belangrijk is, is dat je vierkant achter jezelf blijft staan in dit proces, bij iedere stap. Ook bij angsten en twijfels. Ook wanneer de wereld tegen je lijkt te zijn en jouw angsten aan je terugspiegelt. Ook dan doe je het goed. Sluit jezelf hiermee in je hart. Dat geeft rust. En waar rust is, krijg je overzicht. En overzicht geeft helderheid. Je kunt dit niet fout doen. Bewust zíjn en jezelf in je hart sluiten, meer heb je in feite niet te doen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je jezelf middenin die oceaan, dobberend zonder focus? Meld je hier aan voor een kennismaking per telefoon/zoom. Ik geef helderheid in waar je zit. En samen kijken we naar wat je nu verder brengt. Welkom.

En telkens denk je dat je ‘er’ bent…

Opnieuw voelde ik de behoefte om te schrijven over het proces van ergens komen, ergens uitkomen of aankomen. Zoveel mensen worstelen hiermee. Waar ze dan ook denken te moeten zijn. Moeten ja, want immers áls je dat punt hebt bereikt, dan … Vul zelf maar in. Dan gaat die partner echt in je leven komen. Dan gaat het geld stromen. Dan ben je pas werkelijk gelukkig. We kennen ze wel, de voorwaarden die we aan het leven stellen om het waardevol te maken. Alleen, ze lijken nooit voldoende.

It’s the journey, not the destination that matters.

Je kent vast deze veelgebruikte uitspraak. Platgetrapt als hij is, zou je bijna kunnen zeggen. Ja ja, het gaat over de weg en niet de bestemming. Zoals met de meeste clichés, is ook deze zo pijnlijk waar. Pijnlijk, want we hebben immers toch ergens een stiekeme hoop dat het deze keer anders zal zijn. “Clichés, dat is iets van vorige generaties, toch? Toen voldeed dat nog. Maar nu is het echt anders…. Echt, het gaat me lukken om ‘er’ te komen.”

Dus, dit blog gaat over ‘the journey’, ofwel: het proces. Het proces van ‘er’ zijn, ergens aankomen, thuiskomen misschien wel. Mijn idee is dat iedereen, bewust of onbewust daarmee bezig is. Alleen de mensen die dat bewust doen, lijden er wat meer onder. Omdat ze zo bezig zijn met dat aankomen, dat die bestemming er maar niet lijkt te willen zijn.

Twee fases in onze levensreis

Wat mij betreft is dit proces, wat onze levensreis is, op te delen in twee fases. De eerste is die van onbewust naar bewust. Deze fase gaat over het wakker worden voor de energie die je bent. In plaats van een besef alleen een mens van vlees en bloed te zijn. Dat is vaak een gigantische deur die opengaat. Een Eureka, waarbij het gevoel kan ontstaan dat het leven vanaf dat moment alleen maar mooi en nog mooier kan zijn.

Én er is een volgende fase, die ontstaat vanuit die bewustwording van dat we in wezen ‘slechts’ energie zijn. Deze fase gaat erover om, eenmaal in die energiewereld beland, daar chocola van te maken. Want dan begint het eigenlijk pas. Die reis die alsmaar weer een níeuwe deur voor je blijkt te openen en waarin je alsmaar geen bordje ‘thuis’ ziet hangen. En als dat wel ergens hangt, dan is het een dag later weer verdwenen.

Het tweede deel, dat thuis zien te komen, nadat je ‘wakker bent geworden voor wie je in wezen bent, is voor de meeste mensen nu nog iets wat een leven lang doorgaat. Ik denk echter dat dit gaat veranderen. Ik denk dat steeds meer mensen weten thuis te zijn in het leven van hun alledag.

Wat ís dat thuiskomen dan?

Je zou kunnen zeggen dat je thuiskomt op het moment dat de reis volledig ok voor je is. Dat je je bij wijze van spreke altijd en overal thuis kunt voelen onderweg, zodra je je hart ergens in kunt stoppen. ‘Home is where the heart is’, weer zo’n cliché. En ja, weer zo waar.

