Logo Soul Touching

intuïtie

“Lúister nou even!”

Voel je de lading hiervan, wanneer je weer eens in een discussie belandt met je partner, je kind of je collega, en je je opnieuw niet gehoord voelt? Misschien zeg je het hardop, misschien schreeuw je het er zelfs uit, tot het uiterste getergd. Of, wanneer je meer een introverte persoonlijkheid hebt, laat je het binnenin je uitrazen. Herkenbaar?

Je probeert zo helder en nadrukkelijk mogelijk aan te geven waar je staat, wat je bedoelt, waarom het belangrijk is. Maar het lijkt bij de ander weg te glijden, of te verdwijnen in het putje van dat specifieke moment. Hopeloos.

Frustratie en onverschilligheid

En dan bouwt je frustratie zich op. Eerst irritatie, dan boosheid, soms zelfs woede als er genoeg vuur in je lijf aanwezig is. Of je slaat meteen de andere kant op en geeft het op. Je trekt je energetisch terug en wordt onverschillig. Precies dat waar je je zo aan ergert bij de ander, dat hij of zij jou niet werkelijk hoort, pas je dan ook zelf toe. Dingen komen niet meer binnen, je laat ze langs je heen glijden alsof je een teflon jas hebt aangetrokken. En een deel van je gevoel gaat uit.

Zoals in vrijwel iedere wijsheidsleer wordt benadrukt, geldt: zo binnen, zo buiten (en zo boven, zo beneden). Wat er in ons gebeurt, staat nooit op zichzelf. We krijgen het telkens teruggespiegeld door de mensen en situaties in onze dag. Het is dus alsof het leven (of dat wijzere deel in ons) precies dezelfde boodschap in ons oor tettert: “Lúister nou even!”

 

Luister nou even!

Afbeelding van Victoria via Pixabay

Want over het algemeen luisteren we niet zo goed. We horen van alles: mensen, podcasts, muziek, verkeer, maar luisteren we werkelijk? Of kun je het omdraaien: we luisteren de hele dag naar dingen, maar hóren we wat het leven ons wil zeggen?

Luister jij echt?

Hoor je het ruisen van bomen, het zingen van vogels, het zachte scharrelen van bijna onzichtbare diertjes in bermen, perken en parken? En meer nog: hoe afgestemd is je ínnerlijk oor? Hoeveel ruimte krijgt je intuïtieve weten?

De frustratie van niet gehoord worden wijst uiteindelijk altijd naar binnen. Hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Maar zodra we onszelf geven wat we van de ander verlangen, verschuift onze realiteit 180 graden.

Lúister nou ’s even naar wie jij bent, naar al jouw facetten: je licht, je schaduw, je eenvoud en je ingewikkeldheid. Die hele wereld is vaak nog zo on-uitgepakt… en wacht op dit moment, tot jij werkelijk luistert.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – wanneer je een luisterend oor kunt gebruiken)

Het komt uit het niets

In een wekelijkse bijeenkomst via zoom, met mensen uit allerlei landen, beginnen we altijd met een check-in. Er is geen ‘voorzitter’ of een ander type groepsleider. Het is een platte club. Dus is die check-in er eentje waar het woord wordt genomen en niet zozeer gegeven. Meestal dient de eerste zich wel snel aan. En volgt daarop een tweede. Maar dan… doodse stilte. Er gebeurt niets, behalve dan in ieders hoofd, lichaam en gevoel, vermoed ik, wat niemand van elkaar weet. Heel spannend is dat.

Ik betrapte mezelf in het begin soms op gedachten als: jee, zo gaat die anderhalf uur wel erg snel voorbij. Kom op nou! Zonder zélf dan meteen het woord te nemen overigens: dat is de bange mens in mij die geen afwijzing waagt, noch de spanning van de stilte goed kan uithouden. Want wij mensen (maar misschien jij niet) vullen stiltes graag op, om maar het idee van controle te hebben.

