Logo Soul Touching

oplossing

Je hebt geen oplossing nodig!

Wij mensen zijn meesters in het vasthouden aan ideeën, overtuigingen en opinies. Het zijn manieren van kijken die ons ooit houvast boden en waar we ons aan vastketenen alsof ons leven ervan afhangt.

En ja, dat houvast kan dienstbaar zijn. Want waar we veiligheid ervaren, kunnen we ontspannen en opent ons hart zich vaak voor anderen en voor nieuwe perspectieven.

Vasthouden om vast te houden

Maar in datzelfde houvast kan ook starheid sluipen. Dan wordt het een gewoonte: vasthouden om het vasthouden. Het maakt dat we verstrakken, verstarren en vernauwen. Allesbehalve een hartopening dus.

Je hebt geen oplossing nodig!

Afbeelding van Лечение наркомании via Pixabay

Vooral bij die centrale thema’s die telkens opnieuw aandacht vragen in ons leven, zoals gezondheid, relaties, of zelfexpressie vanuit vertrouwen, kunnen we koppig blijven hangen in de overtuiging dat iets niet goed gaat of dat we iets niet kunnen. En dat we dus een oplossing nodig hebben.

Dit wordt gemakkelijk een self-fulfilling prophecy: ons lichaam wórdt een ‘zwakke plek’ bijvoorbeeld, de blokkade om ons te uiten lijkt dan enorm en die fijne relatie blijft keurig op afstand. Geen tien paarden krijgen ons meer van deze overtuiging af. En we blijven driftig zoeken naar dat wat het ongemak kan wegnemen: dé oplossing dus. Er wordt goud geld mee verdiend.

Het gaat nooit om de oplossing

Maar het gaat bijna nooit om een oplossing. Want wanneer het ‘probleem’ zelf (vaak onbewust) tot een veilig houvast voor ons is geworden, kan geen enkele oplossing werkelijk soelaas bieden. Het hebben van het probleem biedt zo’n vertrouwdheid, zo’n veiligheid, dat het een stabiele factor wordt in ons leven. Althans, zo denkt de mind! Zijn we geen wonderlijke wezens?

Wat we werkelijk nodig hebben, is het loslaten van de overtuiging dat we überhaupt een probleem hébben. In de ontspanning die dan volgt, komt meestal iets ondenkbaars uit een totaal onverwachte hoek: een liefdevol gebaar van een vreemde, de doordringende blik van een kind, de intieme affectie van een dier. Het zijn geschenkjes die in een flits je pantser doorbreken, en van binnen een deurtje openen.

Je probleem in een nieuw daglicht

Je wordt op díe plek geraakt waar je pantser poreus was, en exact daar breekt helderheid door en laat je je krampachtigheid varen.
Dat verandert misschien je situatie aan de buitenkant niet meteen, maar wel je manier van kijken. Je ‘probleem’ staat in een nieuw daglicht en je hele perspectief verschuift mee. Is dat niet van een simpele schoonheid?

Laat je raken dus! Nodig iedere ochtend het onverwachte uit. Niet de oplossing, maar de aanraking maakt je vrij.

Liefs, Nynke

Terugvallen, alsmaar opnieuw

Vorige week was ik op retraite in Spanje. En zoals het meestal op retraites gaat: de energie bouwt zich op. Komen we allemaal binnen in een soort afwachtende spanning, met nog veel ‘deurtjes’ naar onszelf en elkaar gesloten. Dag na dag openen die deurtjes zich en komt de hele groep in een openheid en verbinding terecht die voelt als een soort 24-uurs verliefdheid. Maar dan zonder het gedoe eromheen (houdt ‘ie wel van me, houdt ‘ie niet van me… moet ik bellen of appen of juist niets doen…?)

Ons lichaam, onze ademhaling en de waarnemer

Telkens opnieuw werden we uitgenodigd om terug te keren naar onze ademhaling, onze voeten op de grond, billen op de stoel en rug tegen de leuning. Ach je kent het wel. Dat wordt zo vertrouwd, zodra je besluit je leven bewust te leven en waar te nemen in ‘de stille ruimte’, de helderheid die we in wezen zijn. Maar wie is het die dat allemaal observeert, is dan de volgende vraag? Wáár is ‘het’? Is ‘het’ hij of zij? En als vanzelf zoom je uit, naar dat wat waarneemt.

