midden

Ook ‘het donker’ wil graag vrij zijn

Dit is misschien een wat vreemde titel, maar er kwam niets beters.

Er wordt veel gesproken over licht versus donker, in welke context dan ook. Het licht wordt daarbij vaak gezien als ‘het goede’ en het donker als ‘het kwade’. Zo wordt het meestal voorgesteld. En daar is ook veel voor te zeggen.

Contrasten

Tegelijkertijd hoor je vaak dat het licht het donker nodig heeft om te bestaan, en andersom. Iets kan immers alleen bestaan bij de gratie van contrast, toch?
Vanuit spiritueel oogpunt neigen veel mensen naar het overstijgen van die contrasten. Uiteindelijk komen we dan uit bij het Ene, het Al, het Goddelijke, of welke term je er ook aan geeft. Iets dat alles omvat, alles in zich draagt, eeuwig is en voorafgaat aan elke vorm van creatie. Licht en donker, goed en kwaad, blijken daarin uiteindelijk verenigd in iets wat ons begrip te boven gaat, maar wat we misschien wel voelen als oerkracht.

Afb via Pixabay

In deze tijd lijken de contrasten zich te verscherpen. Steeds meer mensen verdiepen zich in zingeving en zoeken naar het licht. Tegelijkertijd lijkt het donker zich ook te roeren, bijna als een tegenbeweging. Of dat een kwestie is van perspectief, of dat het daadwerkelijk zo is, laat ik aan jou. Voel voor jezelf: ervaar je meer tegenwerking? Of lijkt het donker zichtbaarder te worden naarmate je je meer richt op het licht?

Slachtoffer

Wij mensen zijn vaak geneigd om in een slachtofferrol te stappen. Wanneer we ons niet meer één voelen met het leven, lijkt alles wat we ervaren van buiten te komen. En als er dan ‘donkere krachten’ zijn, voelt het alsof ons iets wordt aangedaan. Dat maakt het lastig om eruit te komen.

Maar als alles uiteindelijk terugvoert naar het Ene, dan kan het bijna niet anders dan dat zowel licht als donker hun oorsprong ook in ons hebben.
– Hoe kijken we naar wat we ervaren?
– Hoe is het gesteld met onze innerlijke balans?
– Waar zijn we nog aan het zoeken of streven, en voeden we daarmee juist de disbalans?

We zijn moe

Misschien bevinden we ons als mensheid op een piek van contrastrijk leven. Eeuwenlang hebben we dualiteit verkend, in al haar vormen. Hoewel eenheid altijd ergens voelbaar bleef, hebben we de uitersten van verscheidenheid doorleefd. En misschien… zijn we moe geworden.

Alles lijkt moe. Ook de aarde. En zelfs dat wat we ‘het donker’ noemen. Ook dat draagt ergens de herinnering aan eenheid. Ook dat wil terug naar de oorsprong.

Veréénig

Misschien vraagt deze tijd ons niet meer te kiezen tussen licht of donker, maar om dat gevecht los te laten. Om ons midden te hervinden. Om te integreren wat altijd één is geweest, maar zich heeft laten ervaren als twee.
Dus kies niet. Veréénig.
Breng licht en donker samen in jezelf, en laat ze daar tot rust komen.

Misschien is ons al zo oude experiment voltooid. En ontstaat vanuit het midden ruimte voor iets nieuws.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor helderheid in jouw midden)

Snel, sneller, snelst

Als de tijd van een grote sprong in gewaarzijn voor de mens nu is aangebroken, wat ga je daar dan van merken? Er is van alles over te vinden op het grote web. Maar ja, een web kan ook een doolhof zijn. Je kunt erin verstrikt raken. Hoe navigeer je dan door deze tijden heen?

Navigeren door het leven

Een grote vraag, misschien wel een vraag van alle tijden. En waarschijnlijk geen vraag waarop gemakkelijk een bevredigend antwoord te geven is. Navigeren door het leven kan op zich al ingewikkeld zijn: hoe verdien je je geld, hoe creëer je duurzame relaties, hoe houd je je lichaam vitaal? Daar hebben we meestal onze handen al vol aan.

En toch lijkt het alsof we vandaag nog een tandje moeten bijzetten in onze
navigatiekunst. Misschien omdat evolutie werkelijk kwadraterend sneller lijkt te gaan. Ontwikkelingen volgen elkaar in zo’n tempo op dat we nauwelijks meer de tijd ervaren om ze ons eigen te maken. AI is daar een duidelijk voorbeeld van.

