Laat los

Wij mensen zijn razendknap in het analyseren, uit elkaar halen, uitpluizen van wat is wat. Je hoeft er geen hoog IQ voor te hebben: verreweg de meeste mensen vandaag de dag leven met een dominante linkerhersenhelft en analyseren de hele dag door. We rafelen de wereld en al haar wezens uiteen, en beginnen nu echt de gevolgen daarvan te merken. De roep om in alles de eenheid te hervinden, klinkt dan ook steeds luider. Maar dat is voor een volgend blog.

De oproep in deze titel verwijst naar iets anders: het loslaten van systemen, van leringen, van modellen. Kortom: alles wat ons helpt om uiteen te rafelen.
Gooi ze niet weg. Er zijn prachtige oeroude leringen en systemen: astrologie, het enneagram, de I Tjing. Ze zijn waardevol, dienend, nog steeds actueel. Fantastisch werkelijk.

Er komt een moment…

En toch… in ieders bestaan komt dat moment (al is het wanneer je sterft) waarop je die hulpmiddelen om te duiden los hebt te laten.
We voelen het vaak al eerder: een hang naar eenvoud. Naar één zijn, zonder meer.

Zonder uitleg. Zonder duiding. Alleen maar zijn.
Wat blijft er dan over van je? Wat destilleert zich uit de alchemie van jouw leven? Waarschijnlijk is het in één woord te vangen. Of twee. Krachtig en zuiver. Spot on.

Afbeelding via Pixabay

Durf je?

Maar durf je dan te vertrouwen op wat er overblijft wanneer jij loslaat? Durf je in de figuurlijke leegte te springen, zonder parachute? Durf je je Zelf te ontmoeten: dat wat blijft, ook na je sterven? Die ziel, dat niet-fysieke, dat alles al in zich draagt, door alle tijden heen? Het vraagt moed.

De reis van de held(in) die we maken, vraagt moed. Ook in het werk van Joseph Campbell, die deze reis zo helder in kaart bracht, zien we structuur, stappen, betekenis. Het helpt. Het is loepzuiver en heeft ons veel gebracht.

Ergens komt dat moment, bij alle helden en heldinnen: het moment dat we alle verhalen laten varen. En rusten in ons Zijn. Het is het moment dat is wat is. Dat je bent wie je bent. Punt.

Eindelijk rust

Misschien begint daar pas het echte genieten van je heldenreis. Van je leven. Van de weg van je ziel. De rust daalt in. Je verstilt.
Niet omdat je doodgaat, maar omdat de gekte van de constante analyse eindelijk is uitgeraasd.

Omdat linker- en rechterhersenhelft elkaar weer vinden in een vredig samenzijn.
Grappig genoeg ontstaat daarin juist weer ruimte: voor levenslust, voor creativiteit, voor scheppingskracht. Heel natuurlijk. Dat is wie we in wezen zijn.
Dus… wanneer je voelt dat het moment daar is: laat met een gerust hart los.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – laten we kijken naar wat je los wilt laten, om een volgende stap te zetten in wie je werkelijk bent)