Logo Soul Touching

creëren

Bouwen als een kind

Vroeger als kind, speelden we met van alles en nog wat, ook buiten. En eigenlijk waren de leukste dingen die waarvoor we nauwelijks voorgevormd speelgoed gebruikten: bouwen met houten blokken, werelden tekenen met stoepkrijt, dingen maken van bladeren, takken, aarde. Daar, in die eenvoud, kwam onze creativiteit pas echt tot leven.

Tegenwoordig is veel speelgoed al helemaal vooropgezet, tot in detail vormgegeven. Wat valt er dan nog toe te voegen?

Een zelfgemaakte wereld

Wat ik me herinner, is hoe we soms een hele middag konden bouwen, spelen, avonturen beleven in onze zelfgemaakte wereld… en dan was het ineens voorbij. We moesten opruimen voor het eten, of we waren gewoon klaar. En weet je wat zo bijzonder was? We vonden het vaak nét zo heerlijk om onze bouwwerken weer te vernietigen als om ze te bouwen. Alsof we intuïtief wisten: we bouwen hierna gewoon weer iets nieuws. Misschien is dat precies hoe God creatie ervaart.

 

Bouwen als een kind

Afbeelding van Design_Miss_C via Pixabay

Als je er zo naar kijkt, lijkt de tijd waarin we nu leven daar sprekend op. Het is een periode van afbraak, rust nemen en opnieuw beginnen, waarin oude structuren, overtuigingen en systemen uiteenvallen, niet omdat er iets is mislukt, maar omdat het zijn functie heeft vervuld. Wat we ervan leerden, nemen we mee. Wat zijn dienst heeft gedaan, mag wegglijden.

Het kind in ons, weet beter

De volwassene in ons kan dat pijnlijk vinden: een einde roept vaak angst op, verlies, het besef van sterfelijkheid. Maar het kind in ons… dat weet wel beter. Het eeuwige kind in ons kent de vreugde van opnieuw beginnen. Het weet dat er altijd iets unieks uit de as omhoogkomt, dat spel en schepping nooit ophouden, ze veranderen alleen van vorm.

Dus laat dat eeuwige kind in jou weer spelen. Laat het lachen temidden van wat instort, en dan pauzeren en rusten, zoals het kind dat aan tafel wordt geroepen, om daarna te gaan slapen, wetend dat er morgen weer een dag vol avontuur wacht.

Jouw eeuwige kind… nooit te oud

Vol ver’wacht’ing klopt ons hart, het hart van jouw eeuwige kind… Nooit te oud om nieuwe werelden te scheppen en te leren van alle ervaringen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je het fijn vindt om bij wat er in jouw leven afbrokkelt, een luisterend oor en een heldere spiegel te ervaren)

De hagedis en haar staart

Misschien een rare titel voor zo’n post. Want wat heeft Soul Touching nou te maken met hagedissen? Nou, die link legde ik vanochtend zomaar, luisterend naar een podcast waarin Dr. David Clements te gast was.

De shift van wetenschapper naar intuïtie en hart

Ooit puur wetenschapper, theoretisch, linkerhersenhelft. Maar onderweg is hij verleid door zijn hogere Zelf (of zelven), zoals hij zegt: zijn team.
Vandaag zet hij zijn kennis en talenten in op het gebied van energie, intuïtie, hartfrequentie, kortom wat we meestal onder de term spiritualiteit scharen.

Niet meer zo ongewoon, zo’n shift. En zo har’t’ nodig. Want hij overstijgt hiermee de dualiteit en tapt rechtstreeks uit de bron der dingen. Wat in wezen voor ons allemaal beschikbaar is.

Vanuit dat veld vertelde hij over hoe wij telkens buiten onszelf creëren, op grond van hoe het vanbinnen in ons is gesteld: onze houding, mate van openheid, helderheid… of onze angst en vernauwing. Vaak zijn we ons daar niet bewust van. En zo herhalen we meestal eindeloos wat we misschien helemaal niet fijn vinden, maar wat vertrouwd is.

 

De hagedis en haar staart

Afbeelding van Boloria via Pixabay

 

De hagedis en het jongetje

Maar nu het verhaal over een hagedis, haar staart, en een jongetje. Dat jongetje groeide op met een diepe liefde voor reptielen. Hij bracht zijn dagen met ze door. Zo leerde hij dat hagedissen hun staart kunnen loslaten als ze in gevaar zijn. Én dat die staart weer aangroeit. Natuurlijk!