Als je geen uitgesproken AI-liefhebber bent, hoe blijf je dan bij? En minstens zo belangrijk: moet je eigenlijk wel alles bijhouden? Of mag je ook iets langs je heen laten gaan?

Moeten loslaten

Niets gebeurt voor niets, denk ik dan. Het mooie van die toenemende snelheid (in bijna alles) is dat we wel móeten loslaten. Zoals je in een centrifuge naar buiten wordt geslingerd. Het gaat niet langer om stap voor stap, lineair, alles in je hoofd proppen. Meer en meer zien we dat mensen stoppen met dat vermeende ‘moeten’, dit loslaten, en het over een andere boeg gooien, wat vaak een spannende stap is.

Afbeelding via Pixabay

Landen in je midden

Die andere boeg is verrassend eenvoudig: terug landen in je midden. In het oog van de storm. In het centrum van alle centrifugerende krachten. Telkens opnieuw kiezen voor verstilling. Wanneer je dat een paar keer hebt gedaan, merk je dat de oplopende snelheid (tijd zelf) daar ook stilvalt. Je bevindt je als het ware in het grote niets, waar alles aanwezig is.

Dan blijkt het niet meer te gaan om bijhouden wat de wereld doet of ontwikkelt, maar om voortdurend landen in waar jouw eigen ontwikkeling je wil hebben. Je pad ontvouwt zich vanzelf, van binnenuit. Zo mis je niets en voelt je in lijn met het Leven.

En mocht er dan iets nieuws nodig zijn, dan kun je vanuit dat stabiele midden verrassend snel meebewegen.

In die zin is het leven simpel. Niet altijd gemakkelijk, maar wel simpel. Doe wat aan de orde is. En die orde, zeggen zowel wetenschappers áls spiritueel georiënteerde mensen, is de onderligger in de kosmos, ook als wij die niet altijd zien.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor wanneer jij voelt dat je je midden kwijt bent)

Hoe weet je of je in je midden zit?

Een mooie uitdrukking vind ik het: “in je midden zijn” of “houd je midden.” Het verwijst naar de stilte in het oog van de storm, naar dat punt van balans temidden van alles wat er op je afkomt.

Je midden is als een plek waar je even kunt ademhalen, waar het stil wordt en overzicht vanzelf ontstaat. Een plek waar je ziet wat er speelt in je leven, zonder dat je er direct iets mee hoeft.

Hoe vind je je midden?

Maar hoe vind je dat midden? En hoe weet je of je écht daar bent of toch weer ongemerkt bent meegegaan in de stroom van andermans energie? Dat is niet zo eenvoudig. Want de levens die we leiden zijn vaak hectisch, en subtiel verweven met afhankelijkheden. We zoeken houvast in goedkeuring, gewoontes of bezit, zonder het altijd door te hebben.

Als je inzoomt op hoe we bewegen, zie je vaak dat we behoorlijk verslaafd zijn aan beweging zelf. Je midden, hoe natuurlijk ook, is dus niet vanzelfsprekend in deze wereld van vorm. We slingeren voortdurend, als slinger van een klok, tussen angst en liefde, hoop en vrees, binnen en buiten.

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Waar je stilvalt

Maar je midden… is waar die slinger stilvalt.
Waar je even niet hoeft te praten, denken of doen.
Waar je gedachten niet dwingen, je emoties niet vastgrijpen, en je lichaam zich zacht opent.

Het is geen plek waar we gewend zijn te zijn, zelfs niet als we mediteren, yoga doen of ademen. Want wanneer de slinger tot stilstand komt, lijkt het alsof de tijd zelf stopt. Dát is precies de kracht van het midden: een fractie van een seconde waarin je even sterft in het ‘moeten’, het ‘doen’, het ‘weten’.

Zielsperspectief

En precies daar ontstaat een nieuwe manier van waarnemen.
Ruimer. Zachter. Uitgezoomd.
Noem het het zielsperspectief.

Alles raast door, maar jij valt stil. Niet om daarin te blijven, maar om je te herinneren:
Ik ben noch het een, noch het ander.
Ik ben aanwezig, als alles, in alles.
Daarin lossen je vragen, je beslommeringen en je zoeken op. Je komt tot rust.

Een beetje sterven

Dus ja val met enige regelmaat even stil. Niet als techniek, maar als thuiskomst. Een beetje sterven. En dan gewoon weer ademen, zoals je werkelijk bent.

Liefs, Nynke

PS: Voel je je (vaak) uit je midden, uit balans en zoekende? Voel je welkom om te connecten om helderheid te krijgen in je situatie. https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/