We zijn zo gewend geraakt aan die oordelende lens: goed of fout, beter of slechter, winnen of verliezen. Het vormt ons zoals aanhoudende wind bomen krom trekt, rivieren hun bedding inslijten of (oudere) mensen onder de zwaartekracht langzaam buigen.
Die dualistische blik is geen misser, maar een kracht waarmee we veel hebben bereikt, in materiële zin. Niet persé allemaal slecht. Dus we hoeven niet verbaasd te zijn dat het tijd en moed kost om ons ervan los te maken, om andere sporen te kiezen.
Het ‘echte werk’
Veel mensen staan daar middenin. Eindelijk de schaduw herkend… en dan blijkt het ‘echte werk’ pas te beginnen: een radicale koerswijziging vanuit je meest volledige zelf, en niet alleen vanuit het hoofd. Dat vraagt vertragen, zelfs stil durven staan in die vervelend voelende pauzemomenten, waarin je jezelf zooo tegenkomt.
Wat er dan ontstaat, kan voelen als een ware identiteitscrisis. Je lijf protesteert, je emoties rommelen, je bent onhandig. Alles hapert. Je herkent dat oude niet meer, maar het nieuwe is nog onzichtbaar.
Loslaten van je oude jas
En ergens gaf die oude jas, die je net hebt losgelaten, ook zoveel: een stevig houvast, herkenning en een gevoel van zekerheid. Dat maakt het zo menselijk om erin te willen terugkeren.
Óf met grote kracht te willen dóórbreken naar het nieuwe. Maar je kunt niet forceren wat niet klaar is. Zoals een cocon met geweld openen geen vlinder tevoorschijn brengt maar een hoopje ‘snot’. Zo hebben wij te vertrouwen op de timing van onze verschijning.
Afbeelding van Stephane Tampigny via Pixabay
Niemandsland
Ben je nu in niemandsland? Sluit even je ogen. Laat je adem jouw centrum vinden. Je hoeft niets. Je bent niets. Je weet niets. En het voelt… hmm, misschien wel verrassend fijn. Geen richting, geen structuur, geen haakjes. Alleen je verbeelding en je adem: simpel en genoeg, voor dit nu-moment.
Het is verleidelijk om te gaan anticiperen, ontwerpen, manifesteren, maar niet nu. Alles in jou is er al. Jouw heldere gaven zijn er al. Je nieuwe creaties komen! Maar ze hoeven nu geen podium. Ze hoeven even niet te schitteren voor wat aandacht.
Eer je tussentijd
Eer de tussentijd. Ze is goud. In deze pure fase ligt je ware oogst. Maar alleen wanneer je haar laat gebeuren en niets forceert. Misschien komt deze tussentijd niet meer terug in deze vorm: zo puur, zo rauw, zo primair. Bungel in het niet-weten. Lééf het!
Liefs, en fijn als je hieronder deelt wat dit in je losmaakt, Nynke