Je kinderjaren, het nest waarin je opgroeide, de basisschool, je vriendjes en vriendinnetjes, sport en spel, je angsten en je verdriet… herinner je ze nog? Alles wás er gewoon. Fijn of niet fijn. Je wist niet beter, toch?
En de trein reed door.
Nog meer scholing, misschien een studie, een eigen woonplek, werk, relaties, een huis, kinderen… De meesten van ons passeren die stationnetjes, soms in een andere volgorde of met hier en daar een halte minder. Maar grofweg is dat hoe het vaak gaat.
Als iemand je dat op je vijfde vertelt, heb je er nog geen oren naar. Op je twintigste weet je zeker dat jij het anders gaat doen. En dan, wanneer de eerste echte crises zich aandienen, tegenwoordig soms al rond je vijfentwintigste, maar vaak wat later, dan klopt er een vraag aan je deur:
Klopt mijn leven wel?
Als kind hadden we toch dromen? Een herinnering aan iets groters, een diep verlangen, een gevoel van bestemming. Waar zijn die gebleven? Heb ik een afslag gemist? Had ik andere keuzes moeten maken? Is mijn leven een mislukt project?
De kunst van het leven is volgens mij om die vraag, telkens wanneer zij opkomt, om te buigen naar:
Afbeelding van Marisa04 via Pixabay
Het klopt!
Mijn keuzes kloppen.
Mijn boosheid klopt.
Mijn vreugde klopt.
Mijn lichaam klopt.
Mijn gedachten en gevoelens kloppen.
De hele mikmak die ik mijn leven noem: het klopt.
Wat gebeurt er in je lichaam wanneer je dat werkelijk toelaat?
Wanneer je alle “ja maar…” even voorbij laat drijven. Zonder ermee in gevecht te gaan en zonder ze te hoeven overtuigen.
Dan ontstaat er iets van stilte.
Je belandt in het oog van jouw storm. Je hart opent zich, zelfs letterlijk voelbaar in je borst. Ah… het is precies zoals het nu is. Mijn keuzes, mijn stappen, mijn ervaringen spiegelen mij exact wie ik op dit moment ben. Helder, eerlijk en zuiver.
Het klopt. Alles klopt.
Ook al zouden we graag een schuldige aanwijzen voor wat er misging of nog steeds mis lijkt te zijn.
Het klopt! brengt je thuis.
En vanuit die plek, in het midden van jezelf, ontstaat natuurlijkerwijs een nieuwe keuze. De trein gaat altijd door. Er is een volgende stap. Niet vanuit strijd of tekort, maar vanuit de ziel die zachtjes vraagt:
“Dit heb je ervaren. Wat wil er nu ervaren worden?”
Altijd lerend…
En hup, daar ga je weer. Door in de school van het leven. Altijd lerend, altijd oogstend, altijd bijdragend aan het Leven zelf.
Dank je wel dat jij bent wie je bent en doet wat je doet, iedere dag weer.
Liefs, Nynke
Loop je vast in het gevoel dat het niet klopt? Laten we in gesprek gaan.
soultouching.nu/contact
Laat een reactie achter