Logo Soul Touching

bewustwording

Het zit allemaal in je genen

De Gene Keys-leringen

De meesten van jullie weten waarschijnlijk dat ik graag werk met de wijsheid van de Gene Keys-leringen. Deze benadering gaat ervan uit dat onze DNA-coderingen voortdurend ‘voorschrijven’ hoe we denken, voelen en handelen. Afhankelijk van de frequentie van de energie die door onze cellen stroomt, ervaren we deze gedachten, gevoelens en handelingen als meer of minder prettig, zowel voor onszelf als voor degenen om ons heen.​

Wanneer we ongemakkelijke situaties tot op de kern onderzoeken, komen we volgens de Gene Keys-leer uit bij onze genen en de coderingen die ons voortdurend aanzetten tot bepaald gedrag. Dit maakt het moeilijker om anderen of externe omstandigheden de schuld te geven van onze eigen ellende. Het vraagt ons om diep in onszelf te duiken, in onze cellen, naar die plek waar de multidimensionale wereld samenkomt met de tastbaarheid van ons lichaam.​

Een heldere landkaart

De Gene Keys bieden hierbij een sublieme, heldere en praktische landkaart die ons helpt te navigeren door het krachtenspel van energieën die door ons lichaam razen. Is het niet (h)eerlijk om die oneindige reeksen van gecodeerde opdrachten in je genen aan te spreken wanneer je je niet goed voelt? Hoe dichter bij de bron kun je komen?​

Gene Keys profiel

Een voorbeeld van een Gene Keys-profiel

We weten al langer, ook in wetenschappelijke kringen, dat de waarnemer een enorme, zo niet allesbepalende invloed heeft op wat wordt waargenomen. Wanneer je, bijvoorbeeld via de Gene Keys die in jouw profiel oplichten, observeert wat zich in je afspeelt, treedt hetzelfde effect op: dat wat niet lekker gaat, wat je in de tang houdt, stress veroorzaakt of je diep in je angsten laat duiken, verandert. De energie die door je heen stroomt, gaat echt anders aanvoelen en de wereld om je heen verandert mee.​

Het zit allemaal in je genen

Welk verhaal vertellen jouw genen?

Onze genen, de grote verhalenvertellers… Welk verhaal vertel jij? Voelt het zwaar en drukt het je naar beneden, of mag er licht doorheen schijnen, glinsterend van mogelijkheden door het potentieel dat in je zit?​

Liefs en een heerlijk weekend gewenst,
Nynke (Hier vind je meer informatie)

Er zit licht in jou!

We weten steeds meer over wie wij nou eigenlijk zijn als mensen. En dan heb ik het niet over dat verhaal van die doorontwikkelde aap, die uiteindelijk rechtop is gaan staan en heel mentaal is geworden. Dat is, bijna letterlijk dus, een broodje aap.

Wie ben je?

Waar ik het over heb, is wie we werkelijk zijn: Licht. Licht-energie, vibrerend in verschillende frequenties. En wat je nu ziet als de mens die je bent, is niets anders dan een hele compacte vorm van die Licht-energie, trillend op een hele lage frequentie. Energie die op een hele hoge frequentie trilt, is niet makkelijk waar te nemen. Die is eerder onzichtbaar en ongrijpbaar. Maar pers je die energie dus maar genoeg samen, dan ontstaat materie. Dat is wat we van elkaar zien: de materie van ons lijf, met alles daarin en daaraan. Het is ons fysieke lichaam. Daarnaast bestaan we uit een emotioneel lichaam (onze emoties), een mentaal lichaam (onze gedachten) en een ether- of lichtlichaam (onze spirit).

Dat is wie we zijn en ergens beseffen de meesten van ons dat ook wel. We pikken immers allemaal wel een bepaalde uitstraling op van een andere persoon in onze nabijheid. Daarvoor hoef je niet perse je heldere gaven wakker te hebben geschud, zoals een medium of auralezer dat heeft gedaan.

Licht lichaam

Jouw ziel

Een van de meest zuivere en hoog frequente energieën waaruit je bestaat, is je ziel. Het maakt niet uit hoe spiritueel we iemand vinden, iedereen is in de kern, die hele hoge energie, die we de ziel noemen. Het is bewuste energie of puur bewustzijn, en bevat codes. En die set codes is eigenlijk wat je uiteindelijk, als je ervoor open gaat staan, tot uitdrukking wilt brengen als mens. Door middel van een aantal thema’s waar je als ziel voor kiest, voordat je indaalt in dat groeiende wezentje in de baarmoeder van je moeder.

