Je hebt vast ooit weleens een labyrint gelopen. Misschien eentje van stenen op een grasveld, waarbij je met een vraag in je hart (of hoofd) langzaam het pad volgt. Stap voor stap beweeg je naar het midden, naar de kern van de zaak. En van daaruit loop je weer terug. Vaak verrassend verhelderend.
Of misschien ken je een menshoog labyrint, opgebouwd uit gangen waarin je geen overzicht hebt. Dat voelt vaak een stuk echter. Eenmaal binnen kun je immers niet meer zien waar je bent of hoe de weg naar de uitgang eruitziet.
Me, myself and I
Maar stel je nu eens een spiegellabyrinth voor. Ook menshoog. Alle wanden bedekt met spiegels. Zelfs het plafond boven je hoofd weerspiegelt jou terug. Al snel raak je je oriëntatie kwijt wanneer je buiten jezelf naar richting blijft zoeken. Overal waar je kijkt, zie je jezelf. Er zijn geen vergezichten, geen aanwijzingen. Alleen maar: me, myself and I.
Is dat niet een prachtige metafoor voor het leven?
Voortdurende spiegels
Misschien loop je niet letterlijk de hele dag tussen spiegels, maar alles wat je tegenkomt spiegelt uiteindelijk wel iets van jou naar je terug. Mensen, situaties, irritaties, verlangens, angsten, ze laten ons steeds opnieuw iets van onszelf zien.
En toch sturen we die spiegelbeelden vaak razendsnel terug naar waar ze vandaan lijken te komen. Return to sender. “Ik wil dit niet.”
Dus plaatsen we het liever buiten onszelf. Bij die ander. Bij die situatie daar. Niet bij ons.
The hall of mirrors. Een prachtige Engelse uitdrukking.
Afbeelding van ImaArtist via Pixabay
Bevind jij je op dit moment in een doolhof?
Wat wordt er naar je teruggespiegeld?
Waar probeer je naartoe te bewegen?
En waar wil je juist van weg?
Mooie vragen voor een doolhof.
Dolen kan heerlijk zijn wanneer ontspanning en nieuwsgierigheid aanwezig zijn. Met de open blik van een Alice in Wonderland. Maar zodra we ergens willen arriveren, wordt het vaak een stuk minder leuk. Dan kan dolen frustrerend of zelfs angstaanjagend voelen.
Hoe kom je eruit?
Zoals zo vaak is het antwoord op zo’n vraag eenvoudig, al voelt dat niet altijd zo: verstil, ga naar binnen, vind je hartslag, je levensenergie, je zielsfluistering.
Je ziel is er altijd. We kunnen er allemaal contact mee maken. Maar de taal van stress en streven is niet haar taal.
Geef je daarom af en toe over aan stilte, luisteren en ontspannen. Dan zal de weg naar binnen je vanzelf de weg wijzen (naar) buiten.
Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – Dool jij rond? Laten we samen kijken welk pad zich door jou wil laten zien.)
Laat een reactie achter