Logo Soul Touching

mediteren

Ik heb iets ergs gedaan

Vrijdagavond

Vrijdagavond, moe thuiskomend van een soort van mantelzorgdag bij mijn ouders in Friesland, parkeer ik mijn auto. De meeste van de handelingen doe ik op routine. Ik heb mezelf op zo’n moment eigenlijk even toe te spreken om niet bijvoorbeeld mijn auto open te laten, iets waardevols erin te laten liggen of… fout te parkeren.
Die avond doe ik dat kennelijk niet want terwijl ik thuis geniet van mijn soepje met zelfgebakken brood, wordt mijn auto weggesleept: parkeren op een invalideplek is strafbaar.

Zondagavond

Zondagavond rond zessen, ik heb net gemediteerd in het park, heel fijn. En ik kijk nog even de straat door naar mijn auto, die er (dus) niet meer staat. Een eerste (heel menselijke) reactie is dan: ontkenning. Dus ga ik van dichtbij bekijken wat ik van die 15 m afstand ook allang kon zien: mijn auto is weg. Gestolen, gaat het door mijn hoofd. Zie je, vergeten op slot te doen. Maar dan zie ik het bord met ‘invalide’ plus een kenteken. Inmiddels woon ik hier al twee jaar maar het bord is me nooit opgevallen. En, dat witte kruis op de straatstenen, tja, dat zegt niet alles, beredeneer ik. Ze worden wel aangebracht maar nooit weggehaald, wanneer zo’n parkeerplek weer vrijkomt. Mijn brein doet er meteen alles aan om onder deze gebeurtenis uit te komen, wat niet lukt weet ik al diep van binnen.

Gelukkig!

Gelukkig! is mijn volgende gedachte. Mijn auto is niet gestolen. En na wat gebel, kan ik mijn auto komen ophalen. Dat moet snel gebeuren want iedere 24u kost geld, zegt de aardige dame aan de telefoon en er is weer bijna 24 uur om. Ik bedenk me nog dat het best vaak voorkomt dat ik een week of zelfs twee niet naar mijn auto omkijk. Dan loopt zo’n logeerpartij wel op. Gelukkig! keek ik deze keer al na twee dagen.

Dus op naar het auto-ophaal-depot. Met de metro. Gelukkig! realiseer ik me: bij mijn biowinkel kon ik vorige week een mondkapje voor 1,- euro aanschaffen. Laat ik dat maar doen, dacht ik toen. Voor ‘je weet maar nooit’. En voilà, mijn ‘je weet maar nooit’, eerder dan ik gedacht had.

Kalmte

Op een unheimische plek in de rafelranden van Amsterdam vind ik het auto-ophaal-depot. Gelukkig! is het lang licht en durf ik daar in mijn eentje te lopen. De mijnheer die me helpt is erg aardig en kijkt me inlevend aan. “U weet hoeveel u moet betalen?”, vraagt hij. “Ja, zeg ik: 2x 30,- euro voor twee nachten.” “Dat klopt, zegt hij vriendelijk. Plus de boete voor de overtreding. Die is 343,- euro.” Hij ziet me even wegtrekken. “Ja, het is een hoop geld”, hoor ik ‘m zeggen.

Op dat moment voel ik weer de kalmte uit mijn meditatie eerder die avond. Ik ervaar de situatie waarin ik zit terwijl ik tegelijkertijd diep van binnen weet dat dit me dient. De aardige mijnheer probeert nog te kijken of hij me kan helpen bezwaar aan te tekenen. Het liefste zou hij de bekeuring intrekken geloof ik. Maar ja, hij zit niet aan de knoppen en kan alleen maar uitvoeren. Alles gebeurt volautomatisch. Zelfs de boete per etmaal wordt op de seconde toegevoegd, ook als je staat te betalen en het pinapparaat werkt niet bijvoorbeeld. Dat zal me daar scenario’s geven. Gelukkig! gaat mijn betaling er doorheen, exact 2 minuten voor het nieuwe etmaal ingaat.

Niets gebeurt voor niets

Ik weet inmiddels dat alle voor mij impactvolle incidenten in mijn leven me ergens op wijzen. Ze gebeuren nooit zomaar. (Lees bijvoorbeeld ook: https://www.soultouching.nu/de-helende-beroving/) En omdat ik zo’n sterke zielsverbinding heb, zeker die avond, word er geen slachtoffer in mij wakker. Het voelt bijna fijn om te weten dat ik weer een hele grote stap aan het zetten ben, waar dit incident me op wijst. Weer is er dat geluksgevoel. Alleen het precieze hoe en waarom is me nog niet helder.

It will be ok!

Weer goed en wel thuis, wil ik gaan zitten met een kop thee. Vlak voor ik land op mijn stoel, valt mijn oog op een rommelige volgekladde post-it waarop één zin me tegemoet springt: “It will be ok!” Ik voel mijn hart een sprongetje maken… van geluk.

