Logo Soul Touching

kosmos

Snel, sneller, snelst

Als de tijd van een grote sprong in gewaarzijn voor de mens nu is aangebroken, wat ga je daar dan van merken? Er is van alles over te vinden op het grote web. Maar ja, een web kan ook een doolhof zijn. Je kunt erin verstrikt raken. Hoe navigeer je dan door deze tijden heen?

Navigeren door het leven

Een grote vraag, misschien wel een vraag van alle tijden. En waarschijnlijk geen vraag waarop gemakkelijk een bevredigend antwoord te geven is. Navigeren door het leven kan op zich al ingewikkeld zijn: hoe verdien je je geld, hoe creëer je duurzame relaties, hoe houd je je lichaam vitaal? Daar hebben we meestal onze handen al vol aan.

En toch lijkt het alsof we vandaag nog een tandje moeten bijzetten in onze
navigatiekunst. Misschien omdat evolutie werkelijk kwadraterend sneller lijkt te gaan. Ontwikkelingen volgen elkaar in zo’n tempo op dat we nauwelijks meer de tijd ervaren om ze ons eigen te maken. AI is daar een duidelijk voorbeeld van.

Als je geen uitgesproken AI-liefhebber bent, hoe blijf je dan bij? En minstens zo belangrijk: moet je eigenlijk wel alles bijhouden? Of mag je ook iets langs je heen laten gaan?

Moeten loslaten

Niets gebeurt voor niets, denk ik dan. Het mooie van die toenemende snelheid (in bijna alles) is dat we wel móeten loslaten. Zoals je in een centrifuge naar buiten wordt geslingerd. Het gaat niet langer om stap voor stap, lineair, alles in je hoofd proppen. Meer en meer zien we dat mensen stoppen met dat vermeende ‘moeten’, dit loslaten, en het over een andere boeg gooien, wat vaak een spannende stap is.

 

Snel, sneller, snelst

Afbeelding via Pixabay

Landen in je midden

Die andere boeg is verrassend eenvoudig: terug landen in je midden. In het oog van de storm. In het centrum van alle centrifugerende krachten. Telkens opnieuw kiezen voor verstilling. Wanneer je dat een paar keer hebt gedaan, merk je dat de oplopende snelheid (tijd zelf) daar ook stilvalt. Je bevindt je als het ware in het grote niets, waar alles aanwezig is.

Dan blijkt het niet meer te gaan om bijhouden wat de wereld doet of ontwikkelt, maar om voortdurend landen in waar jouw eigen ontwikkeling je wil hebben. Je pad ontvouwt zich vanzelf, van binnenuit. Zo mis je niets en voelt je in lijn met het Leven.

En mocht er dan iets nieuws nodig zijn, dan kun je vanuit dat stabiele midden verrassend snel meebewegen.

In die zin is het leven simpel. Niet altijd gemakkelijk, maar wel simpel. Doe wat aan de orde is. En die orde, zeggen zowel wetenschappers áls spiritueel georiënteerde mensen, is de onderligger in de kosmos, ook als wij die niet altijd zien.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor wanneer jij voelt dat je je midden kwijt bent)

In-gebed

Het gebed is niet meer zo ingebed in onze samenleving. In bepaalde streken van ons land vast nog wel maar veel mensen zijn inmiddels bereisd en hebben andere manieren leren kennen om zich te verhouden tot die diepgewortelde angst die in ieder van ons huist: de angst om niemand te zijn. Of de angst om niet iemand te zijn. En wie of wat ben je dan? Wat is dan je bestaansgrond hier?

Dit soort bestaans(recht)-vragen vinden vaak hun weg naar het gebed, een meditatieve of yoga-beoefening of welke andere vorm ook maar je voorkeur heeft.