Op een dag kreeg hij een ernstig ongeluk. Zijn been moest worden geamputeerd. Maar het jongetje, geprogrammeerd via zijn innige band met zijn reptielenvriendjes, wist diep vanbinnen: dat been groeit weer aan, natuurlijk! En dat is precies wat er gebeurde. Is het niet wonderlijk waartoe wij mensen in staat zijn?

What you get is what you see

What you see is what you get.
En: what you get, is wat je met je innerlijke ogen al kunt zien. Omdat je aangesloten bent op het veld van oneindige mogelijkheden. Daar zijn wonderen de normaalste zaak van de wereld.

Misschien vind je dit onzin. Dan klik je het lekker weg. Maar misschien… opent het een klein deurtje in jou. En precies daar begint het, altijd in jou: de shift van verdichting naar verlichting.
Liefs, Nynke

PS: de link naar de podcast is https://www.youtube.com/watch?v=pxaNXWNB2vw

Je doet het goed – beter dan je denkt!

Als je dit leest, dan is dat misschien omdat je me ergens van kent of omdat je getriggerd bent door de titel of door mijn profiel. Maar zeker is dat er energetisch iets in jou wordt aangeraakt. Alles is energie. Misschien is het inmiddels een afgezaagd statement voor je, maar we kunnen er gewoonweg niet omheen. Dus als je dit leest, dan resoneer je op de een of andere manier met mijn energie en met het verfijnde waarnemen van energie. En ben je vrijwel zeker erg sensitief. Het is dan ook heel waarschijnlijk dat je door periodes bent gegaan van grote onzekerheid en twijfel, van zoeken en het gevoel er alleen voor te staan. En die periodes zijn bij veel mensen nog niet voorbij.

Dat wás je wereld

In heel rap tempo verandert de energie. Alle energie. De energie die wij zijn, die om ons heen is, waaruit wij tappen en die wij teruggeven. Het is allemaal uiteindelijk één en dezelfde energie. In vele schakeringen, in vele smaken, in vele kleuren. Deze snelle verandering vindt dus ook in ons plaats, in hoe we ons voelen en wat we denken. Vond je 5-10 jaar geleden nog een vorm van houvast in je gezin, je baan, je relatie etc. (of je dat nou een fijn houvast vond of niet) waardoor je even op adem kon komen op je zoektocht, dat houvast brokkelt steeds meer af of blijkt plotsklaps verdwenen. Waar je voorheen nog het besef had: oh ja, dit is dé wereld, dit zijn de mensen in míjn wereld en zo werken de dingen, lijkt dat steeds minder aan de orde.

Want die orde zélf is aan het schuiven. Het lijkt meer op een wanorde. Alsof je als een drenkeling in een oceaan drijft, vastgeklampt aan een stuk hout, wat dan opeens verbrokkelt. Je moet dan zelf weer gaan zwemmen, op zoek naar een nieuw stuk hout om even bij op adem te komen. Zo is het nu een beetje.

Zwemmen naar de kust

Het zelf zwemmen is wel nodig. Je beseft dat. Niet alleen om even ergens houvast te vinden maar ook om weer écht vaste grond onder je voeten te krijgen. Je hebt zelf wat te doen. Maar wat dan? En waar zwem je naartoe dan? Hoe lang duurt dat zwemmen en red je dat wel? Je wilt de kustlijn zien. Je wilt kunnen plannen en uit kunnen rekenen hoe lang je nog nodig hebt zodat je tegen jezelf kunt zeggen: ok, dit houd ik wel vol. Dit lukt me wel.

Jij schept je nieuwe wereld

Maar zo werkt het niet. Die kustlijn is er niet. Die kustlijn ga je al zwemmende zelf aan je horizon creëren. Eerst met je verbeelding. Je richt je aandacht naar binnen en voelt in jezelf, in je energie. Naarmate je het vaker doet, herken je wat echt jou eigen is. Wat zonder twijfel jou is. En daarmee schep je het beeld van die kustlijn, je nieuwe ‘land’. Daar waar je wilt zijn. Maar ook de persoon die je dan bent.

Het nieuwe kan heel tastbaar zijn: een nieuwe woonplek, je lichaam dat verandert, een nieuwe baan of de start van een eigen bedrijf. Of het is minder tastbaar en meer waarneembaar voor jezelf in hoe je in je vel zit.

Hoe dan ook, elke afstemming met jezelf maakt die nieuwe kustlijn concreter. Hij gaat je trekken en je zwemt weer door, steeds krachtiger en meer gefocust.

