Logo Soul Touching

groeiproces

Onze shit- (is onze) hoop

Herken jij ook, dat wanneer je erop gaat letten, je vaak onbewust gericht bent (bijvoorbeeld in andere mensen, situaties of plekken) op dat wat je in jezelf mist? Het blijft een koppige drijfveer om buiten onszelf op zoek te gaan, naar de ander die ons gelukkig maakt, de baan die zorgt dat we werkelijk worden geaccepteerd, de vrienden die ons leven compleet maken en ga zo maar door. En, zoals we inmiddels wel weten, is wat we buiten onszelf zoeken meestal iets wat we in onszelf nog niet durven aan te raken. Het is onze schaduw of je zou het ook onze shit kunnen noemen.

Onze schat

Tegelijk weten we allang, van al die cursussen in persoonlijke groei, die retreats en vele boeken en video’s die we tot ons hebben genomen, dat in onze shit onze schat verborgen ligt. Wat maakt dan dat we die niet onmiddellijk enthousiast opduikelen?
Het blijft een bijzonder fenomeen hoe we omgaan met die donkere kant van ons. (Ik generaliseer hier ontzettend, ik weet het. Iedereen doet dit weer anders en wat weet ik nou van ‘iedereen’. Maar wie weet, zit er voor jou wel een waarheid in en lees je door.)

Onze shit- (is onze) hoop

(Foto afkomstig van: https://exgirlfriendrecovery.com/the-three-characteristics-that-you-need-to-get-your-ex-girlfriend-back/)

Shit is natuurlijk ook niet aantrekkelijk: het stinkt en is donker. En meestal is het zo’n allegaartje van alles op één hoop geworden dat het lastig is om eruit te halen waar het (op dat moment) werkelijk om gaat. Dus als je dan toch al weet dat het duiken in die shithoop, je eigen shithoop, misschien niet zo snel gaat en ook niet makkelijk is, dan kun je misschien wel al wat meer relaxen en jezelf in ieder geval de tijd gunnen die je nodig hebt in plaats van druk op de ketel te zetten in jouw proces.

Maak je shit toegankelijker

Én je kunt misschien ook je shit wat toegankelijker maken. Stel nou dat je aan mensen om je heen, bekenden en wat minder bekenden, vraagt of ze aan jou de top 3 kunnen geven van je meest irritante of niet zo sterke kantjes, daar waar jouw schaduw zich graag in tot uitdrukking brengt.
Dat lijkt misschien confronterend om te doen maar door er zo volmondig in te duiken, neemt het die scherpe kantjes misschien al wat weg. Vergelijk het met die pleister die je ineens wegtrekt in plaats van milimeter voor milimeter.

En stel dan dat je in die soort van 360 graden feedback over jouw shithoop, op onderzoek uitgaat.
Waar je dan naar zoekt is niet metéén naar de parel. Begin eens met alles wat mensen als jouw schaduw zien, in te nemen en te laten zakken. Daarmee zet je het een beetje op afstand en kijkt ernaar. Het zijn tenslotte anderen die dit zeggen dus het zegt niet álles over jou. Maar, zeker als een aantal mensen met ongeveer hetzelfde komt, is het heel interessant om in jezelf op onderzoek uit te gaan naar de kern hiervan. Hoe kijk je daar zelf naar? Wat voel je als je dit onderzoekt? Wat zegt je innerlijk weten hierover?

Het leukste deel

En dan komt het leukste deel: je gaat naar voren halen hoe goed je die schaduw beheerst. Met andere woorden: in alles wat als jouw schaduw wordt aangedragen (en waar jij jezelf in kunt herkennen), ga je weer op onderzoek uit, maar nu naar de kwaliteit ervan.  Dompel jezelf onder in hoe goed je eigenlijk bent in die schaduw, die shit. Wat beheers jij daarin als een meester?

In geef een voorbeeld van mezelf: een van mijn schaduwkanten is oordelen (en ook veroordelen), vooral over en van mezelf. Als iemand dat tegen me zegt, ervaar ik pijn en angst voor de afwijzing. En wat ik dan neig te doen is: me inhouden en klein maken. Terwijl, als ik onderzoek hoe góed ik ben in het vellen van oordelen, dan wordt het al lichter in mij: iets doe ik daarin heel goed. Niet dat ik dat daarom wil blijven doen maar ik zit nu op het spoor van de schat in mij.
Door op mijn kwaliteit in mijn schaduw in te zoomen, leer ik bijvoorbeeld dat ik heel goed ben in het vermogen om te onderscheiden. Om dat te kunnen, beschik ik over een sterk ontwikkelde sensitiviteit. Voilà, dat zijn al twee aspecten van mijn schat, waarmee ik mezelf meteen in een stuk kracht voel komen.