Wie regelt dat toch?

Wanneer de stilte dan haar hoogtepunt bereikt, neemt de derde het woord. Opeens gaat de sneeuwbal rollen. En, hoe hoog het ‘talking stick-principe’ ook in het vaandel staat, (waarbij iedereen luistert en de spreker laten spreken tot hij/zij het woord teruglegt in de groep), als de sneeuwbal rolt, wil iedereen graag bijdragen en begint men elkaar soms bijna af te breken in de laatste zin. Een heel bijzonder proces. En ook grappig dat dit meestal hetzelfde ritme volgt. Wie regelt dat toch?

Durven we erop te vertrouwen?

Het niet-regelen is de sleutel in dit proces. Want op een hoger niveau, in energielagen van ons die we vaak nog niet zo goed kennen, is er zéker een bepaalde orde in dit schijnbaar ongeordende gebeuren. De kunst is te laten gebeuren wat er gebeurt vanuit die stilte, dat niet weten, waarbij wij alleen maar gehoor hoeven te geven aan dat duwtje af en toe, die subtiele ‘go’ vanuit die hogere/ijlere energie. Noem het een ingeving, of je intuïtie.

Het lijkt uit het niets te komen, dat duwtje. En wat we als het niets bestempelen, is natuurlijk… het alles: het universum, de verzameling universa, de kosmos, het alles wat bestaat, de bron. Daar komt het vandaan. Maar durven we daarop te vertrouwen?

Een knipoog naar het Licht

Mensen die lekker in hun vel zitten, beschrijven vaak een soort flow, waarin ze niks lijken te plannen en alles gewoon gebeurt, vaak tot hun grote verrassing. Zo sprak ik een fotograaf die een gratis fotosessie aanbood. In ruil bood ik een gratis Soul Plan reading aan waarop hij zei: “Het klinkt heel interessant wat je vertelt maar volgens mij leef ik mijn Soul Plan al. Ik wist niet dat ik fotograaf wilde worden en ik ben het. Ik wist ook niet dat ik een boek ging schrijven maar ik heb het wel gedaan. Alles komt naar me toe in het leven en het gebeurt gewoon.” Ik kon alleen maar ‘ja’ knikken. Juist je zielsplan ontvouwt zich het liefst zónder bewuste planning. Zijn boek draagt vast niet voor niets de titel ‘Een knipoog naar het Licht’*. Al zal hij mijn interpretatie ervan niet delen vermoed ik, na een vluchtige kijk op zijn website. (*https://www.daklu.nl/)

Uit het niets

In mijn eigen leventje komt er geregeld iets uit het niets: een belletje of bericht van iemand (waaraan ik vaak wel even zat te denken), dit huis waarin ik nu woon, een aanbod om me ergens mee te helpen bijvoorbeeld. Maar, het meest wonderlijke vind ik dat mijn klanten ook uit het niets komen. Businesscoaches werden gek van mijn weigering hun strategie te volgen. En ik werd gek van hun vasthoudendheid áán die strategie. Toch wilde mijn bange ik ze betalen omdat ze dacht dat strategie zou leiden naar financiële rust. Maar, mijn rust, financieel of anderszins, komt uit dat grote niets weet ik nu. Want daar komt exact vandaan wat ik nodig heb! Dus mijn wanhopige uitleg aan die businesscoaches over hoe een strategie me beknelde in wat ik wilde, sneed echt wel hout en was niet pure koppigheid. Alleen begreep ik dat dus pas veel later.

Uit het nietsAfbeelding van Munruthel via Pixabay 

De stilte

Punt is dat het Niets niet luistert naar die uitspraak: “Ik wil… Ik wil…!” Niet van mij, niet van jou, van niemand. Dat is de taal van de bange mens, die zoekt naar zekerheid. En een bang mens kan, vice versa, de taal van het niets niet verstaan. Gevolg: totale miscommunicatie! Tot het moment dat de bange mens het opgeeft om de eigen wil op te leggen, al is het maar voor een paar minuten, misschien zelfs maar een paar seconden. De bange mens wordt stil in het niet meer weten.

