Er is niet zoveel nodig

Veel mensen voelen tot diep in hun cellen de verwerkingsprocessen van hele, hele oude angsten. Onverklaarbare angsten misschien wel. Trauma dat lang niet altijd te linken is aan ervaringen in het leven dat je kent, dit leven.

Logica

En wij westerlingen, de zogenaamd ontwikkelde mens, duwen dit alles al snel in hokjes. We benaderen het vanuit logica, vanuit oorzaak en gevolg. En we proberen het te fixen, met medicatie, of met gesprekken waarin we zoeken naar verklaringen, wat we therapie noemen.
Misschien klinkt dat wat cynisch. En dat is niet mijn intentie. Er zijn zoveel prachtige, helende vormen van therapie. Niets ten nadele daarvan.

Diepere wijsheid

En toch… er is ook zoveel dat we in ons moderne mens-zijn niet meer betrekken. Of misschien simpelweg zijn vergeten. Een diepere wijsheid, waar de zogenaamd ‘primitieve’ volkeren ons vaak mijlenver in vooruit zijn. Soms zet modernisering ons niet per se vooruit, maar ook een paar stappen terug, weg van het oer-weten dat in ieder mens huist.

Mensen die dichter bij de natuur leven, en haar ritmes en wetmatigheden volgen, lijken het contact met die bron te hebben behouden. De bron van het leven, in al haar verschijningen. Vanuit die bedding krijgen angsten, trauma’s en diep ingesleten herinneringen een andere betekenis. Ze hoeven niet gefixt te worden, maar gezien en erkend.

De mens is een verhaal

Een mens is een verhaal in zichzelf. Of misschien wel een verhalenbúndel. En het leven is de vertelling daarvan, de expressie. Alles doet ertoe. Elk verhaal wil een stem, een plek, een vorm. Hoe die vorm eruitziet, is minder belangrijk. Wat telt, is dat we het in het licht brengen en eren. Dat alleen al draagt heling in zich.

Afbeelding van Moshe Harosh via Pixabay

Wat in de diepte in mensen leeft, en wat hun levensstroom soms belemmert, vraagt misschien niet om zoveel. Misschien is het slechts gebaat bij een diepe luisteraar. Iemand die aanwezig is. Die, wanneer het verhaal even stokt, zacht een vraag stelt waardoor de stroom weer op gang mag komen.

Luisteren

De mens als verhalenbundel wil zichzelf vertellen, via het woord én de daad. En waar oprecht geluisterd wordt, waar een mens werkelijk gezien wordt, kan de ziel landen in de vorm en wortelen. En van daaruit het unieke zijn tot expressie brengen.

Misschien is dat waar het om gaat. Zo binnen, zo buiten. Er is niet zoveel nodig, als het maar oprecht is en in verbinding.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – deel je verhaal en ervaar hoe je stap voor stap heelt)