Je levensreis, is dus eigenlijk een reis naar dat geweldige instrument dat ons hart is. Niet alleen het fysieke hart, maar ook ons hartcentrum, het hartchakra. Een instrument dat je, in verbinding met een ander maar ook met een ervaring, een plek of een situatie, laat voelen wat ‘waar’ of ok is voor jou. En zodra je dat voelt, ben je thuis. Al is het maar heel even. Al zit dat maar in één zin, in één ontmoeting, in één liedje op één bepaald moment. Je bent dan toch even thuis. En daarna reis je weer verder.

Waar het je ziel om gaat

Misschien een beetje abstract zo, zeker wanneer je je klote voelt en daarin maar niet tot een doorbraak komt. Maar eigenlijk is dit het hele idee: je vertrekt van thuis, doet een ervaring op die ‘waar of goed’ voelt voor je of niet, je kiest op grond van die ervaring weer een nieuwe stap en je reist weer door. En al die ervaringen is waar het je ziel om gaat: het leven ten volle ervaren.

Het op deze manier bekijken, lost niet meteen je k*t-gevoel op misschien maar het kan je helpen te relativeren. Misschien lukt het je, wat minder druk op de ketel te zetten in het proberen uit je rotgevoel te komen of je doel te halen. In de wetenschap dat het je in wezen (vanuit je ziel dus) júist te doen is om onder andere die klote-ervaring, dat rot-gevoel, de frustratie, de pijn of het verdriet. Maar óók om hun tegenpolen, die er net zo goed zijn: de euforie, de liefdevolheid, de vreugde en het gevoel van flow. En alles wat daartussen zit.

Ervaringen laten je in de spiegel kijken

En doet wát je ervaart er dan niet toe, denk je misschien? Ja, zeker wel! Ervaringen laten je in de spiegel kijken. De manier waarop ze je raken of niet raken, zegt namelijk iets over je wie je bent en kunt of wilt zijn. En dat is nog wezenlijker wat de ziel wil: het leven ten volle ervaren én daar bewustzijn en wijsheid uithalen. Hierna verdwijnt een ervaring weer uit je systeem. Misschien niet meteen permanent. Dan komt zo’n ervaring weer terug, maar telkens in een net andere vorm. Je hebt van de eerdere ervaring dingen geleerd en het is alsof je ziel dan zegt: ok, genoeg met dat stuk. Dat hoef ik niet meer te ervaren.

Of je wilt er nog iets uit leren. Denk bijvoorbeeld aan iemand die zegt: “Ik tref altijd de verkeerde partner.” Die partners zijn nooit precies identiek. Bij elke partner spelen andere ervaringen en wordt nieuwe wijsheid opgedaan. Maar bepaalde thema’s keren terug. Tot het moment dat alles uit die ‘verkeerde partner’- ervaring is gehaald. En dan stopt ‘ie. Je hebt ‘m niet meer nodig in je leven en gaat door met het leren van andere dingen op je reis.

Van gestold weer naar stromend

Op die manier, ervaring na ervaring opdoend, krijg je inzichten, genereer je wijsheid en ervaar je momenten van ‘thuis zijn’. Het is alsof je hart het instrument is dat je ervaringen ‘schoonfiltert’. Ervaringen die je triggeren en die niet fijn voelen, daarvan zegt je hart: hier zit nog iets waar aandacht naartoe mag. De trigger brengt je dan naar een nog onverwerkte ervaring. Naar iets waar je ooit pijnlijk in bent geraakt en waar je toen niets mee kon. Dus heb je hem opgeslagen als een soort gestolde energie. Zodra gestolde energie echter weer in de ogen wordt gekeken, wordt die stolling vloeibaar en stroomt die oude pijnlijke ervaring uit je systeem. Je ziel wil door middel van de ervaringen die je opdoet, alle gestolde energie weer in beweging krijgen en er tegelijkertijd wijsheid op creëren. En de wijsheid die we opdoen: die neemt de ziel weer mee, met het verlaten van het fysieke lichaam. Zo zijn we op weg volledig stromende energie te worden: dat wat we in de oorsprong ook zijn. Dát is permanent thuis zijn.