Bewustzijn opdoen als levensdoel

Vanuit dit perspectief bekeken (en laat het lekker los als je er niets mee hebt), kies je ook voor je ouders. In het gezin waarin je geboren wordt, is iets gaande waardoor nou juist één of meer gekozen thema’s in jou ontwaken. Je zou het jouw jeugdtrauma kunnen noemen. Je wordt ergens in geraakt waardoor je op dat thema bewustzijn kunt gaan creëren. Ook als je opgroeit in een welvarend gezin met super lieve ouders: iedereen krijgt bepaalde impulsen in de gezinssituatie en begint daardoor met het leren zich te verhouden tot wat er speelt hier in het aardse. Want wat de ziel beoogt, is haar bewustzijn op zulke thema’s te vergroten door haar aardse reis. Dit gebeurt door het opdoen van ervaringen en ze te doorleven. Doorleven is belangrijk en wil zoveel zeggen als dat je op enig moment helemaal kunt zijn met wat er is, met alle pijn, angst of verdriet van dien. Op die manier verdwijnt de ervaring geleidelijk uit je systeem. En wat overblijft, is verruimd bewustzijn: een ervaring rijker.

Zo kom je dus hier op aarde als bewustzijn óm bewustzijn op te doen en daarmee jezelf als bewuste energie uit te breiden. Dat is nooit goed of fout. Het gaat puur om die ervaring. Wel is het zo dat je zult merken dat je je goed of minder goed voelt, al naar gelang je meer of minder samenvalt met die frequentie van de energie van je ziel. In de spirituele gemeenschap (mensen die wereldwijd bezig zijn met bewustzijnsontwikkeling) zegt de norm dat we ‘goed’ zitten als we ermee samenvallen. Omdat dingen dan moeiteloos gaan en je sensaties als vreugde, liefde, hartstocht etc. ervaart. Maar eigenlijk bestaat goed of fout niet.

Echter, omdat je je er zo goed bij voelt, is het wel interessant om je zielsfrequentie te onderzoeken en beter te leren kennen. Er zijn heel veel manieren om dat te doen. Je kunt gaan mediteren bijvoorbeeld. Veel mensen laten ook hun energie ‘lezen’ door helderzienden of –voelenden. Denk bijvoorbeeld aan een aurareading. Maar ook de meer mentale manier, de astrologie, biedt steeds vaker readings op zielsniveau op grond van je geboortedatum, -tijd en –plaats.

Wat wil je ziel? Een Soul Plan reading geeft antwoorden.

Een vorm waar ik zelf mee werk, is de Soul Plan reading. Hij wordt ook wel Soul Purpose of Soul Contract reading genoemd. Deze vorm neemt jouw officiële naam als uitgangspunt. De naam in je paspoort dus. En, ben je geadopteerd, dan gaat het om de jou eerst bekende, gegeven naam. Of die nou van je biologische ouders/moeder kwam of van een adoptie-ouder of –instelling. Je ziel kiest dus, met het kiezen van die setting waarin je belandt, de start van je aardse pad als mens. In jouw naam zit ook alle andere informatie omtrent de door jou gekozen thema’s in de vorm van energie opgeslagen.

De Soul Plan reading gaat uit van 22 energieën waar de ziel als het ware uit kiest. Die 22 zijn gekoppeld aan de 22 karakters (zowel nummers als letters) van het oude Hebreeuws. Die oude taal bevat hoge energiefrequenties en daarin zit dus veel informatie verborgen. Via een bepaalde conversie worden de letters van je naam (mits in de Westerse schrijfwijze) omgezet naar de bijbehorende karakters van die 22 en hun energie. En de informatie van die energie lees ik voor mensen. Die informatie is eind vorige eeuw gechanneld door ene mijnheer Frank Alper. Hij kreeg er ook symbolen bij en bepaalde helende boodschappen.

Het is aan mij, als Soul Plan reader, om van de energieën van iemands naam (en het is heel verschillend hoeveel verschillende energieën dat zijn) een geheel te maken en dat af te stemmen op die persoon in de huidige fase van zijn/haar leven. Ieder Soul Plan heeft, volgens deze wijze van readen, een wereldse fase, waarin dingen spelen als: studie, gezin van herkomst, carrière, relatie etc. En we hebben een spirituele fase waarin onze ziel als het ware meer naar de voorgrond treedt. Mits we daarin wakker worden natuurlijk. Per fase ervaren we uitdagingen, talenten en doelen. En we hebben een soort rode draad die onder dat alles ligt: onze Soul Destiny.

