Wanneer je middenin gevoelens van angst zit, is het lastig om daar tegelijkertijd op te reflecteren. Je voelt wat je voelt en vrijwel direct vereenzelvig je je ermee: ik bén bang. Daarmee lijk je diep verbonden met die angstige gevoelens.
Bovendien voelt datgene wat de angst veroorzaakt vaak als iets buiten jezelf, en dus ook buiten je invloedssfeer. Zie daar maar eens uit te komen.
Ons gewaarzijn groeit
Gelukkig groeit het gewaarzijn over onze innerlijke staat steeds meer. Een eerste essentiële stap is het stilzetten van de automatische piloot in jou. Een moment nemen om gewoon even te zitten, voelen dat je ademt, opmerken dat je gedachten hebt, spanning voelt, angst voelt… zonder dat jij per definitie die angst bént.
Afbeelding van djedj via Pixabay
En precies daar ontstaat ruimte. De onlosmakelijke verbinding met de angst wordt verbroken. Je kunt ernaar kijken, zonder er volledig in op te gaan.
In die ruimte is het belangrijk jezelf niet te overhaasten. Merk op hoeveel druk er soms onder zit: ‘ik moet dit oplossen, anders…’ Juist wanneer die agenda sterk aanwezig is, houden angstgevoelens zich vaak verborgen. Ze geven zich niet echt bloot.
Angst houdt niet van agenda’s
Angst houdt niet van agenda’s. Net zomin als Liefde trouwens. Wij ménsen houden ervan, omdat we daarmee tijd en ruimte denken te controleren. En ja, dat lijkt de angst er even onder te houden. Maar is dat werkelijk zo?
Wanneer we contact maken met de energie die we als angst labelen, haar laag na laag afpellen, ontdekken we dat er een oude herinnering onder ligt. Een ervaring die ooit angstaanjagend was en zich heeft vastgezet omdat ze niet volledig gevoeld kon worden. Maar uiteindelijk wil die energie maar één ding: doorleefd worden, zodat ze weer kan bewegen.
Dat is wat alles in de natuur doet: ontstaan, groeien, bloeien, vervallen en overgaan in iets nieuws. Continue beweging, als aanspoelende golven op het strand.
De angst vóór de angst
De angst voor wat zich in ons heeft vastgezet, kan immens voelen. Maar vaak is het vooral de angst vóór de angst die ons gevangen houdt. Zolang je ervoor blijft staan, blijft het groot.
Zoals een enorme regenbui die tegen je ramen klettert. Brrr… daar stap je niet zomaar in. Maar zodra je naar buiten gaat, je ermee verbindt en het toelaat, verdwijnt de weerstand. De energie stroomt weer en de heftigheid neemt vanzelf af.
De sleutel heb je zelf in handen
De angst vóór de angst houdt je gevangen. Maar de sleutel heb je zelf in handen: beweeg ernaartoe, naar het heikele punt, dat waarvoor je wilt vluchten. Beweeg naar die essentie, het oog van de storm. Dat ís jouw gouden midden. Dáár herinner je je weer wie je werkelijk bent: Liefde.
Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – laten we samen bewegen naar jouw heikele punt, daar waar het niet wil stromen. En ervaar weer jouw essentie, je helderheid in wie je bent.)