Wat is de boodschap… voor jou

De boodschap van dit blog zou dus kunnen zijn dat je misschien iets meer kunt relativeren wanneer je je klote voelt of het leven tegenzit. Maar de boodschap mag ook zijn dat we nou eenmaal ziels-graag in een proces willen zitten, dat maar doorgaat en doorgaat. En in zichzelf een helende reis is. Zo bekeken doe je het, met al je klote-ervaringen, dus gewoon precies goed. Je rijgt ervaringen aaneen als een ketting, jouw persoonlijke ketting van ervaring en wijsheid, die je aan het einde van je leven omhangt met een laatste ademtocht: zo, dit is nou míjn ketting! En die neem ik mee. Dank je wel leven, dank je wel ervaringen en dank iedereen die daaraan heeft bijgedragen.

Lieve groet van Nynke

PS: Herken je het vastzitten en je klote voelen en wil je daar graag helderheid in en handvatten voor? Wil je gestolde ervaringen weer laten stromen? Maak kennis met me en mijn manier van werken. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

 

 

Dood is leven

Wat merk jij op dit moment in je leven aan verandering? Begin je anders naar dingen te kijken? Reageer je op situaties zoals je dat eerder niet deed? Of ben je misschien onrustig? Vind je dingen niet meer leuk die je wel leuk vond en andersom?

Waar gaat je leven op dit moment eigenlijk over? Wat is je realiteit?

Misschien hoor je om je heen over mensen die de wereld mooier (willen) maken. Hoe zit dat bij jou? Heb je daar een klik mee? Niet perse met die mensen maar met de inhoud, het idee, het concept? En wat komt er dan naar boven wanneer je daaraan denkt? Hoe zou jouw vorm daarvoor zijn? Doe je iets met je handen, het milieu, de natuur, iets creatiefs, schrijf je, zing je, masseer je, kook je, vind je kinderen begeleiden geweldig…?

De wereld mooier maken was niet direct het doel van onze ouders. Nou ja, misschien voor een aantal van jullie ouders wel. Maar de meeste mensen die ik ken zijn groot geworden met het idee spullen en geld te verzamelen via een goede baan of eigen bedrijf, zich te verzekeren tegen van alles en nog wat, pensioen op te bouwen en regels te volgen, veel regels. En ja, het pad lopen van school/studie, verliefd worden, trouwen, kinderen en carrière is nog steeds de meest geleefde (!niet geliefde) bezigheid.

Maar een groeiende groep mensen stapt hieruit.

Een groeiende groep mensen voelt en beseft dat dit voorbeeld niet per definitie hét leven is. Ze beseft dat het leven veel meer kan inhouden dan dat. Dat er een sprankel in het leven kan zitten die zoveel energie geeft, dat alles mogelijk lijkt. Hoe werkt dat dan?

Het hoeft niet eens helder te zijn waar al die energie en inspiratie vandaan komen om ze te ervaren en als het ware te surfen op de golven van je leven. Maar ga je op zoek naar de bron ervan, bijvoorbeeld via meditatie, dan kom je uit bij iets dat veel verder rijkt dan alles wat je tot nu toe ‘het leven’ noemde. Heb je dat ook ervaren? Hoe beleef jij dat?

“Er is leven, er is leven na de dood”

Dit zong Freek de Jonge al in ‘97. Wanneer je stopt met leven op de automatische piloot, ervaar je dit. In plaats van wat moet en niet mag, zo hoort of beter niet kan, richt je je in elk bewust moment op wat er ín je gebeurt en in beweging wil komen in plaats van op zaken buiten jou. Je richt je bewust op dat waar je instant van geniet, blij van wordt en een ‘ja’ bij voelt.

De bron die maar niet leeg wil lopen

Dat is het leven waarbij je tapt uit een bron, ook jóuw bron, die maar niet leeg wil lopen. Die bron geeft onophoudelijk energie in plaats van dat iets je energie kost. En als gevolg daarvan realiseer je dingen die je wellicht nog helemaal niet hebt geassocieerd met jezelf. De meest ‘gekke’ realiteiten kunnen onderdeel van je leven worden, wanneer je de doodsheid en sleur achter je laat en stapt in alleen dát wat je voedt.

