Logo Soul Touching

weten

Telkens weer: vertrouwen

Het is vaak een hele klus. Zodra je je eenmaal opent voor het idee dat je niet alleen een fysiek mens bent, wordt het navigeren in balans en wijsheid er niet per se makkelijker op.

Gevoelig als je bent, registreer je ineens van alles: pijntjes, contractie, vermoeidheid… En dan zijn er die vreemde angsten, waarbij je geen idee hebt waar ze vandaan komen. Of een verlammende twijfel, alsof je aan de grond genageld staat en niet meer voor of achteruit lijkt te gaan in het leven.

Op zoek naar hulp

Navigeren als mens in ontwikkeling (en wie is dat níet) is intens. De meest logische reflex is dan: op zoek naar hulp. Een lichaamswerker, een coach, een medium of ‘gewone’ dokter: iemand die je uitkomst biedt. En ja, daar valt heus veel te halen. Ook de reguliere zorg kan verlichting bieden. Maar uiteindelijk moet elke beweging naar buiten, je weer terugbrengen naar binnen. Zolang je je eigen centrum niet betrekt, blijf je onrustig en zoekende.

Hoe keer ik naar binnen?

En dan komt vanzelf die volgende vraag: maar hóé keer ik naar binnen? Precies daar wordt het vaak diffuus. Want zelfs dát proces besteden we nog graag uit: aan een meditatie, een audio, een begeleide reis. En dat is helemaal prima. Laat het je meenemen. Laat het je openen. Laat je systeem wennen aan het idee dat ‘niet weten’ veilig is.

Telkens weer: vertrouwen

Afbeelding van Deborah Windham via Pixabay

Want dáár wil je uiteindelijk landen: in die stille plek waar je ademhaling je zachtjes wiegt en je moedeloosheid steeds meer lijkt op te lossen. Waar het verwoede denken stilvalt. Waar je je hoofd buigt voor iets groters: een intelligentie die eigenlijk heel vertrouwd aanvoelt.

Het wonder

En dan, midden in dat niet-weten, gebeurt het wonder. Het blijkt een doorgang, een portaal naar diep weten, dat er altijd al was. Niet meer vanuit je hoofd, maar van binnenuit, je zou het je ziel kunnen noemen. Een weten dat als vanzelf blijft bewegen, tot in het oneindige: van vertrouwen naar nieuw niet-weten, en weer terug in vertrouwen.

Vertrouwen, het zoekt niet. Het is. En het beweegt je te leven zonder te hoeven weten waar naartoe, steeds moeitelozer en meer in overgave, mee met de grote stroom. Liefs, Nynke

Ik heb iets ergs gedaan

Vrijdagavond

Vrijdagavond, moe thuiskomend van een soort van mantelzorgdag bij mijn ouders in Friesland, parkeer ik mijn auto. De meeste van de handelingen doe ik op routine. Ik heb mezelf op zo’n moment eigenlijk even toe te spreken om niet bijvoorbeeld mijn auto open te laten, iets waardevols erin te laten liggen of… fout te parkeren.
Die avond doe ik dat kennelijk niet want terwijl ik thuis geniet van mijn soepje met zelfgebakken brood, wordt mijn auto weggesleept: parkeren op een invalideplek is strafbaar.

Zondagavond

Zondagavond rond zessen, ik heb net gemediteerd in het park, heel fijn. En ik kijk nog even de straat door naar mijn auto, die er (dus) niet meer staat. Een eerste (heel menselijke) reactie is dan: ontkenning. Dus ga ik van dichtbij bekijken wat ik van die 15 m afstand ook allang kon zien: mijn auto is weg. Gestolen, gaat het door mijn hoofd. Zie je, vergeten op slot te doen. Maar dan zie ik het bord met ‘invalide’ plus een kenteken. Inmiddels woon ik hier al twee jaar maar het bord is me nooit opgevallen. En, dat witte kruis op de straatstenen, tja, dat zegt niet alles, beredeneer ik. Ze worden wel aangebracht maar nooit weggehaald, wanneer zo’n parkeerplek weer vrijkomt. Mijn brein doet er meteen alles aan om onder deze gebeurtenis uit te komen, wat niet lukt weet ik al diep van binnen.

Gelukkig!

Gelukkig! is mijn volgende gedachte. Mijn auto is niet gestolen. En na wat gebel, kan ik mijn auto komen ophalen. Dat moet snel gebeuren want iedere 24u kost geld, zegt de aardige dame aan de telefoon en er is weer bijna 24 uur om. Ik bedenk me nog dat het best vaak voorkomt dat ik een week of zelfs twee niet naar mijn auto omkijk. Dan loopt zo’n logeerpartij wel op. Gelukkig! keek ik deze keer al na twee dagen.