Slurpend van mijn thee beginnen de kwartjes van deze bijzondere avond te vallen. Zo herken ik de oproep mijn sterke zielsverbinding alsmaar meer in de aardse dingen te brengen, waardoor ik net wat alerter ben op zo’n verkeersbord. Een heel proces, dat tijd en aandacht vraagt, wat je er ook maar beter aan kunt geven. Doe je dat niet, dan lijkt je ziel zich als het ware een beetje terug te trekken omdat je hoofd, vermomd als de stem van je ziel, het stokje overneemt om je te redden: van de regen in de drup dus…

Machtige schuld

Maar er is ook iets anders dat door dit incident wordt aangeraakt: het thema van diepe schuld. Ik heb iets ergs gedaan en krijg straf. Dit thema is al levens bij me. En door het in dit leven via allerlei incidenten steeds maar aan te kijken, ontstijg ik het. Dit schuldgevoel voert me terug naar een leven in een rol met veel macht. (Als je niets met vorige levens hebt, zie het dan gewoon als een actueel thema. Het maakt niet uit.)

Ik heb iets ergs gedaan

Macht. Alleen het woord al geeft rillingen, toch? Macht sluipt immers ook vaak richting machtsmisbruik. Kruip maar eens mee in dat gevoel: Stel je hebt een hele verantwoordelijke rol, die van hoofd financiën, (minister-)president of leider van een chirurgenteam, ik noem maar wat. En de ervaren macht in jouw positie doet je heel geleidelijk overhellen naar het misbruiken van die macht. Tot het mis gaat. Er gaan mensen dood bijvoorbeeld, door jouw toedoen. En alles komt naar buiten. Je bent schuldig en de hele wereld weet het. Je kunt dus niets meer goed doen en maakt ‘fout’ op ‘fout’. Zo’n gevoel.

Het leven is een kunst

Daarmee weer helemaal in het reine komen en de wereld recht in de ogen kunnen kijken, is een kunst, een levenskunst. Het is de kunst van zonder oordeel in een gebeurtenis kunnen zijn: zonder goed, zonder fout. Het is. Een ervaring van de ziel. De ziel die in het leven is geroepen voor deze ervaringen. Wij mensen zijn het die oordelen vellen, rubriceren en in boxen plaatsen: goed en fout, zwart en wit, donker en licht. De ziel maakt gewoon mee en groeit daardoor, breidt zich uit en wandelt zo het pad ‘terug’ naar de eenheid.

We hebben allemaal zo onze thema’s, die heel diep in onszelf verborgen kunnen liggen. Schuld en ook schaamte kunnen heel venijnig zijn en zichzelf in allerlei vermommingen kenbaar maken. Als je naar de situatie kijkt denk je misschien: no big deal. Maar gekoppeld aan zo’n diepgeworteld trauma, is het zeker een big deal. Júist ook in positieve zin. Want het keer op keer geraakt worden in deze diepe thema’s in ons, brengt ons letterlijk geluk, het soort geluk waarna we zo op zoek zijn. Het brengt immers dat wat ons geluk tegenhoudt telkens meer naar de oppervlakte.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb je vragen? Ervaar jij thema’s die in jou spelen en die je vaak remmen zonder dat je helder hebt waarom? Voel je welkom om contact met me op te nemen voor een gratis kennismakingsgesprek. Je krijgt helderheid in je vraag en we kijken naar wat ik voor je zou kunnen doen. Aanmelden kan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

Laat 2019 makkelijker worden

Misschien was jouw 2018 ook al makkelijk. Dat kan. Laat 2019 dan nog makkelijker zijn. Klinkt dat niet fijn? Als we sommige voorspellingen mogen geloven, zowel uit de hoek van de economen als de wetenschappers alsook uit de esoterische hoek, dan wordt het helemaal geen gemakkelijk jaar. Een nieuwe dikke vette economische crisis die voor de deur staat, verdere schaarste op de huizenmarkt, alsmaar meer ‘zieke’ mensen…, om maar een paar ongemakkelijkheden te noemen.

Anders makkelijk

Het ‘makkelijker’ waar ik het over heb, komt echter niet van buiten. Het komt uit jezelf. Je gaat het ervaren door dichter bij je eigen basis-station te blijven. Let er maar eens op hoe ver je iedere dag stretcht richting andere mensen en situaties buiten je. Om maar te voldoen aan wat je dénkt dat wordt verwacht. Omdat je het idee hebt dat dat waar is. Maar het is niet persé waar. Jij interpreteert alleen. Net zoals je alles in je leven betekenis geeft, de hele dag door. En negen van de tien keer laat dat je stretchen richting je omgeving en lekt je energie daarmee weg.

Invoelen en thuiskomen

Wat gebeurt er wanneer je die ander loslaat? En je in plaats daarvan jezélf gaat ervaren? Dit ‘invoelen’ in jezelf is niet ingewikkeld. Ga gewoon even zitten en sluit je ogen. Sluit de wereld even buiten en keer naar binnen. Voel eens wat er gebeurt. Voel dat je adem rustiger wordt. Voel dat je een beetje zakt als het ware, ook al zit je ergens op. En dan, zonder te hoeven weten hoe je ‘moet’ mediteren, kun je jezelf met je aandacht naar binnen leiden. Je hoeft niets te zoeken of te vinden. Je wordt je op een gegeven moment gewoon bewust van: hé, dit ben ik! Dit ben ik écht. Dit is steady. Hier komt niemand aan. Dit kan niemand kapot maken. Allemaal hebben we die rotsvaste kern. Daar waar we in een soort stilte vallen, een rust, een innerlijke vrede. Thuis!

