Eigenwaarde, vaak zo’n enorme spelbreker voor zoveel mensen. Het kan zich in van alles uiten: verslavingen, verlegenheid, energetisch een masker dragen, jezelf door het leven vechten. Vanuit een lage eigenwaarde maken we onszelf grofweg óf heel klein en onzichtbaar óf we gooien al onze angsten naar buiten op een ongecontroleerde en vaak pijnlijke manier. Het ene is niet beter dan het andere. Het zijn gewoon manieren van doen.
Wat is je waarde?
Wat is je waarde? En hoe kom je daar ooit achter? In eerste instantie is de weg vaak het onszelf herkennen in typeringen. Je wordt getypeerd door een instantie, bijvoorbeeld bij een teaminterventie op je werk of je doet het zelf door in een of ander systeem te duiken. Hier kom je dan bijvoorbeeld uit als een verzorgend type, een bouwend of ondernemend type of iemand die graag leidt. Er zijn legio systemen die hierbij behulpzaam kunnen zijn.
Afbeelding van John Hain via Pixabay
Zielskwaliteiten en DNA
Twee systemen die ik graag inzet zijn de Gene Keys en het Soul Plan. Ze gaan veel verder dan alleen een kader rond je persoonlijkheid. Ze raken ook aan je zielskwaliteiten en met name de Gene Keys bieden een diep transformerend pad waarin je het meest wezenlijke van jezelf stap voor stap gaat erkennen en lijfelijk zult ervaren. Alle archetypen die je erin terugvindt, communiceren direct met het DNA in je cellen. En die kracht is te voelen zodra je je ermee verbindt.
Mijn ervaring is dat het jezelf herkennen in een type, een archetype (en liefst meerdere, zodat ze samen recht doen aan de vele facetten die je in je hebt), je laat zakken in je lijf omdat je je erkend voelt en daarmee aanwezig durft te zijn. Het werkt op dezelfde manier als wanneer een vriend(in) of collega je complimenteert: het geeft een flinke stoot energie en boost je eigenwaarde.
Je grootste groei
Het telkens opnieuw benadrukken van je eigenwaarde is krachtig en helend en voor velen een belangrijk pad naar vrijheid, of dat nou bewust of meer onbewust plaatsvindt. En gek genoeg vindt de grootste doorbraak in dat proces juist plaats op een moment van het besef van diepe waardeloosheid. Het is dan alsof niets je meer helpt jezelf in een positief daglicht te zien. Je gedachten werken op volle toeren om de pijn van het mens-zijn niet te hoeven voelen waarmee je alle positieve ontdekkingen over jezelf terugkaatst naar waar ze vandaan kwamen. Zelfs de momenten van liefde die je normaal gesproken kunt voelen, voor je kind, je huisdier of je partner zijn dan niet bestand tegen de kracht waarmee je jezelf onderuit haalt. Je bent overtuigd van je waardeloosheid en de hele wereld lijkt het met je eens te zijn.
Van waardeloos naar waardenloos
Dan zit je bijna op het punt waarop je bereid bent je over te geven en te stoppen met het willen fixen van je innerlijke pijn. Dit is geen mentaal besluit en is ook niet te sturen. Je bent gewoon ‘opeens’ zover, laat de focus op jezelf los en zakt door de bodem van je eigenwaarde in een staat van waardenloosheid.
Je waarde heeft nooit te maken met een label of typering, hoe kloppend dat ook is. Je waarde is de erkenning van je goddelijkheid als mens en alles dat daaruit ontspruit in je leven. Dat is pure Liefde. Het is je bestaansgrond als mens, de vonk waaruit je bent voortgekomen. Het staat los van welke waarden dan ook. Het IS gewoon, waardenloos, het scheppende in een vorm. Dat heeft geen uitleg nodig, alleen in veel gevallen het erkennen van je eigen waardeloosheid.
Liefs, Nynke
PS: Ben je benieuwd naar de archetypen die jou de moed geven jezelf stap voor stap volledig te erkennen waardoor je durft los te laten en te springen in het niet weten van het Leven? Laten we kennismaken en kijken wat bij je past.
over de basis, over leven en dood. En dat míjn angsten met name gebaseerd zijn op mijn gedachten, angstige gedachten dus. Er is immers bijna nooit een reëel gevaar in mijn leven, moet ik heel eerlijk bekennen. En ik realiseer me tegelijkertijd dat mijn hoofd vaak overuren maakt en een stroom aan gedachten produceert. Gedachten aan eerdere gebeurtenissen en herinneringen die gevoelens oproepen van angst. En die angst, merk ik telkens weer, is heel echt. Het weerhoudt me af en toe om bepaalde dingen te doen. Herken je dat bij jezelf? Ervaar jij ook angsten die je eigenlijk kunt herleiden tot gedachten aan iets dat niet reëel is en niet aanwezig op het moment dat je het denkt?