Hoe doe jij recht aan wie je bent?

Ben jij blij met wie je bent als mens?
Heb je een sterk besef van jouw zijn in deze wereld?
En hoe bewust ben je je van wat jou werkelijk energie geeft, inspireert en in beweging brengt?

Veel van ons komen uit een tijd waarin het volstrekt normaal was om gebaande paden te volgen. Kinderen mochten nog ‘even’ spelen, tot hun vierde misschien, maar school kwam al snel om de hoek kijken. Met school kwamen discipline, regels en formats om te leren. En voor je het wist, werd vrijheid iets wat je alleen nog in vakanties of dromen kon ervaren.

Innerlijke vrijheid

Hoeveel innerlijke vrijheid voel jij vandaag de dag?
In hoeverre mag je als volwassene die vrije stroom volgen om je dagen vorm te geven? Voor de meesten van ons is dat allesbehalve vanzelfsprekend.

Niet voor niets heeft innerlijk kindwerk de afgelopen jaren zo’n vlucht genomen. Dat kind in ons is vaak in de verdrukking geraakt. Ik noem het liever het eeuwige kind. Dat verwijst niet zozeer naar je jeugd, maar naar die onsterfelijke oerkracht van nieuwsgierigheid, uitproberen, creëren en genieten van wat je in de vorm brengt. Vallen en weer opstaan hoort daar vanzelfsprekend bij. Vanuit dit perspectief bestaan fouten eigenlijk niet.

Afbeelding van Ronaldo Krieger via Pixabay

Steeds opnieuw openen

Leven in vorm is evolutie in actie. Alles is inbegrepen. Normen kunnen daarin niet overleven. Het gaat juist om het steeds opnieuw openen van deuren, in plaats van je conformeren aan wat voor een bepaalde groep comfortabel voelt.

Maar ja, eenmaal in een mensenjas zijn daar ook al die andere mensen. En samenleven blijkt lang niet altijd naadloos te verlopen. We botsen. Soms zacht, soms keihard. Dus waar pas je je aan vanuit respect en mededogen, en waar neem je juist je ruimte in en doe je recht aan je eigenheid, zelfs als je daarmee op iemands tenen staat? Het schijnbaar eindeloze spel tussen ‘ik’ en ‘de ander’; het is de grote kunst van het mens-zijn.

Die kunst wordt echter een koud kunstje wanneer je je aandacht verplaatst naar je eigen ‘oog in de storm’. Ik noem dat de ziel. In mijn gewaarzijn is het een ruimte, net iets achter mijn hart. Niet tastbaar in het fysieke lichaam, maar wel duidelijk aanwezig in mijn energieveld, dat groter is dan mijn lijf alleen.

Rusten in eenheid

In het hart van je ziel smelt veel menselijk gedoe als sneeuw voor de zon. Niet omdat je ineens zo’n perfecte mens bent geworden, maar omdat je perspectief rust in eenheid. Verschillen mogen er zijn, botsingen lossen op in beweging. Het samenkomen van energie licht even op, en stroomt daarna weer verder.

En zo zijn we terug bij het eeuwige kind, dat ontdekt, waarneemt en weer verdergaat. Misschien bewegen we ons als mensheid langzaam die kant op: van de periferie naar het oog van de storm. Hoe wonderlijk, dat de wereld net zo veranderlijk blijkt als ons eigen gewaarzijn.

Dus… hoe doe jij recht aan wie je bent? Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een helder gesprek in jouw zoektocht)