En in die stilte is daar… het Niets, opeens, uit het niets. Prachtig! Daarin komt een gesprek op gang, tussen de bange mens en het Niets. Een voelend, wetend gesprek, zonder woorden. De bange mens heeft opeens geen angst meer. Die is verdwenen… in het Niets. Waar dus niet alleen dingen uitkomen maar kennelijk ook dingen in verdwijnen. De bange mens is een heldere mens geworden (voor hoelang het duurt natuurlijk). Helder, in rust, vredig en heel wakker, alert, luisterend en ontvangend, hoe subtiel het signaal ook is. En uit het grote Niets komt Alles. Alles wat de mens op dat moment nodig heeft.

Het alles

Hoe meer contact met het grote Niets, hoe meer alles komt. En dat is niet zo verwonderlijk omdat die diepe stilte in jezelf, hetzelfde Niets is. Dat veld van al het weten, van de verbinding met alles en iedereen. Dat bevindt zich precies daar: in ons! En vanuit die verbinding, komt alles, via een eigen subtiele taal: de taal van de afstemming noem ik het, van het willen luisteren en hóren in de stilte. De taal van het voelen trillen in je lijf bijvoorbeeld, van warmte of kou ervaren, wat we leren te vertalen naar een ‘ja’ of een ‘nee’ of de taal van een hart dat volstroomt. Op die manier ‘bestellen’ we Alles wat we willen, uit het grote Niets.

Maarrrr, bestellingen onder druk van de angst van de bange mens, pakken heel anders uit, komen niet aan of worden retour gezonden met ‘error 404’ (of welke code dan ook).

Super spannend

Wanneer je in jezelf de regeldruk ervaart, de drang om een situatie te controleren of ervan weg te lopen, probeer dan de volgende keer eens of je Niets kunt doen en de stilte daarvan kunt ervaren. Super spannend is dat in het begin: in een vergadering, met een nieuwe date, met je partner misschien ook of je ouders. De stilte die valt, kan zulk ongemak oproepen in jezelf, dat ‘ie niet goed is uit te houden. Probeer het dan júist uit te houden. Laat ontstaan wat uit het Niets komt. En ervaar de opluchting dat je bent gebleven en kon zijn met wat er was. Ervaar de prachtige orde in wat wij chaos noemen. Een orde die zorgt voor het ontvouwen van de dingen van het leven, zoals we dat zelf niet kunnen bedenken, als bange mens. We hebben die zorg als kléin mensje immers ook nooit geleerd.

De verbinding die we allemaal hebben

Uit het nietsAfbeelding van Terry McGraw via Pixabay

Dus de volgende keer dat je jezelf of iemand anders hoort zeggen: ‘het kwam uit het niets’, dan weet je: het kwam uit het alles wat er is en dus door de verbinding die je met dat alles en iedereen hebt. De verbinding die we allemaal hebben, dus ook met elkaar.

Liefs, Nynke

PS: Wil jij de stilte in jezelf steeds meer ervaren? Wil je de spanning leren uithouden en je antwoorden van daaruit laten komen? Maak kennis met mij en hoe ik werk in een gratis kennismakingsgesprek. Heb je vragen? Mail me op info@soultouching.nu

 

Het scheppen van onze blokkades, we zijn er goed in

Als je al een poosje bezig bent meer en meer vanuit je hart en intuïtie te leven en een nieuwe wending te geven aan je bestaan, zul je vast en zeker ergens zijn tegengekomen hoe scheppend je gedachten zijn. Wanneer je een idee krijgt, een gedachte die ‘binnenkomt’ en je denkt daar maar vaak genoeg aan, dan merk je daar iets van in je dagelijkse realiteit. Je leven volgt als het ware je gedachte. Dat kan fijn zijn of juist helemaal niet. En toch zijn we meester in het herhalen van ook die niet fijne gedachten en dus ook van het scheppen van die niet zo fijne realiteit.

