Toen ik 25 jaar geleden met mijn bedrijf begon en mensen begeleidde die vastliepen in levensvraagstukken, kreeg ik vaak het antwoord: “Ik weet het niet.” Als ik dan even stil werd en zachtjes vroeg: “En wat als je het nou wél weet?” – ontstonden er vrijwel altijd wonderbaarlijke openingen in iemands proces.
Coaching taboe
In die 25 jaar is er veel veranderd. Waar ‘coaching’ destijds nog taboe was – in werksituaties vaak een voorbode van ontslag – is het inmiddels uitgegroeid tot een breed erkende en verfijnde vorm van begeleiding. Zelfs meer spirituele werkvormen krijgen nu een plek, ook bij werkgevers. Een mooie en, naar mijn idee, onontkoombare ontwikkeling.
Ook het antwoord “Ik weet het niet” heeft nieuwe dimensies gekregen. We beginnen te ontdekken dat niet-weten geen doodlopende straat is, maar juist een portaal: een heilige deur naar innerlijk weten. Daar waar onze zintuigen zich uitstrekken voorbij het alledaagse.
Geen elitaire gave
Helderheid blijkt geen gave van een selecte groep helderzienden, -voelenden of -horenden. Nee, onze subtiele vermogens zijn er voor iedereen. Zodra we onszelf toestaan om simpelweg te zeggen: “Ik weet het niet,” mogen we stil worden in plaats van gestrest. En in die stilte opent zich de deur naar ziel en hoger Zelf. Naar dat weten dat ons gewone denken overstijgt, maar niet minder werkelijk is.
De heilige deur van niet-weten
Daar, achter die heilige deur, liggen alle antwoorden die we zoeken. Altijd. Zuiver en helder. Het vraagt alleen dat ene, nederigmakende antwoord:
“Ik weet het niet.”
Liefs, Nynke
PS: zoek je je eigen deur van ‘niet weten’, om te connecten met jouw alwetendheid? Evelien Geerdink van Diermen en ik faciliteren een 3-daags retreat dat precies dát beoogt: thuiskomen in jouw diepte, belichaamd en krachtig, met de Gene Keys als deuropener.
Hier vind je alle info:
Laat een reactie achter