De enorme verandering

Heel in het kort gaan we op zo’n soort manier door deze grote verandering die nu plaatsvindt. Waarin we leren onszelf heel bewust af te stemmen op een ontastbare wereld van energie, waarvan we ergens wisten dat ‘ie bestond maar voor het gemak er maar niet teveel ruimte aan gaven. Want wat moet je met iets dat je niet kunt zien, kunt pakken of kunt controleren? En toch, die ontastbare wereld, zo wordt steeds sneller duidelijk, heeft een enorme impact op wie we zijn en alles wat deel uitmaakt van onze realiteit. Een impact die vele malen groter is dan dat waaraan we zo gewend zijn. Dat wat tastbaar en controleerbaar is.

De enorme overgang naar het leren te vertrouwen op die ontastbare wereld van energie als grootste speler in je leven, dat is als het zwemmen in die oceaan. Het oude houvast, de tastbare wereld die je dacht onder controle te hebben, heb je achter je gelaten. De nieuwe wereld, jouw nieuwe wereld, ben je al zwemmende vorm aan het geven. En hoe meer je intapt op die ontastbare wereld in jezelf, deste meer je merkt dat je er contact mee kunt maken en dat je ook antwoorden krijgt op de vragen en twijfels die in je leven. Daarmee wordt die wereld van energie, die in jezelf begint, een wereld van antwoorden en ingevingen. En met antwoorden en ingevingen kun concreet iets nieuws manifesteren. Zo scheppen we een nieuwe wereld van binnen naar buiten in plaats van andersom.

Vertrouwen en doorgaan

Het is als de stukken hout die je telkens weer op de juiste momenten blijkt te vinden terwijl je zwemt: je leert te vertrouwen op het proces van je interne afstemming en de focus die van daaruit ontstaat. Je voelt de kracht om door te blijven zwemmen en ziet hoe de stukken hout als vanzelf naar je toe komen op de moeilijke momenten dat je wilt rusten of op wilt geven. En de kust komt dichterbij. Alsmaar dichterbij. Af en toe ervaar je, al zwemmende, dat je eigenlijk al vaste grond onder je voeten voelt. Je zwemt nog steeds maar die nieuwe grond onder je voeten voel je heel duidelijk. Het zwemmen wordt daardoor makkelijker. De oceaan lijkt steeds meer een ondiep stuk zee langs een strand, waar je in kunt duiken wanneer je wilt.

En die horizon? Die blijft gewoon de horizon. Nieuwe dromen blijven komen, maar in jou groeit het besef dat je vanuit jouw energiewereld altijd precies kunt scheppen wat je bij je past. Je voelt je stevig en vertrouwt op jouw oceaan aan mogelijkheden.

Je doet het goed

Je doet het goed. Weet dat. Er is geen perfecte route naar die nieuwe kustlijn. Er is geen perfecte kustlijn. Het is jouw creatie, jouw energie op basis van jouw manier van voelen en kijken naar de dingen. Het enige dat werkelijk belangrijk is, is dat je vierkant achter jezelf blijft staan in dit proces, bij iedere stap. Ook bij angsten en twijfels. Ook wanneer de wereld tegen je lijkt te zijn en jouw angsten aan je terugspiegelt. Ook dan doe je het goed. Sluit jezelf hiermee in je hart. Dat geeft rust. En waar rust is, krijg je overzicht. En overzicht geeft helderheid. Je kunt dit niet fout doen. Bewust zíjn en jezelf in je hart sluiten, meer heb je in feite niet te doen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je jezelf middenin die oceaan, dobberend zonder focus? Meld je hier aan voor een kennismaking per telefoon/zoom. Ik geef helderheid in waar je zit. En samen kijken we naar wat je nu verder brengt. Welkom.

Ik wil contact

Het is weer het einde van de maand en tijd voor mij om te gaan bloggen. Dat lijkt op een verplichting. En ergens heb ik dat er ook wel van gemaakt. Maar tegelijk vind ik het iets bevrijdends dat ik ergens woorden aan kan geven. Aan iets dat me raakt, wat ik via een blog kan delen met iedereen die het wil lezen. Want mensen raken en inspireren, met woorden, vanuit míjn ziel naar andermans ziel, dat is wat het leven voor mij heel bijzonder maakt.