Een andere ervaring

En zodra je dat als vertrekpunt neemt voor je dag, ziet je dag er anders uit. Jij ervaart een stabiel houvast in jezelf dus er hangt geen energie van aanvallen of verdedigen om je heen, zoals we gewoonlijk wel hebben. De mensen met wie je maken hebt die dag, ervaren dat. Vaak zonder het te beseffen. Ze voelen dat je in een ‘neutrale’ stand bent en van daaruit super stevig staat. Ze gaan ‘opeens’ naar je luisteren bijvoorbeeld. Of er komt iemand naar je toe die dat voorheen nooit deed.

Zielscontact

Ons basis-station (ik noem het de ziel) is niet moeilijk te bereiken of te voelen. Onze ziel is er altijd, en we kunnen er altijd bij. Ieder moment van de dag. Het is een soort stilte in jezelf, een rust en een diep weten dat dat is wie je werkelijk bent. Wij zijn het zelf die dit zielscontact vermijden. Gewend als we zijn aan vechten, vluchten of ‘bevriezen’.

Gewend als we zijn ook aan bang zijn. Bang voor de afwijzing, bang voor het stoppen van de geldstroom, bang voor te weinig van het een of teveel van het andere. We zijn bang voor de drukte en bang voor de stilte. Maar de ziel is niet bang. Dat solide vredige consistente stuk in ons, is onverstoorbaar en heeft geen oordelen.

Het oordelen stopt

Het is dan ook heel fijn om te merken dat, zodra je in contact bent met dat stuk in jou, met jouw ziel, je stopt met oordelen. Opeens is je arrogante leidinggevende ‘gewoon’ een leidinggevende. En is die véél te gestresste fietser die je irritant afsnijdt, gewoon een fietser die snel rijdt. Ook de niet zo fijne gewoontes van je partner zijn gewoon gewoontes. Niet meer dan dat.

Het raakt je niet zo. Waarom? Omdat je vanuit je stabiele midden (laten we het voor het gemak even je midden noemen) open bent en niet zoveel van jezelf in het donker houdt. Het zijn juist die stukken van ons in het donker, die geraakt worden. Daar zitten onze pijnen, onze angsten en ons verdriet. Zodra we die opengooien, is het raken snel voorbij. Dan zijn de issues die speelden neutraal geworden.

Laat 2019 makkelijker worden

Is dat nou makkelijker?

Is dat nou makkelijker, leven vanuit dat centrum in jezelf of vanuit je ziel, vraag je misschien? Ja, dat is een stuk makkelijker. Het is even wennen, dat wel. De lichtheid van ons bestaan, is niet ondraaglijk maar vaak even wennen. Niet meer (zoveel) oordelen bijvoorbeeld, is voor de meeste mensen even wennen. Ergens lekker kritiek op hebben, iemand afzeiken of over iemand roddelen, daar voelen we ons stiekem wel lekker bij. Voor even. Net als alle pepmiddelen voor even fijn voelen. Ze verzachten eventjes onze pijn en ons verdriet.

Je steeds beter voelen en creëren wie je bent

Jezelf openen vanuit je mooie midden, dat blíjft goed voelen. Sterker nog, het gaat steeds beter voelen. Het is heerlijk om te ervaren dat je geen slachtoffer meer bent van iets of iemand. Al je energie en aandacht zijn beschikbaar voor je creatie. Voor het scheppen van datgene wat uit je ziel wil komen. Dat wat het dichtste bij je staat, je de meeste vervulling geeft en ja, wat je het makkelijkste af gaat.

Soul Touching, zo gek nog niet.

Makkelijker dus. In 2019. Dichter bij huis. Dichter bij wie je bent. Dichter bij je vervulling, je geluk. Niet ingewikkeld. Wel even wennen. Wennen aan dat het makkelijker kan. Zonder de lotto te winnen. Zonder verlicht te raken. Gewoon, door die trouwe begeleider van jezelf, altijd stil op de achtergrond aanwezig, te gaan ervaren, te raken. Soul Touching, zo gek nog niet.

Ik wens je een heel rijk en makkelijk 2019. Veel lichts, veel liefs op je pad, om het ook weer door te geven.

 

Warme kerstgroet van Nynke

 

PS: Zoals altijd ben je welkom voor een gratis Losmaaksessie van 20m. Het maakt niet uit waarmee je komt. Alles leidt naar je ziel of jouw midden, wat voelt als lichter, helderder en makkelijker. Je kunt je hier aanmelden: https://www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/

En wil je het plan van je ziel leren kennen? Of wil je die heerlijke bevestiging van wat je al zolang voelt van binnen? Wie weet is een Soul Plan reading iets voor je. Nieuwsgierig? Je leest er hier alles over: https://www.soultouching.nu/aanbod/soul-plan-reading/