Het simpele gebed

Hier breek ik een lans voor het gebed. Het is zo simpel en zo goed je eigen te maken. Zowel de inbedding in je dag als jouw authentiek gekozen woorden zijn heel laagdrempelig te realiseren. Je hoeft geen poses te beoefenen, geen teksten te reciteren en geen inwijding te ondergaan. Niet dat er ook maar iets mis zou zijn met welke van deze drie ook, maar het gebed is zo’n heerlijk makkelijk opstapje naar het hogere bewustzijn, zonder dat daar een lange ladder voor nodig is. Terwijl je tegelijkertijd dat hogere onmiddellijk toegang verschaft tot je dagelijkse realiteit.

Vroeger, als kind van niet echt christelijke ouders maar toch ondergebracht op een christelijke lagere school, kwam ik bij vriendinnetjes thuis waar men bad voor de maaltijd. Wat me altijd opviel, gevoelig als ik was, was dat niemand er echt met hart en ziel inzat, in dat gebed. Het was een routine, een herhaling van iets dat heiligheid zou moeten oproepen maar het niet deed. De kinderen aan tafel deden meestal iets ondeugends en de ouders probeerden bloedserieus het goede voorbeeld te geven. Alleen het inspireerde niet. Althans, zo ervoer ik het.

Dus dreef ik weg bij het gebed. Maar het is terug in mijn leven! En… nu zonder van buitenaf opgelegde regels. Sterker nog, het gebed heeft helemaal niets met ‘buiten’ te maken. Omdat er in feite niets buiten ons is. Alles ontspringt ín ons en het gebed kan voor mij dan ook alleen maar heilig zijn wanneer het uit mijn diepte naar boven komt. Daar waar niemand wat over te zeggen heeft en mijn ziel zo feilloos de weg wijst.

Dit maakt het zo simpel, zo krachtig en zo doeltreffend. Het enige dat nodig is, is een klein moment van afstemming om je buitenwereld even te verruilen voor je binnenwereld en te luisteren. Je sluit daarvoor het beste even je ogen, haalt een paar keer bewust en wat dieper adem en… de woorden die dan komen, zijn jouw gebed.

In-gebed

Afbeelding: MLeonAscimento via Pixabay

Kies je eigen woorden

Kies je eigen woorden voor dat wat groter is dan jouw mens zijn: God, Grote Geest, Moeder Gaia, Al wat Is, Lieve Jij… Het is allemaal treffend, wat uit jouw leegte komt. Daar kun je zonder meer op vertrouwen.
Voel hoe jij contact wilt maken met deze oerkrachten van de kosmos, waar je onontkoombaar onderdeel van bent.
En wat volgt is jouw hoogsteigen, hoogst intieme contactmoment mét die kosmos, met de Heiligheid van het Leven zelf.

Al is het één zin, een paar woorden, één woord (Help! bijvoorbeeld), het maakt niet uit. Maar misschien komt wel er een stroom op gang en volgt een gesprek dat je compleet verrast! Laat het komen, en laat het gaan. De kosmos (of God) luistert, zodra jíj werkelijk bereid bent te luisteren, in een klein (of groter) moment van stilte.

Wat levert dit me op?

En dan de hamvraag natuurlijk, voor de moderne Westerse mens die we zijn: wat levert dit me op? Ik kan daar natuurlijk geen antwoord op geven: het is tussen jou en God, tussen jou en de alwetende ‘jou’. Maar de vraag die ik je terug zou willen stellen is: heeft werkelijk luisteren je ooit níets opgeleverd?

Het gebed, jouw ongewone en toch alledaagse, meest fundamentele maar lichtdragende, zo intieme en doeltreffende gesprek, dat je zonder omwegen thuis brengt bij jouw reden van bestaan: gewoon maar de mens zijn die je nu voelt te willen zijn.

Liefs, Nynke

PS: loop je rond met vragen over jouw leven, wie je voelt te zijn of denkt te móeten zijn en zou je daarbij wel wat luisterkracht kunnen gebruiken? Wees welkom voor een kennismaking. In zo’n gesprek bied ik helderheid in je situatie en kijken we samen naar wat ik je zou kunnen bieden op je pad.