Op Youtube zijn zat filmpjes te vinden over hoe we ons leven zelf creëren. Ik denk dan aan mensen als Joe Dispenza, Gregg Braden en Sue Morter maar wat langer geleden was iemand als Tesla daar natuurlijk ook al mee bezig. Check deze mensen eens, mocht je ze nog niet kennen. Ze komen allemaal vanuit de zo (be)grijpbare en bewijsbare wetenschappelijke hoek die we vertrouwen en toelaten. Maar van daaruit openen ze voor ons de meer ongrijpbare wereld van energie, van spiritualiteit.
Dus ja, de kracht van onze gedachten creëert werelden. En tegelijk: er zijn ook vele nuances in aan te brengen dus ga er niet mee aan de haal, zoals in de kaskraker: The Secret.

Blokkades

Waar ik je in dit blog onder andere in wil meenemen, is hoe we bijvoorbeeld onze negatieve gedachtenpatronen, die we blokkades noemen, eindeloos in stand kunnen houden door er telkens opnieuw voor te kiezen. En graag noem ik hier ook Lorie Ladd als inspiratiebron. Zij is géén wetenschapper. Ze channelt haar teachings (sorry, ik houd van de Engelse woorden) en ik vind haar en haar werk geweldig.

Blokkades bestaan niet

Ik noemde het al even, wat wij een blokkade noemen, is eigenlijk geen blokkade. Het is een aspect van onszelf (gevoelens, gedachten en emoties) waar weinig of geen bewustzijn is. We zijn er met ons wezen niet echt. Dat is het enige.
Deze aspecten bevinden zich als het ware in de schaduw en de energie trilt er langzaam. Dat maakt die gevoelens, gedachten en emoties zwaar en dicht. Hoe meer bewustzijn we in die schaduw brengen, hoe lichter het daar wordt, waardoor trage, zwaardere energie verdwijnt. Door onze aandacht of ons bewustzijn, wordt zwaarte in ons dus lichter. Net als wanneer je licht aandoet in een donkere kamer. Of wanneer de zon schijnt en de schaduw verdwijnt.

Leven vanuit het hart, betekent opruimen

Het ‘opruimen’ van dichtheid en zwaarte in ons is onontkoombaar wanneer we willen leven vanuit onze intuïtie en ons hart. Maar in tegenstelling tot donkerte die instant verdwijnt als we het licht aandoen, hebben wij mensen vaak wel wat meer tijd nodig om de zwaarte in ons te laten vertrekken. We willen heel graag sneller maar slaan dan eigenlijk die schaduw in ons over. Terwijl we die nou juist helemaal mogen ervaren. Laat alle zwaarte, zoals verdriet, fysieke pijn of gekmakende gedachten die bij je opkomen in jouw proces, er dus gewoon zijn. Wees er bewust bij met je aandacht. Erbij zijn, verlicht. Het is de essentiële eerste stap om een verandering teweeg te brengen in jezelf en zogenaamde blokkades te laten verdwijnen.

Bewuste waarnemer

Er laten zijn of erbij zijn betekent niks doen. Dus geen analyse, geen beredenering, het niet weg willen toveren. We nemen eerst waar, we zijn gewaar. Het grote voordeel van het zijn van een waarnemer is dat je kunt relativeren. Je ervaart het onprettige maar valt er niet mee samen en wordt er dus ook niet door overweldigd. Als je als waarnemer kijkt, voelt en ervaart, ben je als het ware die zon die op de schaduw schijnt, waardoor die verdwijnt. Heel simpel eigenlijk.