Thuiskomen door contact

Het is het diepe contact dat ik kan maken met mensen in de gesprekken die ik voer. Niet alleen in mijn werk, ook daarbuiten. Omdat het niet echt over werk gaat maar over wie ik ben. Soms is het minder diepgaand, soms meer. Maar altijd trek ik als vanzelf naar dat contact, dat geraakt zijn. Dat waar dingen die in mensen leven, in mij leven tot leven komen. Om vervolgens op hun plek te vallen, bij hen, bij mij. Zo, dat mensen thuiskomen omdat er in en tussen ons een kern wordt geraakt. Omdat er iets in de ogen wordt gekeken en oprecht gehoord. En omdat harten opengaan en kwetsbaarheid er helemaal mag zijn. In die kwetsbaarheid, mogen de muren zakken en breekt een verstopt deel van iemand als een zon door de wolken. Dat bevrijdt.

Je zou kunnen zeggen, en daar zat mijn aarzeling voor dit blog: mensen hebben toch wel eens genoeg van zelfontwikkeling en persoonlijke groei? Er zijn toch al miljoenen zelfhulpboeken en coaches? We zijn toch wel een keer klaar met navelstaren? Ja, daar zijn we vast een keer klaar mee. Heel veel mensen zíjn er nu al klaar mee of vonden het altijd al onzin.

Maar waar we volgens mijn nooit klaar mee zijn is met contact maken. En daar gaat dit blog over, merkte ik al schrijvende. Contact is een bijzonder iets. Of het nou (zogenaamd) buiten jezelf is of met jezelf. Zodra je contact maakt, besef je dat je niet alleen bent. Dat er meer is dan je denkt dat je zelf bent. En dan begint een reis.

Een reis van buiten naar binnen …

Meestal leren we eerst contact te maken buiten onszelf, wat begint met de moeder, niet zo heel erg lang na de geboorte. We leren moeder onderscheiden als iets dat niet onszelf is. Dan komen vader, broers, zussen, familie etc. En na een hele hoop ervaringen in die ‘buiten’wereld, komen we uiteindelijk weer op het punt dat we contact ‘moeten’ maken met die binnenwereld, met ons Zelf. Alsof we worden geduwd. Want de buitenwereld blijkt nooit werkelijk te kunnen bieden wat we zoeken. Zo begint het navelstaren. Zo begint een reis, vaak via cursussen en persoonlijke begeleiding over bewustzijn, naar het mooiste contact dat er is.

Want als het goed is, stopt het niet bij navelstaren. Navelstaren gaat namelijk níet over contact maken. Het gaat over rondjes draaien in je hoofd met de vraag hóe je contact maakt met jezelf (een methode, een techniek bijvoorbeeld). En dan vooral over dat dat niet lukt. En wel daar- en daarom. Meestal is er dan iemand die daar de oorzaak van is, vinden we. Of het is een omstandigheid die je belet dat contact met jezelf aan te gaan.

Van contact naar voelen

Maar goed, het navelstaren voorbij, komt het voelen. Alle theorie die je hebt opgedaan om contact te kunnen maken met jezelf, begin je nu te voelen. Je merkt op dat je lichaam ergens reageert op wat je meemaakt, denkt en voelt. En dat het aangeeft wat daar gebeurt. Het zijn ook de emoties die opkomen, als uit het niets, zonder aanleiding lijkt het wel. Ook dat is contact maken. En deze fysiek en emotionele sensaties verdwijnen weer. Zonder dat je dat hoeft te managen. Je merkt: hé, er is inderdaad meer naast wat ik dácht dat er was, of meer dan ik dacht dat ík was.

Van voelen naar zijn

Dan het voelen voorbij, blijkt er nóg meer te zijn. Je krijgt bewust contact met iets dat geen voelen is en geen gedachte. Het is… tja, wat is het: een leegte, die gek genoeg ook weer is gevuld, met alles. Het is een overzicht, dat tegelijk ook jou is. Dan maak je contact met je zijn. Met hét zijn. Met alles en niks. Bewust zijn is contact met je bewustzijn. Of met het grote zijn, met alles wat is.

Niet iets om heel hard te gaan zoeken. Dan is het als het willen vastpakken van een mooi geblazen zeepbel, die alle kleuren van de regenboog laat zien. Nee, knijpen wordt knappen. Pats!

Je bent meer dan je dacht dat je was

Het is meer iets om te mogen ontvangen van jezelf. Zitten en jezelf de ruimte geven om bij wijze van spreke die prachtige zeepbel te observeren en te zien hoe die telkens verandert van kleur en vorm. De zeepbel staat dan voor dat prachtige ongrijpbare in jezelf, wat je observeert.

