We zijn als mens nog zo on-ontdekt. Zo’n mysterie van wijsheid en diepte, dat we nauwelijks durven te openen, en waarvan we vaak niet eens helemaal geloven dat het écht in ons leeft.
Je kunt vele assessments hebben gedaan, tientallen readings of persoonlijke groeisessies om jezelf in kaart te brengen en te valideren, en toch kan die diepe veiligheid, dat baken van licht in jezelf, nog mijlenver voelen. Of is het voor jou anders?
We zijn lichtbakens
Maar we zíjn lichtbakens, allemaal! In ons lijf, in elke cel, zit licht. Meestal niet direct zichtbaar voor het blote oog, maar duidelijk voelbaar als uitstraling. Je kent het wel: iemand komt binnen in een ruimte en je voelt meteen dat licht als een veld om iemand heen, waar je als vanzelf naartoe wordt bewogen, zoals insecten naar een lamp.
Afbeelding van Kanenori via Pixabay
Zolang we dat mysterie niet werkelijk in onszelf toelaten, blijft het mens-zijn een wiebelig gebeuren. Dan belanden we onherroepelijk in het eindeloze spel van je waarde bewijzen, vergelijken en concurreren. Dan ontstaan automatisch op angst gebaseerde hiërarchieën, die je je plek wijzen: de hoogte van je salaris, dat wat je bezit, de macht en invloed die je hebt, alsóf dat bepaalt wie je bent.
Natuurlijke hiërarchie
Natuurlijke hiërarchie is heel anders. Het is als een dans van beurtelings leiden en volgen, waarin hoog en laag geen status hebben maar dienstbaar zijn om een geheel te smeden.
Daarin hoeft je waarde niet bewezen te worden, maar wordt ze gevoeld, gekoesterd en gewaarde-eerd. Daarin is Licht de standaard, en Donker de moederschoot waaruit alles telkens weer mag ontstaan.
Stel je eens voor dat je je op die manier volledig veilig weet in je lijf, je leven, je afkomst, je toekomst, je zijn. Zo veilig dat je je vanzelf ontspant, opent, en je hart de leiding moeiteloos overneemt van je denken.
Ken je die momenten waarop tijd en ruimte even wegvallen, totdat je weer “bij zinnen” komt en er nieuwe gedachten verschijnen?
Het lijkt bijna onmogelijk om zó door je dagen te bewegen. Maar precies dát is wat er gebeurt wanneer je gaat geloven in het mysterie dat je bent en dus doet wat werkelijk vreugde geeft.
Je bent méér dan je denkt
We mogen leren geloven wie en wat we zijn, voorbij al onze rollen, gewoontes en vastgeroeste denkbeelden, simpelweg door onszelf steeds opnieuw te herinneren aan dat licht in al onze cellen.
Je bent méér dan de mens die je kent. En tegelijk niets méér dan ieder ander.
Jouw uniek-zijn zoekt zijn/haar plek in de symfonie van het leven, zonder opsmuk, zonder extra’s. Puur. Waarachtig. Licht dat steeds opnieuw uit donker geboren wordt.
Laat elke dag een beetje meer van jezelf toe. En je zult merken… op een zeker moment gelooft zelfs je denken het.
Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact — voor als je jouw licht meer wilt voelen in je dag)