Doe dat ook eens bij jouw shit. Misschien hoef je er geen mensen meer naar te vragen en heb je inmiddels zoveel ervaring, inzicht en zelfkennis opgedaan dat je jouw schaduw wel zo’n beetje kent. Stel jezelf dan de vraag: waarin blink jij uit in dat wat je shit heet te zijn? Welke kwaliteiten gebruik je daarbij?

Ook shit kan je hart openzetten

Het grappige is dat zodra we geraakt worden in fundamentele kwaliteiten in ons of gaven waarmee we geboren zijn en die ons kenmerken (ook al raak je die aan via jouw schaduw), dan gebeurt er onmiddellijk iets in ons hart. Het opent of opent wat verder dan het was. En onze schaduwkant lijkt daarmee ook meteen op afstand te staan. Alsof we, door de schat in ons te raken, een andere bril op hebben gezet. Hierdoor ziet onze wereld er plotseling ook beter uit. De mensen waar we een kwartier geleden nog last van hadden, zijn opeens veel aardiger en hun manier van doen valt eigenlijk best mee, door die andere bril.

Onze schaduw, onze shithoop, het is niet makkelijk om erin te duiken. Zelfs niet wanneer we er aan beide benen in worden getrokken (door onszelf!), zoals ik zelf heb ervaren in 2003. Helemaal kopje onder ging ik en nog steeds kon ik er niet werkelijk mee zijn. Tot ik de kwaliteit van mijn schaduw begon te ontdekken, die daar dwars doorheen schijnt. Dan breekt bijna letterlijk de zon in ons door. Probeer het maar eens. Jezelf ervaren door de ogen van je kwaliteiten en gaven, ook in de donkerte, is altijd helend. Hierdoor kom je er ook achter hoe heel je eigenlijk bent. Dat er alleen tijdelijk een schaduw voor jouw zon zat. Of liever nog: dat het maar een kwestie is van schaduw en licht onderscheiden. Je bent het gewoon allemaal. En het is perfect!

Veel liefs N

PS: Ervaar je iets in jou dat lastig is om contact mee te krijgen en wil je dat graag onderzoeken? Wees welkom voor een gratis kennismaking. Hierin verhelderen we sowieso waar je nu zit. En van daaruit stemmen we samen af op wat voor jou nu een goede volgende stap is en wat ik daar eventueel in kan betekenen. Meld je aan op: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Een dunne lijn…

Je denkt dat je iets verwerkt hebt. Je hebt moedige stappen gezet. Maar voor je het weet, BAM, daar ga je weer. Weer in die shit, dat grote verdriet, het gemis, die angst. Of het gevoel van falen en niet kunnen. Komt daar nou nooit een einde aan? Ja, dat komt er wel!

Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces

Maar dat bepaal je niet met je hoofd. Het is het meest wijze deel van jou dat bepaalt. Je kunt trekken en duwen wat je wilt. Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces dat, net als alle biologische processen (zoals de dagelijkse deling van je cellen) een uniek eigen tempo heeft. Het is magisch en perfect.

Je kunt het zo goed mogelijk faciliteren, stimuleren, handjes helpen. Maar het heeft z’n Goddelijke gang. Dus straf jezelf nooit omdat je (nog) niet bent waar je denkt te ‘moeten’ zijn. Je doet het goed, je bent helemaal on track. Geef jezelf die credits!

De kleine mens en de grote mens

“Ja fijn”, zeg je, “maar zo voelt het niet”. Nee, als we middenin onze shit zitten, dan voelen we ons onmachtig, verslagen, wanhopig en diep onzeker. We ervaren hoe klein we zijn als mens. Het is ook precies dát gevoel die kleine mens te zijn, dat ons zo mooi aangeeft dat we geen verbinding ervaren met dat veel grotere deel van onszelf. Dat deel dat je de bron kunt noemen of Spirit of je hogere Zelf.

Je zou kunnen zeggen dat we als kleine mens als het ware worden ‘geduwd’ op zoek te gaan naar wat er nog meer is. Juist door ons rot te voelen. Het geeft ons de onontkoombare stimulans op zoek te gaan naar wie we nog meer zijn: de grote of oneindige mens. Met andere woorden: onze wanhoop en depressie, zijn eigenlijk een stimulans om hoe dan ook op ontdekkingsreis te gaan, naar het licht aan het einde van de welbekende tunnel. Dat is de reis van de zingeving en bewustwording. En uiteindelijk de weg naar verlichting.