… en weer terug de wereld in

Misschien krijg je daar beelden bij, gedachten, gevoelens? Want dat is uiteindelijk de kunst: dat je het contact met dat grote alles en niets in jou, met jouw bewuste zijn, weer ankert in je lichaam. Dat je het gaat ervaren via je zintuigen, via je lijf en alle signalen die dat afgeeft. Dat je het helemaal hier brengt, in je mens-zijn en je dagelijkse dingen.

Dan heb je een hele reis gemaakt van jezelf eerst alleen ervaren via mensen en situaties buiten jezelf en dat wat je denkt. Waarna je jezelf waarneemt door te voelen, via je lichaam en je emoties. En er dan achter komt dat zelfs dat contact niet volledig is omdat je op een gegeven moment ‘opeens’ intapt op iets ongrijpbaars dat veel groter en weidser is dan je kende. Wat je vervolgens weer stap voor stap in je dagelijks leven vlecht door dat bewustzijn heel bewust te ankeren in je lijf en te voelen in je hart. Maar ook door heel bewust te ademen, bijvoorbeeld op en neer langs je ruggengraat.

Zo breng je het ongrijpbare dat je bent, je spirit, heel bewust in je lichaam en op de grond. En dan krijgt alles wat je doet in en met je leven dat gouden randje waar je mensen soms over hoort praten. Want geef je je spirit bewust een plek in je lijf en je gevoel dan leef je vanuit dat grote, ruime en heldere perspectief en valt je afhankelijkheid van wat een ander zegt of doet steeds meer weg. Je merkt dat je je meer en meer laat in-spireren door je binnenwereld en dat je je minder laat triggeren door de buitenwereld. Die in-spiratie is ook je creativiteit. En iets cre-ëren is nou eenmaal veel leuker dan re-ageren.

Voel je vrij en heel welkom om te reageren. Vanuit jouw ervaring of vanuit wat je hierbij voelt. Wees ook welkom om iets tegen me aan te houden wat je lastig vindt, waar je niet uitkomt omdat je maar niet in dat andere perspectief terecht lijkt te kunnen komen. We kunnen er in een (nu nog gratis, vanaf sep 45,- euro) Losmaaksessie naar kijken. Dat is een korte online sessie van ca 30 m waarin we je inspiratie opzoeken om dat weer te voelen stromen. Dwars door wat vastzit heen. Je kunt je aanmelden op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

Liefs van Nynke

Dilemma’s bestaan niet!

Af en toe is het fijn om gewoon maar een stelling te poneren. Dus vandaar deze titel. Als een dubbele weegschaal balanceer ik graag dingen uit, wat me een expert maakt in het creëren van potentiële dilemma’s. En omdat dat niet fijn voelt, ben ik ze gaan onderzoeken en kom ik tot de conclusie: “Dilemma’s bestaan niet!” Maar als je ze ervaart, neem ik je graag mee in hoe ik ze elimineer.

Stel je krijgt een aanbod voor een promotie.

Dat is vaak een ego-boost voor mensen, misschien ook voor jou. En het betekent vrijwel altijd een verhoging van je beloning, in geld of iets anders. Alleen, je huidige functie heeft hele grote voordelen: erg veel vrijheid (het bepalen van eigen werktijden en aanwezigheid bijvoorbeeld). Ook heb je weinig zwaarwegende verantwoordelijkheden, zodat je je werk nooit meeneemt naar huis. Op deze manier kun je makkelijk dingen naast je baan doen, bijvoorbeeld een eigen bedrijf runnen.

En nu krijg je dus een promotie-aanbod, waar je weliswaar even over mag nadenken maar die bedenktijd heeft een duidelijk tijdslimiet. Je moet je beslissing op enig moment communiceren en dat heeft dan gevolgen natuurlijk, wat je ook kiest.

Wat er in de meeste gevallen meteen gebeurt, …

…is dat dit tijdslimiet aan het werk gaat, energetisch bedoel ik dan. Het wordt een ware ‘dead’-line, die je opslaat in je hoofd. En vanaf dat moment programmeer je jezelf als het ware naar die deadline toe: dodelijk! Want in je gedachten ga je je focus volledig leggen op die datum. Hiermee zet je jezelf, bewust of onbewust, onder druk. En wat doen we bij druk? We gaan ons wapenen.

