Weer zo’n prachtig zinnetje, dat me is bijgebleven, zonder dat ik de bron ervan nog kan terughalen. Dus bij deze excuses. Maar sommige uitspraken lijken hun herkomst te overstijgen. Ze nestelen zich, omdat ze iets essentieels aanraken.
Geven
Er zijn inmiddels talloze initiatieven rondom geven. Van de oude collectebus (nu meestal digitaal) tot de boekenkastjes op straat, waar boeken een nieuw leven krijgen. En natuurlijk de kringloopwinkels, de ruilgroepen en de communities waarin spullen circuleren. Het zijn mooie bewegingen en ze doen iets goeds.
Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay
Ook voor onszelf. Spullen wegdoen geeft ons immers lucht, letterlijk en figuurlijk. En geld geven aan een goed doel kan innerlijke pijn verzachten door een gevoel bij te kunnen dragen aan vaak zo schrijnende situaties.
Tijdloos
Maar wat hier bedoeld wordt, gaat dieper. Het raakt iets anders. Iets wat niet afhankelijk is van wat je bezit, of hoeveel ruimte je in huis hebt. Je gave weggeven verwijst naar iets innerlijks. Iets tijdloos. Iets dat niet opraakt.
We zijn allemaal begaafd. Elk mens is een onuitputtelijke bron van levenskracht, creativiteit, licht en liefde, of welk woord daar voor jou het dichtste bij komt. Zodra je daarmee in aanraking komt, en de angsten die daar vaak omheen liggen durft te ontmoeten, wil die bron maar één ding: stromen. Geven. Niet uit plicht, maar vanuit haar natuur. Het wordt bijna een eerste levensbehoefte. Je móét jezelf geven via die gave, wat zij ook is.
Dat is wat ons jong houdt, zelfs als het lichaam ouder wordt. Het is wat ons bezield laat blijven, ook in zware tijden. Het is dat wat onbetaalbaar is, en zich het liefst gratis laat weggeven. Dat er vaak geld tegenover staat, zegt vooral iets over onze menselijke systemen die nog overeind staan, maar niet over de aard van de gave zelf.
Je gave leven
Je gave leven ís je gave geven. Je bent er vol van, maar het kleeft niet aan je en bezwaard je niet. Je laat het naar buiten stromen, maar zonder zelf leeg te lopen. Het is je meest natuurlijke staat van zijn. Een heilig moeten, waarin je even oplost als mens en verschijnt als stroom: de ziel in actie.
Dus vind die gave. Pel de angstlagen van haar af. Zwengel haar aan. En laat de zwaartekracht van Liefde en creatiekracht de rest doen. Dát is het sneeuwbaleffect dat mogelijk wordt wanneer wij als mens iets meer uit de weg durven gaan, en Leven de ruimte gunnen om te geven.
Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – wanneer je contact wilt maken met de gave die zo natuurlijk is voor jou dat je er misschien overheen kijkt)
Laat een reactie achter