Het is vaak een hele klus. Zodra je je eenmaal opent voor het idee dat je niet alleen een fysiek mens bent, wordt het navigeren in balans en wijsheid er niet per se makkelijker op.
Gevoelig als je bent, registreer je ineens van alles: pijntjes, contractie, vermoeidheid… En dan zijn er die vreemde angsten, waarbij je geen idee hebt waar ze vandaan komen. Of een verlammende twijfel, alsof je aan de grond genageld staat en niet meer voor of achteruit lijkt te gaan in het leven.
Op zoek naar hulp
Navigeren als mens in ontwikkeling (en wie is dat níet) is intens. De meest logische reflex is dan: op zoek naar hulp. Een lichaamswerker, een coach, een medium of ‘gewone’ dokter: iemand die je uitkomst biedt. En ja, daar valt heus veel te halen. Ook de reguliere zorg kan verlichting bieden. Maar uiteindelijk moet elke beweging naar buiten, je weer terugbrengen naar binnen. Zolang je je eigen centrum niet betrekt, blijf je onrustig en zoekende.
Hoe keer ik naar binnen?
En dan komt vanzelf die volgende vraag: maar hóé keer ik naar binnen? Precies daar wordt het vaak diffuus. Want zelfs dát proces besteden we nog graag uit: aan een meditatie, een audio, een begeleide reis. En dat is helemaal prima. Laat het je meenemen. Laat het je openen. Laat je systeem wennen aan het idee dat ‘niet weten’ veilig is.
Afbeelding van Deborah Windham via Pixabay
Want dáár wil je uiteindelijk landen: in die stille plek waar je ademhaling je zachtjes wiegt en je moedeloosheid steeds meer lijkt op te lossen. Waar het verwoede denken stilvalt. Waar je je hoofd buigt voor iets groters: een intelligentie die eigenlijk heel vertrouwd aanvoelt.
Het wonder
En dan, midden in dat niet-weten, gebeurt het wonder. Het blijkt een doorgang, een portaal naar diep weten, dat er altijd al was. Niet meer vanuit je hoofd, maar van binnenuit, je zou het je ziel kunnen noemen. Een weten dat als vanzelf blijft bewegen, tot in het oneindige: van vertrouwen naar nieuw niet-weten, en weer terug in vertrouwen.
Vertrouwen, het zoekt niet. Het is. En het beweegt je te leven zonder te hoeven weten waar naartoe, steeds moeitelozer en meer in overgave, mee met de grote stroom. Liefs, Nynke



over de basis, over leven en dood. En dat míjn angsten met name gebaseerd zijn op mijn gedachten, angstige gedachten dus. Er is immers bijna nooit een reëel gevaar in mijn leven, moet ik heel eerlijk bekennen. En ik realiseer me tegelijkertijd dat mijn hoofd vaak overuren maakt en een stroom aan gedachten produceert. Gedachten aan eerdere gebeurtenissen en herinneringen die gevoelens oproepen van angst. En die angst, merk ik telkens weer, is heel echt. Het weerhoudt me af en toe om bepaalde dingen te doen. Herken je dat bij jezelf? Ervaar jij ook angsten die je eigenlijk kunt herleiden tot gedachten aan iets dat niet reëel is en niet aanwezig op het moment dat je het denkt?