De grote shift

Iedereen loopt daarin een eigen pad. Maar er zijn wel parallellen in wat we meemaken. Wat voor mij bijvoorbeeld een grote shift betekende, en dat is een hele belangrijke shift voor heel veel mensen, was het inzicht dat ik geen slachtoffer ben maar een schepper van wat er in mijn leven is. Dat was eventjes een confronterende spiegel. Maar tegelijk gaf het me kracht omdat ik me realiseerde dat ik niet een speelbal ben van omstandigheden maar die omstandigheden voor mezelf in het leven roep om daarin mezelf te leren kennen.

Ik begon dus te ervaren hoe energie werkt. Hoe niets zomaar gebeurt, maar een continue reflectie is van de energie die ik ben en die ik dus uitstraal. En zo leerde ik inzien dat alles in het leven een perfect (energetisch) onderdeel is van ons proces op zoek naar dat licht aan het einde van de tunnel. Immers, alleen wanneer het leven jou naar jezelf terug spiegelt, kun je je bewust worden van jezelf en hele andere bewuste besluiten nemen.

Spiritueel ontwaken

Als je leert dat je de schepper bent van wat je in je leven ervaart, dan ben je dus de marionettenspeler en niet de marionet. Je trekt aan de touwtjes. En als je aan de touwtjes trekt, en niet fijn vindt wat je meemaakt, dan ontstaat er een drive om te leren waar de touwtjes zitten en hoe die te bespelen. En dat is voor mij spiritueel ontwaken.

Eenmaal op dat pad, dan is er zo enorm veel te leren. Allereerst: heel belangrijk is dat we beseffen dat we niet schuldig zijn aan wat er in ons leven gebeurt. Het feit dat we marionettenspelers zijn, betekent niet dat we ons leven wel eventjes fixen als het niet bevalt en stom zijn als dat niet lukt. Dit gaat niet over fixen. Het gaat over spelen. De marionetten-speler speelt. En we zijn aan het leren hoe dat werkt. En wat onze rol precies is. Dus heb geduld met jezelf. En wees mild voor jezelf.

Op het moment dat je naar jezelf kunt kijken als iemand die bezig is te leren hoe het leven zo te bespelen dat het voldoening geeft, dan heb je een grote shift gemaakt. Van slachtoffer naar studen. En daarna naar marionettenspeler. De wanhoop, het verdriet en de angsten zien er meteen iets anders uit. Maar het spel begint pas. Want hoe ga je dan zo goed mogelijk om met wat er aan zwaars op je pad komt? Hoe houd je je motivatie hoog als je telkens dezelfde donkere gevoelens ervaart?

Leren lopen op een dunne lijn

Dat is de essentie van het leerproces! De kern van het spel. Als je het mij vraagt gaat het om het bewaren van je evenwicht terwijl je op een dunne lijn loopt. Aan de ene kant verzuip je in die donkere gedachten en gevoelens. Je wórdt ze, vecht ermee om er vanaf te komen, tot je er helemaal in lijkt vast te lopen. Aan de andere kant ontken je ze, en duwt ze weg: wat er niet is, bestaat niet. Dan zet je ze achter een deurtje en komen ze je te pas en te onpas lastig vallen. We leren de gulden middenweg te bewandelen, die dunne lijn, juist door beide kanten voluit te ervaren.

Stap voor stap

We leren stap voor stap de donkere gedachten en emoties aan te kijken en te doorvoelen, zónder ze te zijn. We leren er van een afstandje naar te kijken zonder ze te ontkennen. De donkerte ís er, maar het is studiemateriaal, onderdeel van ons spel. En zo leren we dat alles wat we niet fijn vinden uit ons spel verdwijnt, als we ermee hebben gespeeld: als we het hebben gezien, gehoord, gevoeld en dus ervaren. Dan hebben we weer meer van onszelf leren kennen, en gaan we door naar de volgende spelronde. Ik wens je sterkte. Én ik wens je plezier.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb jij het gevoel weg te zakken in donkere emoties, of ze niet aan te gaan terwijl je ergens voelt dat dat nodig is? Vind je het fijn als ik eens naar je luister en helderheid bied vanuit je verhaal? Je bent heel welkom voor een gratis online Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie en je zult merken dat je inspiratie en energie terugkomen zodat je weet welke stappen je wilt zetten.