Logo Soul Touching

zelfvertrouwen

De helende beroving

En opeens gebeurt het weer. Een beroving. Ik ben zo’n vier keer beroofd van mijn tas met inhoud. Eergisteren was het weer raak. Het was weer zo eentje waar ik absoluut niets van merkte. Deste groter mijn verbazing. Heel vervelend natuurlijk vanwege het gedoe met het blokkeren van pasjes en opeens niet kunnen bellen. En tegelijk: wat een helende ervaring, wat een inzichten, wat een uitbraak uit een sleur, die ik me niet eens bewust was.

Verlies en rouw-fases

Het waren de overbekende fases die ik in ijltempo doorliep. Eerst ontkenning: nee hoor, mijn tas is niet weg. Alsof mijn compleet lege fietstas geen boekdelen sprak. Maar in mijn ontkenning fiets ik de weg terug naar mijn logeeradres. Dit speelt in Amsterdam dus alleen al het idee een ‘verweesde’ handtas met inhoud keurig ‘per ongeluk’ langs de weg te zien staan, wachtend op mij, is vrij hilarisch.

De volgende fase bij mij was nog niet de boosheid maar het gevecht aangaan. Hup, actie: passen blokkeren, telefoon en OV-kaart ook en naar het politiebureau. Daar, tijdens de eindeloos durende sessie van aangifte doen (2,5 uur in totaal, had ik nou zo exceptioneel veel in mijn tas?) kwam de boosheid en, heel eerlijk, kwam dat af en toe een beetje naar buiten tegen de ambtenaar in dat eindeloze aangifte-proces. Excuses.

Dat daarna een echte depressie volgde, kan ik niet zeggen. Wel een nacht vol afwisselende golven van boosheid, angst, ongeloof en al een beetje aanvaarding.

Aanvaarding

De meest prille aanvaarding kwam eigenlijk in de vorm van inzichten: stel nou dat dit niet was gebeurd, dan was ik doorgegaan in het stramien van mijn planning. Dit is een bekend stramien want ik plan eigenlijk best veel, werd ik me bewust. Het klopt wel dat ik weinig moment in een soort ‘niks’ zit. En ik realiseerde me dat ik dat ‘niks’ eigenlijk niet toelaat. In plaats daarvan vul ik mijn dagen, weken en maanden met een zorgvuldige regie die zelfs korte ontspanningsmomenten ‘van niks’ ínplant in plaats van ze te laten ontstaan. Dodelijk als het gaat om het verkrijgen van inzichten, creativiteit en groei, wat juist vaak ontstaat uit het ‘niks’.

Inzicht

Dit alles flitste in mijn bijna slapeloze nacht voorbij. Uit mijn routine geknald, zag ik opeens in mijn geestesoog iemand die als een soort loonslaaf in dienst is van iets of iemand, strakke uren maakt en daar niet echt blij van word. Ook realiseerde ik mij hoe welkom de afwisseling was van het incident: de uitdaging om ‘het varkentje eens even te wassen’. Om alle regelding efficiënt (dat dan weer wel) uit te voeren. Het gaf me een boost van zelfvertrouwen. En dat ken ik ook wel van mezelf: als er echt stront aan de knikker is, dan blijf ik kalm, neem een gezonde afstand van de situatie die voorligt om helderheid te krijgen. En dan regel ik wat er geregeld moet worden. Ook vraag ik hulp waar dat nodig is en zorg ik dat de situatie weer stabiliseert. Niet alleen bij kleine incidenten zoals deze maar ook bij grote en zeer bedreigende. Ook die heb ik meegemaakt.

Beloning

Deze beroving kost me dus niet alleen maar brengt me ook. Zoals een groot inzicht als het gaat om de routine die me vasthoudt, bewustzijn dat ik te vertrouwen ben in heftige situaties en bovendien een hernieuwd perspectief op de vervangbaarheid van spullen. Ook spullen waar de meest dierbare herinneringen aanzitten. Het blijven spullen en met het doorlopen van de rouw-fases, ebt de gehechtheid weg. En daarmee ontstaat ook weer ruimte voor iets nieuws. Loslaten en overgave. Twee woorden die, zeker tegenwoordig, in coachingland vaak voorbijkomen en die me weer even hun betekenis hebben laten ervaren. Ook dat waardeer ik.

breakthrough-1526329-1280x960

Dankbaar

En last but not least is er dankbaarheid: het had veel erger gekund. Dat denk ik vaak als me iets overkomt. Het had veel erger gekund. En met deze dankbaarheid kom ik weer terug bij mijn vertrouwen. Ergens wordt er altijd goed voor me gezorgd. Komt alles op z’n pootjes terecht en keer ik altijd weer terug naar huis. Mijn fysieke thuis (van dat moment) maar zeker ook het thuis in mezelf. Want mijn pad is weliswaar grillig en diffuus, maar wanneer dankbaarheid en vertrouwen opduiken, ben ik thuis. Dan ervaar ik in dat moment dat me niets kan gebeuren.