Dus op naar het auto-ophaal-depot. Met de metro. Gelukkig! realiseer ik me: bij mijn biowinkel kon ik vorige week een mondkapje voor 1,- euro aanschaffen. Laat ik dat maar doen, dacht ik toen. Voor ‘je weet maar nooit’. En voilà, mijn ‘je weet maar nooit’, eerder dan ik gedacht had.

Kalmte

Op een unheimische plek in de rafelranden van Amsterdam vind ik het auto-ophaal-depot. Gelukkig! is het lang licht en durf ik daar in mijn eentje te lopen. De mijnheer die me helpt is erg aardig en kijkt me inlevend aan. “U weet hoeveel u moet betalen?”, vraagt hij. “Ja, zeg ik: 2x 30,- euro voor twee nachten.” “Dat klopt, zegt hij vriendelijk. Plus de boete voor de overtreding. Die is 343,- euro.” Hij ziet me even wegtrekken. “Ja, het is een hoop geld”, hoor ik ‘m zeggen.

Op dat moment voel ik weer de kalmte uit mijn meditatie eerder die avond. Ik ervaar de situatie waarin ik zit terwijl ik tegelijkertijd diep van binnen weet dat dit me dient. De aardige mijnheer probeert nog te kijken of hij me kan helpen bezwaar aan te tekenen. Het liefste zou hij de bekeuring intrekken geloof ik. Maar ja, hij zit niet aan de knoppen en kan alleen maar uitvoeren. Alles gebeurt volautomatisch. Zelfs de boete per etmaal wordt op de seconde toegevoegd, ook als je staat te betalen en het pinapparaat werkt niet bijvoorbeeld. Dat zal me daar scenario’s geven. Gelukkig! gaat mijn betaling er doorheen, exact 2 minuten voor het nieuwe etmaal ingaat.

Niets gebeurt voor niets

Ik weet inmiddels dat alle voor mij impactvolle incidenten in mijn leven me ergens op wijzen. Ze gebeuren nooit zomaar. (Lees bijvoorbeeld ook: https://www.soultouching.nu/de-helende-beroving/) En omdat ik zo’n sterke zielsverbinding heb, zeker die avond, word er geen slachtoffer in mij wakker. Het voelt bijna fijn om te weten dat ik weer een hele grote stap aan het zetten ben, waar dit incident me op wijst. Weer is er dat geluksgevoel. Alleen het precieze hoe en waarom is me nog niet helder.

It will be ok!

Weer goed en wel thuis, wil ik gaan zitten met een kop thee. Vlak voor ik land op mijn stoel, valt mijn oog op een rommelige volgekladde post-it waarop één zin me tegemoet springt: “It will be ok!” Ik voel mijn hart een sprongetje maken… van geluk.

Slurpend van mijn thee beginnen de kwartjes van deze bijzondere avond te vallen. Zo herken ik de oproep mijn sterke zielsverbinding alsmaar meer in de aardse dingen te brengen, waardoor ik net wat alerter ben op zo’n verkeersbord. Een heel proces, dat tijd en aandacht vraagt, wat je er ook maar beter aan kunt geven. Doe je dat niet, dan lijkt je ziel zich als het ware een beetje terug te trekken omdat je hoofd, vermomd als de stem van je ziel, het stokje overneemt om je te redden: van de regen in de drup dus…

Machtige schuld

Maar er is ook iets anders dat door dit incident wordt aangeraakt: het thema van diepe schuld. Ik heb iets ergs gedaan en krijg straf. Dit thema is al levens bij me. En door het in dit leven via allerlei incidenten steeds maar aan te kijken, ontstijg ik het. Dit schuldgevoel voert me terug naar een leven in een rol met veel macht. (Als je niets met vorige levens hebt, zie het dan gewoon als een actueel thema. Het maakt niet uit.)

Ik heb iets ergs gedaan

Macht. Alleen het woord al geeft rillingen, toch? Macht sluipt immers ook vaak richting machtsmisbruik. Kruip maar eens mee in dat gevoel: Stel je hebt een hele verantwoordelijke rol, die van hoofd financiën, (minister-)president of leider van een chirurgenteam, ik noem maar wat. En de ervaren macht in jouw positie doet je heel geleidelijk overhellen naar het misbruiken van die macht. Tot het mis gaat. Er gaan mensen dood bijvoorbeeld, door jouw toedoen. En alles komt naar buiten. Je bent schuldig en de hele wereld weet het. Je kunt dus niets meer goed doen en maakt ‘fout’ op ‘fout’. Zo’n gevoel.