Het kan zijn dat je een bijzondere tocht gaat maken door de natuur. Of je staat ‘opeens’ ergens op een podium te zingen en stijgt boven jezelf uit, zoals ze dat zo mooi zeggen. En wie weet, blijk je een magnifieke bouwer van, laten we zeggen, muziekboxen, ‘toevallig’ ontdekt, omdat je werd ontslagen. Dát is leven na de dood!

Afscheid nemen…

De dood is alleen vaak wel een dingetje. Afscheid nemen doet pijn, zeggen we. In eerste instantie ervaren we dat ook meestal zo. Dus wat weggaat, stopt en overgaat in iets anders, vraagt de komende tijd misschien even schakelen. En dat kan onrust en verwarring met zich meebrengen. Maar het leven dat eruit voortkomt, is bevrijdend. Althans, wanneer je niet vast blijft houden aan het oude. Dat ervaar ik zelf. En velen met mij.

Je hoeft niet te wachten

Je hoeft echter niet te wachten op iets dat stopt, zoals je ontslag, een scheiding, of een andere confronterende situatie. Je kunt ‘de dood’ ook zelf pro-actief opzoeken en dus stoppen met die dingen waar geen inspiratie in zit. Dat is misschien even wennen maar het geeft een gevoel van helderheid, inzicht, kracht en vooral ook plezier en vrijheid.

Stel jezelf vragen als: “Waar word ik telkens erg blij van? Wat geeft me iedere dag of zelfs ieder moment energie? Waar word ik als het ware naartoe getrokken en is zo natuurlijk voor me?”

Daarmee heb je meteen helder wat eigenlijk niet (meer) stroomt in je leven. Je realiseert je dat je situaties en activiteiten in stand houdt, terwijl je ergens wel weet dat ze niet voedend zijn. En over voeding gesproken: ook daarin groeit je bewustzijn. Dat wat je eet (en drinkt), geeft je of kost je energie. Wat kies je?

Wat is je nieuwe realiteit?

Volg je antwoorden. En merk daadwerkelijk verandering in je realiteit. Ik ben heel benieuwd wat er in jou leven gebeurt door dit te doen. Ik ben heel benieuwd wat het (laten) sterven van situaties, gewoontes, dingen etc. je oplevert. Fijn als je dit met me deelt.

En natuurlijk ben je ook heel welkom om met me in gesprek te gaan over het proces zelf: over wat je eigenlijk wilt laten gaan en hoe je deze veranderingen kunt realiseren. Lukt het je niet om dingen los te laten terwijl het je wel aanspreekt en je ergens voelt dat het nodig is om vooruit te komen? Meld je aan voor een gratis Losmaaksessie op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/ (via skype). Live kan ook. Dan kost het een tientje.

 

Voor extra inspiratie:

De helende beroving

En opeens gebeurt het weer. Een beroving. Ik ben zo’n vier keer beroofd van mijn tas met inhoud. Eergisteren was het weer raak. Het was weer zo eentje waar ik absoluut niets van merkte. Deste groter mijn verbazing. Heel vervelend natuurlijk vanwege het gedoe met het blokkeren van pasjes en opeens niet kunnen bellen. En tegelijk: wat een helende ervaring, wat een inzichten, wat een uitbraak uit een sleur, die ik me niet eens bewust was.

Verlies en rouw-fases

Het waren de overbekende fases die ik in ijltempo doorliep. Eerst ontkenning: nee hoor, mijn tas is niet weg. Alsof mijn compleet lege fietstas geen boekdelen sprak. Maar in mijn ontkenning fiets ik de weg terug naar mijn logeeradres. Dit speelt in Amsterdam dus alleen al het idee een ‘verweesde’ handtas met inhoud keurig ‘per ongeluk’ langs de weg te zien staan, wachtend op mij, is vrij hilarisch.