Wanneer ik met iemand zijn of haar Soul Plan lees, dan komt er energetisch iets tot leven. Keer op keer blijken uitdagingen, talenten en doelen weer prachtig op elkaar afgestemd te zijn en meestal laat de spirituele fase ook een soort van verdieping zien van het wereldse stuk. Gaat het bijvoorbeeld in je wereldse stuk om het echt leren kennen van je emoties, dan krijg je dat in je spirituele fase op de een of andere manier vaak weer terug. Zo leren we tot op zielsniveau bepaalde lessen en doen we wijsheid op. En die wijsheid, dat gegroeide bewustzijn, nemen we dus mee na het overlijden als mens.

Het volgen van je pad

Eenmaal bewust als mens, is het bijna niet te doen om dat bewuste zijn weer uit te zetten: Je kunt niet meer genieten van dingen, zoals je daarvoor kon. Je blijft zoeken en wilt vinden. En helaas, met één of meerdere readings, ben je er niet. Het blijft een proces van het leven aangaan, vallen en weer opstaan. Telkens opnieuw dienen zich ervaringen aan waarbij het steeds weer aan jou is ze toe te laten en te doorleven. Je leert jezelf volledig te openen voor je emoties en je leert je over te geven aan je mens-zijn, vanuit die hoge trilling die je in feite bent. Niet altijd makkelijk want emoties, maar ook lichamelijke verschijnselen kunnen heftig zijn. Dus het vraagt doorzetting en vertrouwen om telkens opnieuw te kiezen voor dit bewustzijnspad. Maar je zult merken dat je gaandeweg lichter, blijer en gelukkiger wordt en dat het gestreste zoeken stopt. Je voelt dat je aangekomen bent, op welke leeftijd dan ook,… bij jezelf. Bij je ziel. En dan is iedere ervaring een mooi onderdeel van je reis.

Soul Touching: laat je ziel raken onderweg

In mijn praktijk Soul Touching begeleid ik mensen door deze pittige ontwikkelfases heen. Ik bied, telkens wanneer nodig, helderheid en inzicht, waardoor mensen gemakkelijk terugkomen in hun spoor en hun energie en inspiratie weer lekker doorstromen. Het gaat er nogmaals niet om het ‘goed’ te doen, het gaat erom het te dóen, te leven. En dat te blijven herhalen en herhalen, zodat thema’s kunnen worden doorleefd en verdwijnen. Waarmee je als mens alsmaar toegroeit naar dat Licht(e) wezen dat je in feite bent.

Lieve groet van Nynke

PS: Zit je in een lastige fase waarin je geen helderheid kunt vinden en je onrust alsmaar toeneemt? Of wil je ‘gewoon’ wel even kennismaken om te kijken hoe ik werk en wat ik voor je kan betekenen? Welkom. Ik nodig je van harte uit om je aan te melden voor een telefonische kennismaking. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/
Voor de Soul Plan readings ga je naar https://www.soultouching.nu/aanbod/soul-plan-reading/

 

 

 

 

En telkens denk je dat je ‘er’ bent…

Opnieuw voelde ik de behoefte om te schrijven over het proces van ergens komen, ergens uitkomen of aankomen. Zoveel mensen worstelen hiermee. Waar ze dan ook denken te moeten zijn. Moeten ja, want immers áls je dat punt hebt bereikt, dan … Vul zelf maar in. Dan gaat die partner echt in je leven komen. Dan gaat het geld stromen. Dan ben je pas werkelijk gelukkig. We kennen ze wel, de voorwaarden die we aan het leven stellen om het waardevol te maken. Alleen, ze lijken nooit voldoende.

It’s the journey, not the destination that matters.

Je kent vast deze veelgebruikte uitspraak. Platgetrapt als hij is, zou je bijna kunnen zeggen. Ja ja, het gaat over de weg en niet de bestemming. Zoals met de meeste clichés, is ook deze zo pijnlijk waar. Pijnlijk, want we hebben immers toch ergens een stiekeme hoop dat het deze keer anders zal zijn. “Clichés, dat is iets van vorige generaties, toch? Toen voldeed dat nog. Maar nu is het echt anders…. Echt, het gaat me lukken om ‘er’ te komen.”

Dus, dit blog gaat over ‘the journey’, ofwel: het proces. Het proces van ‘er’ zijn, ergens aankomen, thuiskomen misschien wel. Mijn idee is dat iedereen, bewust of onbewust daarmee bezig is. Alleen de mensen die dat bewust doen, lijden er wat meer onder. Omdat ze zo bezig zijn met dat aankomen, dat die bestemming er maar niet lijkt te willen zijn.