Het leven is een kunst

Daarmee weer helemaal in het reine komen en de wereld recht in de ogen kunnen kijken, is een kunst, een levenskunst. Het is de kunst van zonder oordeel in een gebeurtenis kunnen zijn: zonder goed, zonder fout. Het is. Een ervaring van de ziel. De ziel die in het leven is geroepen voor deze ervaringen. Wij mensen zijn het die oordelen vellen, rubriceren en in boxen plaatsen: goed en fout, zwart en wit, donker en licht. De ziel maakt gewoon mee en groeit daardoor, breidt zich uit en wandelt zo het pad ‘terug’ naar de eenheid.

We hebben allemaal zo onze thema’s, die heel diep in onszelf verborgen kunnen liggen. Schuld en ook schaamte kunnen heel venijnig zijn en zichzelf in allerlei vermommingen kenbaar maken. Als je naar de situatie kijkt denk je misschien: no big deal. Maar gekoppeld aan zo’n diepgeworteld trauma, is het zeker een big deal. Júist ook in positieve zin. Want het keer op keer geraakt worden in deze diepe thema’s in ons, brengt ons letterlijk geluk, het soort geluk waarna we zo op zoek zijn. Het brengt immers dat wat ons geluk tegenhoudt telkens meer naar de oppervlakte.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb je vragen? Ervaar jij thema’s die in jou spelen en die je vaak remmen zonder dat je helder hebt waarom? Voel je welkom om contact met me op te nemen voor een gratis kennismakingsgesprek. Je krijgt helderheid in je vraag en we kijken naar wat ik voor je zou kunnen doen. Aanmelden kan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

Dilemma’s bestaan niet!

Af en toe is het fijn om gewoon maar een stelling te poneren. Dus vandaar deze titel. Als een dubbele weegschaal balanceer ik graag dingen uit, wat me een expert maakt in het creëren van potentiële dilemma’s. En omdat dat niet fijn voelt, ben ik ze gaan onderzoeken en kom ik tot de conclusie: “Dilemma’s bestaan niet!” Maar als je ze ervaart, neem ik je graag mee in hoe ik ze elimineer.

Stel je krijgt een aanbod voor een promotie.

Dat is vaak een ego-boost voor mensen, misschien ook voor jou. En het betekent vrijwel altijd een verhoging van je beloning, in geld of iets anders. Alleen, je huidige functie heeft hele grote voordelen: erg veel vrijheid (het bepalen van eigen werktijden en aanwezigheid bijvoorbeeld). Ook heb je weinig zwaarwegende verantwoordelijkheden, zodat je je werk nooit meeneemt naar huis. Op deze manier kun je makkelijk dingen naast je baan doen, bijvoorbeeld een eigen bedrijf runnen.

En nu krijg je dus een promotie-aanbod, waar je weliswaar even over mag nadenken maar die bedenktijd heeft een duidelijk tijdslimiet. Je moet je beslissing op enig moment communiceren en dat heeft dan gevolgen natuurlijk, wat je ook kiest.

Wat er in de meeste gevallen meteen gebeurt, …

…is dat dit tijdslimiet aan het werk gaat, energetisch bedoel ik dan. Het wordt een ware ‘dead’-line, die je opslaat in je hoofd. En vanaf dat moment programmeer je jezelf als het ware naar die deadline toe: dodelijk! Want in je gedachten ga je je focus volledig leggen op die datum. Hiermee zet je jezelf, bewust of onbewust, onder druk. En wat doen we bij druk? We gaan ons wapenen.

Van willen naar moeten

En wapenen helpt je niet echt. Het haalt je uit je gevoel. Je verlegt je aandacht van ‘wat wil ik eigenlijk’ naar ‘ik moet kiezen’. De keuze zelf wordt belangrijker dan de inhoud ervan. En ziedaar…, je hebt voor jezelf een prachtig dilemma geschapen. Herkenbaar?

Vervolgens kun je daar eindeloos mee bezig zijn, toewerkend naar die beruchte datum waarop je je keuze moet laten weten. Die datum wordt groter en groter en groter. En je gevoel wordt verwarrender en verwarrender en verwarrender. Vaak ga je in die verwarring met de mensen in je omgeving in gesprek over je dilemma, waarmee je een hoop goedbedoelde tips en adviezen ontvangt. Die, heel subtiel, je vaak nog wat verder van je gevoel afhelpen. Je wordt gek van je dilemma.

Wiki’s dilemma

Wikipedia geeft een prachtig dilemma-voorbeeld. Het beeld dat vaak gebruikt wordt bij een dilemma is dat van een aanvallende stier, waarbij je moet kiezen door welke hoorn je gespietst wil worden. Men spreekt dan ook van de twee alternatieven van een dilemma als de hoorns ervan.