Hoe ervaar jij thuiskomen of thuis zijn bij jezelf?

Wat doe je daarvoor of juist niet? Leuk als je dat hier met met wilt delen. Dank je wel.

Als je het fijn vindt om in gesprek te gaan als je het even niet meer weet en vastloopt, als je ’thuis’ kwijt bent op dit moment of om te sparren over jouw proces van thuiskomen, meld je aan voor een gratis Losmaaksessie van 45 min. Je krijgt helderheid, opluchting en ontspanning en je voelt een nieuwe focus om mee aan de slag te gaan. Ik spreek je heel graag. Groet van Nynke

#Durf te vragen… en over durven geven en durven halen

Laatst zei iemand iets over netwerken waarbinnen mensen vaak alleen maar komen halen. Dat kan knap irritant zijn wanneer je het idee hebt zelf te investeren door andere mensen te helpen met tips, ideeën of klussen. Ook in zíjn stem klonk irritatie door. Ik was geraakt. Achteraf bedacht ik dat ik me aangesproken voelde en dat zette me aan het denken: waarom kom ik eigenlijk halen zonder ook duidelijk iets te brengen? Is het laagdrempeligheid, gemakzucht?

‘Durf te vragen’
Er is ook een ‘komen halen’ met wat meer drempel: zoals de vorm ‘Durf te vragen‘. (bedacht door Nils Roemen). Dit is inmiddels een heel bekend fenomeen aan het worden, zowel op internet als in life bijeenkomsten. Het ‘durven’ in de titel, geeft aan dat een vraag stellen niet zo makkelijk is. Veel mensen zullen de ervaring hebben zich in zekere zin kwetsbaar op te stellen wanneer ze aangeven iets niet te kunnen of te weten en daar graag hulp bij krijgen. Het vraagt moed om ‘bij jou naar binnen te laten kijken’. En het vraagt zelfbewustzijn: je denkt na en initieert heel gericht een vraag die op dat moment specifiek iets toevoegt aan jouw wensen en behoeften. ‘Durf te vragen’ impliceert ook actie. Je hebt bij wijze van spreke de vorige twee stappen al gezet en wilt resultaat! Met de verkregen antwoorden op je vraag, wil je dus absoluut iets doen. Door je inzet: lef, zelfbewustzijn en bereidheid tot actie, komt deze vorm van halen vele malen sympathieker over dan ‘alleen maar komen halen’. Veel mensen reageren dan ook graag op een ‘Durf te vragen’-vraag (mits ze antwoorden hebben natuurlijk). Want ook dat is wat ‘Durf te vragen’ doet: het nodigt uit tot geven.

‘Durf te geven’.
Wat raakte me nou zo in die opmerking over ‘alleen maar komen halen’? Ik denk dat het te maken had met het oordeel dat ik erin hoorde: alleen maar halen zonder iets te geven, is fout. Ik ging bij mezelf na waarom ik zo ‘fout’ bezig was. En ik kwam tot de conclusie dat er schroom zit op mijn ‘geven’. Vandaar ook ‘Durf te geven’. Ook geven betekent jezelf laten zien. Of het nou gaat om een idee aangeven uit je eigen koker, een url die je doorgeeft… Alles wat je geeft en aan de wereld laat zien, zegt ook iets over wie je bent. Dit geldt voor de inhoud maar ook voor de wijze waarop je geeft, hoe vaak en aan wie. Dat maakt geven ook kwetsbaar: “Stel nou dat ze mijn tip belachelijk vinden, of allang kennen. Stel nou dat het contact dat ik wil voorstellen een totale mismatch is. Stel nou dat de oplossing die ik aandraag totaal niet passend is in de ogen van de vrager…” Enzovoort, en zo verder.
Mensen die ik gul en gemakkelijk zie geven, zijn in mijn ogen mensen die lekker in hun vel zitten. Ze weten zich gesteund door iemand of iets of beide. Ze hebben zelfvertrouwen en leven in de metafoor van overvloed.

‘Durf alleen maar te komen halen’
Als het klopt wat ik schrijf, dan is jezelf durven laten zien, kwetsbaar durven zijn, belangrijk zowel bij vragen als geven.
En misschien is het wel zo dat mensen die ‘irritant alleen maar komen halen’, eigenlijk laten weten: “Ik durf mezelf nog niet echt te laten zien maar ik wil graag participeren. Daarom ben ik hier.” Ook daar is lef voor nodig.
Misschien is het wel zo dat zij eigenlijk zeggen: geef me veel antwoorden en tips. Geef me aandacht. Geef me liefde.
En dan kan het zo zijn dat ‘vanzelf’ het moment komt dat die mensen ‘gevuld’ zijn met overvloed en zichzelf durven te laten zien, in vraag en antwoord, in halen en brengen. Want wat is nou lekkerder dan overvloedig zijn en jezelf kunnen delen zonder dat je ook maar een seconde nadenkt over een mogelijke afwijzing of tekort?

Hmm ja, autobiografisch, maar herkenbaar?