Twee fases in onze levensreis

Wat mij betreft is dit proces, wat onze levensreis is, op te delen in twee fases. De eerste is die van onbewust naar bewust. Deze fase gaat over het wakker worden voor de energie die je bent. In plaats van een besef alleen een mens van vlees en bloed te zijn. Dat is vaak een gigantische deur die opengaat. Een Eureka, waarbij het gevoel kan ontstaan dat het leven vanaf dat moment alleen maar mooi en nog mooier kan zijn.

Én er is een volgende fase, die ontstaat vanuit die bewustwording van dat we in wezen ‘slechts’ energie zijn. Deze fase gaat erover om, eenmaal in die energiewereld beland, daar chocola van te maken. Want dan begint het eigenlijk pas. Die reis die alsmaar weer een níeuwe deur voor je blijkt te openen en waarin je alsmaar geen bordje ‘thuis’ ziet hangen. En als dat wel ergens hangt, dan is het een dag later weer verdwenen.

Het tweede deel, dat thuis zien te komen, nadat je ‘wakker bent geworden voor wie je in wezen bent, is voor de meeste mensen nu nog iets wat een leven lang doorgaat. Ik denk echter dat dit gaat veranderen. Ik denk dat steeds meer mensen weten thuis te zijn in het leven van hun alledag.

Wat ís dat thuiskomen dan?

Je zou kunnen zeggen dat je thuiskomt op het moment dat de reis volledig ok voor je is. Dat je je bij wijze van spreke altijd en overal thuis kunt voelen onderweg, zodra je je hart ergens in kunt stoppen. ‘Home is where the heart is’, weer zo’n cliché. En ja, weer zo waar.

Je levensreis, is dus eigenlijk een reis naar dat geweldige instrument dat ons hart is. Niet alleen het fysieke hart, maar ook ons hartcentrum, het hartchakra. Een instrument dat je, in verbinding met een ander maar ook met een ervaring, een plek of een situatie, laat voelen wat ‘waar’ of ok is voor jou. En zodra je dat voelt, ben je thuis. Al is het maar heel even. Al zit dat maar in één zin, in één ontmoeting, in één liedje op één bepaald moment. Je bent dan toch even thuis. En daarna reis je weer verder.

Waar het je ziel om gaat

Misschien een beetje abstract zo, zeker wanneer je je klote voelt en daarin maar niet tot een doorbraak komt. Maar eigenlijk is dit het hele idee: je vertrekt van thuis, doet een ervaring op die ‘waar of goed’ voelt voor je of niet, je kiest op grond van die ervaring weer een nieuwe stap en je reist weer door. En al die ervaringen is waar het je ziel om gaat: het leven ten volle ervaren.

Het op deze manier bekijken, lost niet meteen je k*t-gevoel op misschien maar het kan je helpen te relativeren. Misschien lukt het je, wat minder druk op de ketel te zetten in het proberen uit je rotgevoel te komen of je doel te halen. In de wetenschap dat het je in wezen (vanuit je ziel dus) júist te doen is om onder andere die klote-ervaring, dat rot-gevoel, de frustratie, de pijn of het verdriet. Maar óók om hun tegenpolen, die er net zo goed zijn: de euforie, de liefdevolheid, de vreugde en het gevoel van flow. En alles wat daartussen zit.

Ervaringen laten je in de spiegel kijken

En doet wát je ervaart er dan niet toe, denk je misschien? Ja, zeker wel! Ervaringen laten je in de spiegel kijken. De manier waarop ze je raken of niet raken, zegt namelijk iets over je wie je bent en kunt of wilt zijn. En dat is nog wezenlijker wat de ziel wil: het leven ten volle ervaren én daar bewustzijn en wijsheid uithalen. Hierna verdwijnt een ervaring weer uit je systeem. Misschien niet meteen permanent. Dan komt zo’n ervaring weer terug, maar telkens in een net andere vorm. Je hebt van de eerdere ervaring dingen geleerd en het is alsof je ziel dan zegt: ok, genoeg met dat stuk. Dat hoef ik niet meer te ervaren.