De volgende fase bij mij was nog niet de boosheid maar het gevecht aangaan. Hup, actie: passen blokkeren, telefoon en OV-kaart ook en naar het politiebureau. Daar, tijdens de eindeloos durende sessie van aangifte doen (2,5 uur in totaal, had ik nou zo exceptioneel veel in mijn tas?) kwam de boosheid en, heel eerlijk, kwam dat af en toe een beetje naar buiten tegen de ambtenaar in dat eindeloze aangifte-proces. Excuses.

Dat daarna een echte depressie volgde, kan ik niet zeggen. Wel een nacht vol afwisselende golven van boosheid, angst, ongeloof en al een beetje aanvaarding.

Aanvaarding

De meest prille aanvaarding kwam eigenlijk in de vorm van inzichten: stel nou dat dit niet was gebeurd, dan was ik doorgegaan in het stramien van mijn planning. Dit is een bekend stramien want ik plan eigenlijk best veel, werd ik me bewust. Het klopt wel dat ik weinig moment in een soort ‘niks’ zit. En ik realiseerde me dat ik dat ‘niks’ eigenlijk niet toelaat. In plaats daarvan vul ik mijn dagen, weken en maanden met een zorgvuldige regie die zelfs korte ontspanningsmomenten ‘van niks’ ínplant in plaats van ze te laten ontstaan. Dodelijk als het gaat om het verkrijgen van inzichten, creativiteit en groei, wat juist vaak ontstaat uit het ‘niks’.

Inzicht

Dit alles flitste in mijn bijna slapeloze nacht voorbij. Uit mijn routine geknald, zag ik opeens in mijn geestesoog iemand die als een soort loonslaaf in dienst is van iets of iemand, strakke uren maakt en daar niet echt blij van word. Ook realiseerde ik mij hoe welkom de afwisseling was van het incident: de uitdaging om ‘het varkentje eens even te wassen’. Om alle regelding efficiënt (dat dan weer wel) uit te voeren. Het gaf me een boost van zelfvertrouwen. En dat ken ik ook wel van mezelf: als er echt stront aan de knikker is, dan blijf ik kalm, neem een gezonde afstand van de situatie die voorligt om helderheid te krijgen. En dan regel ik wat er geregeld moet worden. Ook vraag ik hulp waar dat nodig is en zorg ik dat de situatie weer stabiliseert. Niet alleen bij kleine incidenten zoals deze maar ook bij grote en zeer bedreigende. Ook die heb ik meegemaakt.

Beloning

Deze beroving kost me dus niet alleen maar brengt me ook. Zoals een groot inzicht als het gaat om de routine die me vasthoudt, bewustzijn dat ik te vertrouwen ben in heftige situaties en bovendien een hernieuwd perspectief op de vervangbaarheid van spullen. Ook spullen waar de meest dierbare herinneringen aanzitten. Het blijven spullen en met het doorlopen van de rouw-fases, ebt de gehechtheid weg. En daarmee ontstaat ook weer ruimte voor iets nieuws. Loslaten en overgave. Twee woorden die, zeker tegenwoordig, in coachingland vaak voorbijkomen en die me weer even hun betekenis hebben laten ervaren. Ook dat waardeer ik.

breakthrough-1526329-1280x960

Dankbaar

En last but not least is er dankbaarheid: het had veel erger gekund. Dat denk ik vaak als me iets overkomt. Het had veel erger gekund. En met deze dankbaarheid kom ik weer terug bij mijn vertrouwen. Ergens wordt er altijd goed voor me gezorgd. Komt alles op z’n pootjes terecht en keer ik altijd weer terug naar huis. Mijn fysieke thuis (van dat moment) maar zeker ook het thuis in mezelf. Want mijn pad is weliswaar grillig en diffuus, maar wanneer dankbaarheid en vertrouwen opduiken, ben ik thuis. Dan ervaar ik in dat moment dat me niets kan gebeuren.

Hoe ervaar jij thuiskomen of thuis zijn bij jezelf?

Wat doe je daarvoor of juist niet? Leuk als je dat hier met met wilt delen. Dank je wel.