De term dilemma duidt (zegt Wiki) gewoonlijk een keuze aan, uit twee of meer alternatieven, die even (on)aantrekkelijk zijn. De keuze kan daarom niet alleen op een logische basis gemaakt worden. De weg om uit een dilemma te geraken is dan ook vaak een zeer persoonlijke keuze.

Terug van moeten naar willen

Dit zegt het helemaal: we hebben weer ‘terug’ te gaan naar onszelf. Klinkt afgezaagd maar het dekt wel de lading. Een makkelijke ezelsbrug hiervoor is: in plaats van tegen jezelf en anderen te blijven herhalen: “Wat moet ik nou doen?”, zet je simpelweg daarvoor in de plaats: “Wat wil ik het liefste?

Meteen kom je in een andere energie, wanneer je hier even serieus ruimte voor maakt en ermee afstemt. Wat wil ik nou eigenlijk? Stel die vraag maar een paar keer. Schrijf ‘m op, vaak nog beter. En blijf dan doorschrijven, alles wat er komt. In de wereld van het ‘willen’, komen we in de wereld van ‘verlangen’ en die van het ‘voelen’. En dan… belanden we bij onze inspiratie, de stap naar onze ziel(enroerselen).

Het enige wat een zogenaamd dilemma van je vraagt,…

… is om te onderzoeken en te gaan ervaren wat de wereld van ‘het moeten’ met je energie doet en wat de wereld van ‘het willen’ je brengt. Natuurlijk vraagt het je dan nog steeds om te kiezen. Maar in de meeste gevallen, zul je, zodra je in contact komt met je wil, je verlangen en je inspiratie (of, in mijn woorden, zodra je je ziel raakt), niet meer echt een keuze ervaren. Je ervaart een diep weten. Je ervaart rust en een soort van zekerheid die diep van binnen zit en die niets met de buitenwereld te maken heeft.

De taal van je ziel, vertaalt in het leven van alle dag naar bijvoorbeeld verlangen en inspiratie, is de taal van vrijheid en creatiekracht. Het is de taal van het LEVEN zelf en de oneindigheid ervan. Dus je kunt zeggen dat de enige keus die je hoeft te maken, is: kies je voor het leven, voor jouw leven,… of niet?

Je ziel stopt nooit, alleen in jouw hoofd!

En misschien is dát zelfs wel helemaal geen keuze. Je ziel stopt immers nooit. Ze is er altijd. In die zin gaat ons leven altijd door. Daar zijn we inmiddels, van spiritueel leraar tot wetenschapper, wel achter. Dus eigenlijk hebben we geen keuze. Behalve dan of we onze levensstroom af en toe tóedekken met veel hoofdwerk en dus met veel ‘moeten-s’, of dat we het vrijelijk laten stromen. Maar altijd, altijd, kom je vroeger of later weer terug in de stroom van het LEVEN zelf: in de stroom van inspiratie, verlangen en de nooit stoppende energie die jij bent. Dus vandaar: dilemma’s bestaan niet. Alleen in jouw hoofd.

Ik wens je veel liefs en lichts bij iedere keuze die je creëert. Nynke

PS: mocht je een dilemma ervaren in je leven en daar doorheen willen stappen naar je verlangen en je inspiratie? Dan ben je meer dan welkom voor een gratis Losmaaksessie om dit te verkennen en je eerste stappen daarin te zetten. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie. Ik spreek je heel graag.

Wat hoort nou echt bij je?

Gisteren las ik de blog van Léonne Meiresonne over “datgene te dóen (kiezen) wat ons leven dient en voedt, en datgene te (durven) láten waar we benauwd, moe, somber en verdrietig of ziek van worden.”

Léonne betoogt dat we (nog steeds) met name handelen vanuit ons hoofd, ons denken, onze ratio die eigenlijk niet uitgaat van wat ons dient en voedt maar van het zoeken naar garantie dat er niets mis gaat in ons leven. Mis staat dan voor ongelukkig zijn, vermoed ik. Aangezien de meeste mensen wel zullen erkennen dat er geen garanties voor een gelukkig leven bestaan, lijkt het logisch ons verstand te laten rusten waar het besluiten nemen betreft en onszelf te trainen dit over te laten aan… Ja, aan wat eigenlijk?Lees verder →

Speaking Circles

Vorige week voor het eerst eens een speaking circle bezocht. Al een poos geleden kwam ik ermee in aanraking alleen liep ik er nog niet warm voor. En nu was er opeens die impuls: “Ja, dit is een goed idee!”Lees verder →