Of je wilt er nog iets uit leren. Denk bijvoorbeeld aan iemand die zegt: “Ik tref altijd de verkeerde partner.” Die partners zijn nooit precies identiek. Bij elke partner spelen andere ervaringen en wordt nieuwe wijsheid opgedaan. Maar bepaalde thema’s keren terug. Tot het moment dat alles uit die ‘verkeerde partner’- ervaring is gehaald. En dan stopt ‘ie. Je hebt ‘m niet meer nodig in je leven en gaat door met het leren van andere dingen op je reis.

Van gestold weer naar stromend

Op die manier, ervaring na ervaring opdoend, krijg je inzichten, genereer je wijsheid en ervaar je momenten van ‘thuis zijn’. Het is alsof je hart het instrument is dat je ervaringen ‘schoonfiltert’. Ervaringen die je triggeren en die niet fijn voelen, daarvan zegt je hart: hier zit nog iets waar aandacht naartoe mag. De trigger brengt je dan naar een nog onverwerkte ervaring. Naar iets waar je ooit pijnlijk in bent geraakt en waar je toen niets mee kon. Dus heb je hem opgeslagen als een soort gestolde energie. Zodra gestolde energie echter weer in de ogen wordt gekeken, wordt die stolling vloeibaar en stroomt die oude pijnlijke ervaring uit je systeem. Je ziel wil door middel van de ervaringen die je opdoet, alle gestolde energie weer in beweging krijgen en er tegelijkertijd wijsheid op creëren. En de wijsheid die we opdoen: die neemt de ziel weer mee, met het verlaten van het fysieke lichaam. Zo zijn we op weg volledig stromende energie te worden: dat wat we in de oorsprong ook zijn. Dát is permanent thuis zijn.

Wat is de boodschap… voor jou

De boodschap van dit blog zou dus kunnen zijn dat je misschien iets meer kunt relativeren wanneer je je klote voelt of het leven tegenzit. Maar de boodschap mag ook zijn dat we nou eenmaal ziels-graag in een proces willen zitten, dat maar doorgaat en doorgaat. En in zichzelf een helende reis is. Zo bekeken doe je het, met al je klote-ervaringen, dus gewoon precies goed. Je rijgt ervaringen aaneen als een ketting, jouw persoonlijke ketting van ervaring en wijsheid, die je aan het einde van je leven omhangt met een laatste ademtocht: zo, dit is nou míjn ketting! En die neem ik mee. Dank je wel leven, dank je wel ervaringen en dank iedereen die daaraan heeft bijgedragen.

Lieve groet van Nynke

PS: Herken je het vastzitten en je klote voelen en wil je daar graag helderheid in en handvatten voor? Wil je gestolde ervaringen weer laten stromen? Maak kennis met me en mijn manier van werken. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

 

 

Terugvallen, alsmaar opnieuw

Vorige week was ik op retraite in Spanje. En zoals het meestal op retraites gaat: de energie bouwt zich op. Komen we allemaal binnen in een soort afwachtende spanning, met nog veel ‘deurtjes’ naar onszelf en elkaar gesloten. Dag na dag openen die deurtjes zich en komt de hele groep in een openheid en verbinding terecht die voelt als een soort 24-uurs verliefdheid. Maar dan zonder het gedoe eromheen (houdt ‘ie wel van me, houdt ‘ie niet van me… moet ik bellen of appen of juist niets doen…?)

Ons lichaam, onze ademhaling en de waarnemer

Telkens opnieuw werden we uitgenodigd om terug te keren naar onze ademhaling, onze voeten op de grond, billen op de stoel en rug tegen de leuning. Ach je kent het wel. Dat wordt zo vertrouwd, zodra je besluit je leven bewust te leven en waar te nemen in ‘de stille ruimte’, de helderheid die we in wezen zijn. Maar wie is het die dat allemaal observeert, is dan de volgende vraag? Wáár is ‘het’? Is ‘het’ hij of zij? En als vanzelf zoom je uit, naar dat wat waarneemt.

Vanuit de waarnemer die het lichaam verkent, werden we uitgenodigd de grénzen van ons lichaam verkennen. En… die grenzen bleken keer op keer gewoon te vervagen. Of liever, te verdwijnen. Nog sterker, ze waren er helemaal niet. Vanuit de waarnemer bleek ons lichaam grenzeloos. En in die grenzeloosheid word je je echt bewust van wie je werkelijk bent: onmetelijk in afmeting, slechts bewustzijn, iets dat waarneemt en een voortdurende waarneming voortbrengt. Het is de creator. Dat wat schept.