Van willen naar moeten

En wapenen helpt je niet echt. Het haalt je uit je gevoel. Je verlegt je aandacht van ‘wat wil ik eigenlijk’ naar ‘ik moet kiezen’. De keuze zelf wordt belangrijker dan de inhoud ervan. En ziedaar…, je hebt voor jezelf een prachtig dilemma geschapen. Herkenbaar?

Vervolgens kun je daar eindeloos mee bezig zijn, toewerkend naar die beruchte datum waarop je je keuze moet laten weten. Die datum wordt groter en groter en groter. En je gevoel wordt verwarrender en verwarrender en verwarrender. Vaak ga je in die verwarring met de mensen in je omgeving in gesprek over je dilemma, waarmee je een hoop goedbedoelde tips en adviezen ontvangt. Die, heel subtiel, je vaak nog wat verder van je gevoel afhelpen. Je wordt gek van je dilemma.

Wiki’s dilemma

Wikipedia geeft een prachtig dilemma-voorbeeld. Het beeld dat vaak gebruikt wordt bij een dilemma is dat van een aanvallende stier, waarbij je moet kiezen door welke hoorn je gespietst wil worden. Men spreekt dan ook van de twee alternatieven van een dilemma als de hoorns ervan.

De term dilemma duidt (zegt Wiki) gewoonlijk een keuze aan, uit twee of meer alternatieven, die even (on)aantrekkelijk zijn. De keuze kan daarom niet alleen op een logische basis gemaakt worden. De weg om uit een dilemma te geraken is dan ook vaak een zeer persoonlijke keuze.

Terug van moeten naar willen

Dit zegt het helemaal: we hebben weer ‘terug’ te gaan naar onszelf. Klinkt afgezaagd maar het dekt wel de lading. Een makkelijke ezelsbrug hiervoor is: in plaats van tegen jezelf en anderen te blijven herhalen: “Wat moet ik nou doen?”, zet je simpelweg daarvoor in de plaats: “Wat wil ik het liefste?

Meteen kom je in een andere energie, wanneer je hier even serieus ruimte voor maakt en ermee afstemt. Wat wil ik nou eigenlijk? Stel die vraag maar een paar keer. Schrijf ‘m op, vaak nog beter. En blijf dan doorschrijven, alles wat er komt. In de wereld van het ‘willen’, komen we in de wereld van ‘verlangen’ en die van het ‘voelen’. En dan… belanden we bij onze inspiratie, de stap naar onze ziel(enroerselen).

Het enige wat een zogenaamd dilemma van je vraagt,…

… is om te onderzoeken en te gaan ervaren wat de wereld van ‘het moeten’ met je energie doet en wat de wereld van ‘het willen’ je brengt. Natuurlijk vraagt het je dan nog steeds om te kiezen. Maar in de meeste gevallen, zul je, zodra je in contact komt met je wil, je verlangen en je inspiratie (of, in mijn woorden, zodra je je ziel raakt), niet meer echt een keuze ervaren. Je ervaart een diep weten. Je ervaart rust en een soort van zekerheid die diep van binnen zit en die niets met de buitenwereld te maken heeft.

De taal van je ziel, vertaalt in het leven van alle dag naar bijvoorbeeld verlangen en inspiratie, is de taal van vrijheid en creatiekracht. Het is de taal van het LEVEN zelf en de oneindigheid ervan. Dus je kunt zeggen dat de enige keus die je hoeft te maken, is: kies je voor het leven, voor jouw leven,… of niet?

Je ziel stopt nooit, alleen in jouw hoofd!

En misschien is dát zelfs wel helemaal geen keuze. Je ziel stopt immers nooit. Ze is er altijd. In die zin gaat ons leven altijd door. Daar zijn we inmiddels, van spiritueel leraar tot wetenschapper, wel achter. Dus eigenlijk hebben we geen keuze. Behalve dan of we onze levensstroom af en toe tóedekken met veel hoofdwerk en dus met veel ‘moeten-s’, of dat we het vrijelijk laten stromen. Maar altijd, altijd, kom je vroeger of later weer terug in de stroom van het LEVEN zelf: in de stroom van inspiratie, verlangen en de nooit stoppende energie die jij bent. Dus vandaar: dilemma’s bestaan niet. Alleen in jouw hoofd.

Ik wens je veel liefs en lichts bij iedere keuze die je creëert. Nynke

PS: mocht je een dilemma ervaren in je leven en daar doorheen willen stappen naar je verlangen en je inspiratie? Dan ben je meer dan welkom voor een gratis Losmaaksessie om dit te verkennen en je eerste stappen daarin te zetten. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie. Ik spreek je heel graag.