Dus niets wat je als onprettig ervaart, is iets om (weg) te willen fixen. Het komt omhoog om gezien, gehoord en gevoeld te worden. Zonder jezelf ermee te identificeren. Je bént al die zwaarte niet. Het is slechts energie die door jou ervaren wil worden om weer te kunnen verdwijnen wanneer dat voldoende is gebeurd.

Sommige, met name fysieke, ongemakken vragen zeker ook nog een medische aanpak. Tot het moment dat we als mensen zover zijn dat we onszelf helemaal kunnen helen, zal medisch ingrijpen nog nodig zijn. En het aankijken van psychische zwaarte lukt vaak ook nog niet allemaal in ons eentje. Maar, we vorderen, zeker en vast, zoals ze in België zo mooi zeggen.

Immers, we ervaren in toenemende mate, door steeds bewuster onze energie te volgen en die te richten gedurende de dag, hoe deze energie en dus ons bewustzijn verandert. Energie stroomt altijd, verandert continu. En ook zelfs onbewust verwerken we zware energieën, waarna ze verdwijnen. Maar daar hoeven we het niet over te hebben. Daar hebben we immers geen last van?

De grote uitdaging: onze gedachten-trein

Waar we echt een uitdaging creëren, en dat is de focus van dit blog, is dus waar we willen fixen, oplossen, wegtoveren. Het is het meest succesvolle recept om zwaarte in jezelf in stand te houden. Je pakt dan als het ware een negatieve gedachte, gevoel of emotie ‘vast’ en duikt erin. In plaats van je bewust te worden van wat er aan schaduw in je zit, door te observeren wat er opkomt, ga je gedachten-treinen maken. Je beredenéért wat je voelt, dus voelt niet werkelijk. Analyseert wie ‘de schuldige’ is en waarom. Je gaat oplossingen bedenken. Maar wat er écht zit aan zwaarte, daar kom je niet bij. En dit word je je dus niet bewust. In plaats van lichter, blijf je in een zware energie, die meestal ook alleen maar zwaarder wordt. Hoe ga je hiermee om?

Onze verslaving, ’t was onze bescherming

Zoals ik al schreef, het is een uitdaging. Want die gedachten-treinen zijn zo verslavend. Omdat we willen vermijden wat eronder zit. Het willen fixen en oplossen ligt dan zo voor de hand. Maar ook hier geldt: zodra je steeds meer bewustzijn brengt in je stroom van gedachten en wat je daarmee doet (bijvoorbeeld wanneer je in de gaten krijgt hoe je iedereen de schuld geeft van jouw ongemak:), komt het besluit om uit die trein te stappen steeds dichterbij. En soms is de verslaving aan het niet willen voelen in de diepte gewoon te groot. Het neemt tijd en dan vaak ook wat hulp van buitenaf om dit los te laten. Niets mis mee.

Niet willen voelen wat er onder een gedachten-trein ligt, is iets om met compassie naar te kijken. Het is zo lang onze overleving geweest. Onze bescherming tegen een overweldigende ervaring op vaak jonge leeftijd. De gedachten-trein komt direct voort uit die bescherming, uit onze persoonlijkheid of ons ego, dat ons zo dapper overeind heeft gehouden.
Maar oefening baart kunst. En de aanhouder wint. Door consequent en moedig bewustzijn te brengen naar dat wat je als naar en zwaar ervaart en dat telkens wat meer toe te laten en aan te kijken, geef je jezelf de ruimte voor nieuwe gedachten en andere sporen waarbij de oude verdwijnen. Zet door! Ga door! Je komt waar je wilt zijn.

Lieve groet van Nynke

PS: loop je rond met een prangende vraag, een dilemma waarbij je voor je gevoel op die gedachten-trein zit in je hoofd? Laten we kennis maken. In een telefoongesprek luister ik naar je. En ik hóór je ook echt dus voel in wat je kan helpen en of ik je daarin iets kan bieden. Neem gerust contact op door me te mailen op info@soultouching.nu.