Die waarneming is allesomvattend. Je realiseert je dat alles wat je aantreft in je realiteit niets anders kán zijn dan ‘het’ alles, wat je zelf bent. Je kunt niets waarnemen buiten jezelf want je bent alleen maar die waarneming, … die alles waarneemt. Binnen is buiten, alles is jij en daarmee één. Dus wat je creëert ben je zelf. (Ik geef toe, dit gaat in sneltreinvaart. Maar probeer het gewoon en kijk wat er gebeurt. Hoe meer je het doet, hoe makkelijker of sneller de ervaring van alles is één telkens weer ontstaat.)

Terugvallen, alsmaar opnieuw

De hotseat

We werkten in deze retraite met een ‘hotseat’. Een stoel voorin, wij eromheen en de facilitator naast de hotseat. Daar, voor ons, werden moeilijke stukken in onszelf aangeraakt. Daar ontmoetten we onze pijn en ons verdriet. Er werd geschreeuwd en gehuild. Maar ook losgelaten: de opluchting en de slappe lach als we weer wat hadden doorgewerkt. En er werd gezongen, gitaar gespeeld, bewogen, gedanst. Het was er allemaal, daar in die hotseat, vooraan.

Wat omhoog kwam, kreeg ruimte en wat ruimte kreeg kon doorstromen. Zodat, datgene wat normaal in ons blijft hangen en ons het leven zuur maakt omdat we het geen aandacht geven, de vrijheid krijgt en ons niet langer remt of blokkeert. Waarbij, en dat moet gezegd, we niets lieten vertrekken zonder er wijsheid uit te halen! De wijsheid die ontstaat door het bewust door je heen laten gaan van al je lading. En toe te passen wat je daaruit leert.

De moedige vrouw

Een van de deelnemers, een moedige vrouw, viel een beetje buiten de groep. Zo iemand ‘hoort’ in iedere groep. Dat maakt immers dat de rest ‘erbinnen’ valt en voelt dat ‘ie erbij hoort. Zo ook hier. Keer op keer kwam ze terug in de ‘hotseat’. En waar ieder ander voortbouwde op de vorige ervaring en vol goede moed een ‘nieuw monster’ in de ogen keek, keerde zij telkens terug naar dezelfde pijn. Had ze het aangeraakt in zichzelf, doorgeploeterd en losgelaten, dan leek ze lichter, lachte weer en was dankbaar.

Tot de volgende sessie, waarin hetzelfde zich weer herhaalde en herhaalde, en herhaalde. Telkens wanneer zij opstond om naar voren te komen, ontstond er een soort spanning. Zo geconditioneerd waren we ondertussen al geraakt: oh jee, daar gaan we weer… (tja, spiritueel of niet, dat gebeurde nog steeds).

Het voelde alsof er nooit een einde aan zou komen. Aan haar shit. Die donkere gedachten, die pijn. Het leek alsof ze niet in staat was om licht aan het einde van de tunnel te zien of het zelfs niet wílde. Terwijl wij voelden daar juist naartoe te (willen) werken, naar dat licht. Maar ondanks dat, haar shit bleef ons net zo goed raken. Was het misschien stiekem ook onze shit?

We willen een oplossing!

Misschien herken je het. Veel mensen lopen hier tegenaan. Maar heb je weer een sessie gehad en denk je dé blokkade gevonden te hebben. Nee hoor, hup, daar zit je alweer in hetzelfde shitgevoel.

Het is wat het is. Het doet er niet zo toe waar het vandaan komt. In veel gevallen creëren we deze herhaling van donkerte met ons brein. Niet willens en wetens. Maar onbewust, omdat het ons houvast geeft. Het is het pad dat we kennen. Het gedachtepatroon dat zo vertrouwd is maar ons onbewust en onbedoeld gevangen houdt. Nieuwe gedachten denken, vraagt lef. Vrij denken is voor moedige mensen. En toch is dat wat nodig is om een ander gevoel op te roepen en jezelf en je leven met andere ogen waar te nemen. Heel simpel eigenlijk. Maar niet altijd heel makkelijk.

Mijn ervaring is: hoe groter je ‘wond’, hoe steviger je vasthoudt aan die oude vertrouwde gedachtepatronen. Omdat je het idee hebt dat ze je beschermen tegen de pijn. En het omgekeerde is waar. Ze creëren de pijn.

Genoeg is genoeg!

Tót het moment dat je diep van binnen wéét dat het genoeg is. Genoeg pijn, genoeg gevangenis, genoeg donkerte. Je voelt gewoon dat je uit je patroon kunt stappen. Je bent er klaar voor. Je hebt jezelf laten rijpen om in een nieuwe ervaring te stappen. En dan gaat dat bijna moeiteloos.