Als je het fijn vindt om in gesprek te gaan als je het even niet meer weet en vastloopt, als je ’thuis’ kwijt bent op dit moment of om te sparren over jouw proces van thuiskomen, meld je aan voor een gratis Losmaaksessie van 45 min. Je krijgt helderheid, opluchting en ontspanning en je voelt een nieuwe focus om mee aan de slag te gaan. Ik spreek je heel graag. Groet van Nynke

Ken Uzelf!

Afgelopen zondag was ik bij een bijeenkomst van La Scuola, Academie voor Levenskunst . Onder de titel ‘Denkprikkels’ is er een zondag in de maand een bijeenkomst met filosofische inslag. Het is een zondagmiddag van bezinning rondom een aantal uitspraken. Afgelopen zondag waren dat:

Uitspraak 1: ’Ken jezelf.’

Deze uitspraak van Thales van Milete stond op de tempel in Delphi om de bezoekers te verwelkomen. De spectaculaire oproep werkt tot op de dag van vandaag door. Wat is de betekenis van deze oproep? Wat is het ‘zelf’? Wanneer draag je goede zorg voor het ‘zelf’?

Uitspraak 2: ‘De grondstof van het leven is het IK.’

Het was de wens van Michel de Montaigne om te zijn wie hij is, niet meer dan dat. Hij wilde leren van zijn ervaringen. Wanneer ben je een goede leerling van je eigen ervaringen?

Zoals de titel aangeeft heb ik het hier over de eerste. De uitspraak “Ken uzelf!” roept bij mij meteen weerstand op: “Ja maar(da’s weerstand, ja!), wie geeft die opdracht dan? Van wie ‘moet’ dat dan?” Ik heb iets (niet) met autoriteit.

Al filosoferende met de groep en de groepsleider, Dick Kleinlugtenbelt, kwam ik echter tot mooie nieuwe inzichten. Dick gaf aan dat het niet zozeer een opdracht is als wel een nuttige exercitie: het voorkomt dat je je laat leven ofwel door God, ofwel door andere mensen, ofwel door je eigen emoties, die met je aan de haal gaan. Kijk, en dan heb ik interesse. Zo bekeken, krijg ik niet zomaar een opdracht maar dient zelfkennis mij op alle fronten in mijn dagelijks leven. En daarmee werd de uitspraak, zoals de gastvrouw, Ria Pool-Meeuwsen stelde, zacht en uitnodigend.

Natuurlijk weet ik uit ervaring allang hoeveel rust het me geeft dat ik meer inzicht heb in wie ik ben en wat ik daarmee werkelijk wil en kan. Zeker in deze transparante tijd, waarin je toegang hebt tot ongeveer alles en iedereen en vice versa, ervaar ik ankers in mijn leven als noodzakelijk. Wanneer ik weer eens in de angst schiet, is het fijn dat ik terug kan gaan naar wat ook weer mijn intentie was en waarmee ik bezig ben. En wanneer ik op het web zit en allerlei mensen dingen zie ‘roepen’, dan heb ik echt reflectie nodig om me niet te verliezen in fora, persoonlijke en nieuws-sites.

En God? Me verliezen in God? Ook daar had ik meteen een associatie bij. Dagelijks kom ik mensen, verhalen of situaties tegen waarin God tot autoriteit is gebombardeerd, die met de spreekwoordelijk opgeheven vinger vertelt hoe je moet leven, en die je vandaar uit ook moet vrezen. In die God wil ik me niet verliezen. Dan is mijn gespannen verhouding tot autoriteit onmiddellijk paraat. Nee, wat mijn zelfonderzoek me geeft is een goddelijke beleving die zacht en uitnodigend is, licht en onvoorwaardelijk liefdevol. Zoals je je ook je ideale ouders voorstelt: die zonder meer van je houden, je altijd steunen, je toch je eigen weg laten vinden en inzichten geven wanneer je erom vraagt.

Op dat Goddelijke kan ik reflecteren, zoals ik dat op mezelf kan doen. Op dat Goddelijke kan ik terugvallen, net zoals ik altijd terug kan gaan naar mezelf. Dat Goddelijke is een anker, zoals ikzelf een anker ben wanneer ik me bewust ben van mij…. en mijn goddelijkheid.