Wanneer je mensen vraagt naar hun grootste angst in het leven, hoor je vaak de angst om te sterven (van zichzelf of een dierbare) of voor ouder worden, falen, of spreken voor publiek. Wat veel van die angsten gemeen hebben, is iets diepers: de angst voor isolatie. Voor niet meer deel uitmaken. Voor alleen komen te staan.
Sterven is daar, vanuit het perspectief van dit leven, misschien wel de meest letterlijke uitdrukking van. Je laat alles en iedereen achter en gaat, moederziel alleen, door die ene deur. Dat raakt aan iets heel fundamenteels in ons.
Er niet meer bijhoren
Alleen komen te staan, verstoten worden, er niet meer bij horen: het snijdt diep. Het maakt daarbij weinig uit of we die angst naar binnen brengen en onszelf klein maken, of haar juist maskeren door ons groot te houden of zelfs op te blazen en te doen alsof niets ons raakt. De angst blijft bestaan. Ze zit diep in onze cellen verankerd, totdat we haar durven aankijken en erkennen hoeveel impact het gevoel van isolement op ons heeft.
Afbeelding via Pixabay
Tegelijk zijn we, hoe je het ook wendt of keert, altijd deel van het geheel. Niemand kan daar werkelijk buiten vallen. Hoe je dat geheel ook benoemt of ervaart, het verbindt ons altijd. Maar het is niet dat (mentale) besef, dat automatisch de basisveiligheid biedt waar ieder mens naar verlangt. Die veiligheid hebben we telkens opnieuw in onszelf te vinden.
Het zuivere midden
Elke keer wanneer we worden geraakt in oude pijn, wankelt die basis weer even. Dan worden we uit ons midden gehaald en voelen we opnieuw die ‘oude’ wiebeligheid. Het vraagt moed om daar niet van weg te bewegen, maar erdoorheen te zakken en opnieuw te landen in ons centrum.
Het is dat zuivere energetische midden, waar je mens-zijn overgaat in het onstoffelijke, én tegelijk het onstoffelijke weer vorm krijgt als jou, de mens. Hier huist je diepe oer-weten: losstaan van het geheel bestaat niet.
Oerangst is oer-wéten
Deze tijd vraagt ons precies om deze oerángst aan te kijken en vanuit dat oer-wéten onze visie te leven. Om onszelf authentiek uit te spreken, ook wanneer dat misschien niet goed zal landen. Maar zolang je spreekt en handelt vanuit je midden, blijft je verbinding met het geheel voelbaar. En dan, zelfs als iedereen om je heen je op dat moment afwijst, weet je innerlijk: wat ik doe klopt nu voor mij. En later zal helder worden waarom het zo moest gaan.
Liefs en kracht wens ik je. Nynke (soultouching.nu/contact – voor als je die diepe verbinding weer wilt voelen, zodat je durft te staan voor wie je bent)
Laat een reactie achter