En of jij nou iemand bent die een pleister in een ruk van de wond trekt of hem heeeel voorzichtig, millimeter voor milimeter losmaakt, of waar je ook zit ergens daartussen, het maakt niet uit. Er staat geen norm voor het helen van onze wonden. De een doet het zus, de ander zo.

Telkens opnieuw in je pijn

De dame in de retraite was ontzettend moedig om telkens opnieuw haar pijn in te brengen. Dwars tegen de onuitgesproken normen in, die nog in vrijwel iedere groep aanwezig zijn. De normen die bijvoorbeeld zeggen dat je niet teveel ruimte mag innemen, dat je niet vervelend mag zijn door maar te blijven herhalen, dat je ‘moet’ laten zien dat je iets begrepen hebt en bent gegroeid.

Ze deed gewoon wat ze deed en schiep daarmee een ruimte voor iedereen om te beseffen dat we in de meeste gevallen herhaling van onze pijn nodig hebben, tot vervelens toe. Tot wanhoop van onszelf en de mensen om ons heen. Tót we van binnenuit de overstap maken naar onze vrijheid.

Vrijheid is iets dat we aan het leren zijn.

Ergens diep van binnen weten we dat we het kennen maar wat zijn we er vanaf gedreven. Wat zijn we het ontwend. Wat zijn we gedrild om er niet voluit in te springen, onze repeterende gedachten loslatend. Want wie zijn we in alle vrijheid? Wie ben jij, in ultieme vrijheid? Weet je jouw antwoord?

Laten we moedig doorgaan…

… met pleisters van onze wonden te trekken. Laten we loslaten en springen. Maar, wel in ons eigen tempo en op onze eigen manier. Voel wat klopt bij jou en jouw proces. Laat je coach, goeroe, leraar of dierbare vriend en familie maar van alles tegen je zeggen. Bedank hen en voel: wat klopt voor mij? Alles is goed. Adem in, adem uit. Voeten op de grond, billen op de stoel, rug tegen de rugleuning. Zoom uit, wees de waarnemer en ervaar dat er niets is buiten jou(w waarneming). Jij bent alles. Alles is één. En jouw proces is pure perfectie.

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je proces van loslaten en springen? Hoe trek jij pleisters van je wonden? Ik ben benieuwd naar je. Voel je vrij en welkom, om je proces te delen en te laten landen bij mijn liefdevolle luisterende oren en open hart. Ik geef je heldere reflectie waardoor we samen iets laten doorstromen wat nu door mag stromen en je weer meer vrijheid geeft.

Een dunne lijn…

Je denkt dat je iets verwerkt hebt. Je hebt moedige stappen gezet. Maar voor je het weet, BAM, daar ga je weer. Weer in die shit, dat grote verdriet, het gemis, die angst. Of het gevoel van falen en niet kunnen. Komt daar nou nooit een einde aan? Ja, dat komt er wel!

Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces

Maar dat bepaal je niet met je hoofd. Het is het meest wijze deel van jou dat bepaalt. Je kunt trekken en duwen wat je wilt. Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces dat, net als alle biologische processen (zoals de dagelijkse deling van je cellen) een uniek eigen tempo heeft. Het is magisch en perfect.

Je kunt het zo goed mogelijk faciliteren, stimuleren, handjes helpen. Maar het heeft z’n Goddelijke gang. Dus straf jezelf nooit omdat je (nog) niet bent waar je denkt te ‘moeten’ zijn. Je doet het goed, je bent helemaal on track. Geef jezelf die credits!

De kleine mens en de grote mens

“Ja fijn”, zeg je, “maar zo voelt het niet”. Nee, als we middenin onze shit zitten, dan voelen we ons onmachtig, verslagen, wanhopig en diep onzeker. We ervaren hoe klein we zijn als mens. Het is ook precies dát gevoel die kleine mens te zijn, dat ons zo mooi aangeeft dat we geen verbinding ervaren met dat veel grotere deel van onszelf. Dat deel dat je de bron kunt noemen of Spirit of je hogere Zelf.

Je zou kunnen zeggen dat we als kleine mens als het ware worden ‘geduwd’ op zoek te gaan naar wat er nog meer is. Juist door ons rot te voelen. Het geeft ons de onontkoombare stimulans op zoek te gaan naar wie we nog meer zijn: de grote of oneindige mens. Met andere woorden: onze wanhoop en depressie, zijn eigenlijk een stimulans om hoe dan ook op ontdekkingsreis te gaan, naar het licht aan het einde van de welbekende tunnel. Dat is de reis van de zingeving en bewustwording. En uiteindelijk de weg naar verlichting.

De grote shift

Iedereen loopt daarin een eigen pad. Maar er zijn wel parallellen in wat we meemaken. Wat voor mij bijvoorbeeld een grote shift betekende, en dat is een hele belangrijke shift voor heel veel mensen, was het inzicht dat ik geen slachtoffer ben maar een schepper van wat er in mijn leven is. Dat was eventjes een confronterende spiegel. Maar tegelijk gaf het me kracht omdat ik me realiseerde dat ik niet een speelbal ben van omstandigheden maar die omstandigheden voor mezelf in het leven roep om daarin mezelf te leren kennen.

Ik begon dus te ervaren hoe energie werkt. Hoe niets zomaar gebeurt, maar een continue reflectie is van de energie die ik ben en die ik dus uitstraal. En zo leerde ik inzien dat alles in het leven een perfect (energetisch) onderdeel is van ons proces op zoek naar dat licht aan het einde van de tunnel. Immers, alleen wanneer het leven jou naar jezelf terug spiegelt, kun je je bewust worden van jezelf en hele andere bewuste besluiten nemen.

Spiritueel ontwaken

Als je leert dat je de schepper bent van wat je in je leven ervaart, dan ben je dus de marionettenspeler en niet de marionet. Je trekt aan de touwtjes. En als je aan de touwtjes trekt, en niet fijn vindt wat je meemaakt, dan ontstaat er een drive om te leren waar de touwtjes zitten en hoe die te bespelen. En dat is voor mij spiritueel ontwaken.

Eenmaal op dat pad, dan is er zo enorm veel te leren. Allereerst: heel belangrijk is dat we beseffen dat we niet schuldig zijn aan wat er in ons leven gebeurt. Het feit dat we marionettenspelers zijn, betekent niet dat we ons leven wel eventjes fixen als het niet bevalt en stom zijn als dat niet lukt. Dit gaat niet over fixen. Het gaat over spelen. De marionetten-speler speelt. En we zijn aan het leren hoe dat werkt. En wat onze rol precies is. Dus heb geduld met jezelf. En wees mild voor jezelf.

Op het moment dat je naar jezelf kunt kijken als iemand die bezig is te leren hoe het leven zo te bespelen dat het voldoening geeft, dan heb je een grote shift gemaakt. Van slachtoffer naar studen. En daarna naar marionettenspeler. De wanhoop, het verdriet en de angsten zien er meteen iets anders uit. Maar het spel begint pas. Want hoe ga je dan zo goed mogelijk om met wat er aan zwaars op je pad komt? Hoe houd je je motivatie hoog als je telkens dezelfde donkere gevoelens ervaart?

Leren lopen op een dunne lijn

Dat is de essentie van het leerproces! De kern van het spel. Als je het mij vraagt gaat het om het bewaren van je evenwicht terwijl je op een dunne lijn loopt. Aan de ene kant verzuip je in die donkere gedachten en gevoelens. Je wórdt ze, vecht ermee om er vanaf te komen, tot je er helemaal in lijkt vast te lopen. Aan de andere kant ontken je ze, en duwt ze weg: wat er niet is, bestaat niet. Dan zet je ze achter een deurtje en komen ze je te pas en te onpas lastig vallen. We leren de gulden middenweg te bewandelen, die dunne lijn, juist door beide kanten voluit te ervaren.

Stap voor stap

We leren stap voor stap de donkere gedachten en emoties aan te kijken en te doorvoelen, zónder ze te zijn. We leren er van een afstandje naar te kijken zonder ze te ontkennen. De donkerte ís er, maar het is studiemateriaal, onderdeel van ons spel. En zo leren we dat alles wat we niet fijn vinden uit ons spel verdwijnt, als we ermee hebben gespeeld: als we het hebben gezien, gehoord, gevoeld en dus ervaren. Dan hebben we weer meer van onszelf leren kennen, en gaan we door naar de volgende spelronde. Ik wens je sterkte. Én ik wens je plezier.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb jij het gevoel weg te zakken in donkere emoties, of ze niet aan te gaan terwijl je ergens voelt dat dat nodig is? Vind je het fijn als ik eens naar je luister en helderheid bied vanuit je verhaal? Je bent heel welkom voor een gratis online Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie en je zult merken dat je inspiratie en energie terugkomen zodat je weet welke stappen je wilt zetten.