Vanuit de waarnemer die het lichaam verkent, werden we uitgenodigd de grénzen van ons lichaam verkennen. En… die grenzen bleken keer op keer gewoon te vervagen. Of liever, te verdwijnen. Nog sterker, ze waren er helemaal niet. Vanuit de waarnemer bleek ons lichaam grenzeloos. En in die grenzeloosheid word je je echt bewust van wie je werkelijk bent: onmetelijk in afmeting, slechts bewustzijn, iets dat waarneemt en een voortdurende waarneming voortbrengt. Het is de creator. Dat wat schept.

Die waarneming is allesomvattend. Je realiseert je dat alles wat je aantreft in je realiteit niets anders kán zijn dan ‘het’ alles, wat je zelf bent. Je kunt niets waarnemen buiten jezelf want je bent alleen maar die waarneming, … die alles waarneemt. Binnen is buiten, alles is jij en daarmee één. Dus wat je creëert ben je zelf. (Ik geef toe, dit gaat in sneltreinvaart. Maar probeer het gewoon en kijk wat er gebeurt. Hoe meer je het doet, hoe makkelijker of sneller de ervaring van alles is één telkens weer ontstaat.)

Terugvallen, alsmaar opnieuw

De hotseat

We werkten in deze retraite met een ‘hotseat’. Een stoel voorin, wij eromheen en de facilitator naast de hotseat. Daar, voor ons, werden moeilijke stukken in onszelf aangeraakt. Daar ontmoetten we onze pijn en ons verdriet. Er werd geschreeuwd en gehuild. Maar ook losgelaten: de opluchting en de slappe lach als we weer wat hadden doorgewerkt. En er werd gezongen, gitaar gespeeld, bewogen, gedanst. Het was er allemaal, daar in die hotseat, vooraan.

Wat omhoog kwam, kreeg ruimte en wat ruimte kreeg kon doorstromen. Zodat, datgene wat normaal in ons blijft hangen en ons het leven zuur maakt omdat we het geen aandacht geven, de vrijheid krijgt en ons niet langer remt of blokkeert. Waarbij, en dat moet gezegd, we niets lieten vertrekken zonder er wijsheid uit te halen! De wijsheid die ontstaat door het bewust door je heen laten gaan van al je lading. En toe te passen wat je daaruit leert.

De moedige vrouw

Een van de deelnemers, een moedige vrouw, viel een beetje buiten de groep. Zo iemand ‘hoort’ in iedere groep. Dat maakt immers dat de rest ‘erbinnen’ valt en voelt dat ‘ie erbij hoort. Zo ook hier. Keer op keer kwam ze terug in de ‘hotseat’. En waar ieder ander voortbouwde op de vorige ervaring en vol goede moed een ‘nieuw monster’ in de ogen keek, keerde zij telkens terug naar dezelfde pijn. Had ze het aangeraakt in zichzelf, doorgeploeterd en losgelaten, dan leek ze lichter, lachte weer en was dankbaar.

Tot de volgende sessie, waarin hetzelfde zich weer herhaalde en herhaalde, en herhaalde. Telkens wanneer zij opstond om naar voren te komen, ontstond er een soort spanning. Zo geconditioneerd waren we ondertussen al geraakt: oh jee, daar gaan we weer… (tja, spiritueel of niet, dat gebeurde nog steeds).

Het voelde alsof er nooit een einde aan zou komen. Aan haar shit. Die donkere gedachten, die pijn. Het leek alsof ze niet in staat was om licht aan het einde van de tunnel te zien of het zelfs niet wílde. Terwijl wij voelden daar juist naartoe te (willen) werken, naar dat licht. Maar ondanks dat, haar shit bleef ons net zo goed raken. Was het misschien stiekem ook onze shit?

We willen een oplossing!

Misschien herken je het. Veel mensen lopen hier tegenaan. Maar heb je weer een sessie gehad en denk je dé blokkade gevonden te hebben. Nee hoor, hup, daar zit je alweer in hetzelfde shitgevoel.

Het is wat het is. Het doet er niet zo toe waar het vandaan komt. In veel gevallen creëren we deze herhaling van donkerte met ons brein. Niet willens en wetens. Maar onbewust, omdat het ons houvast geeft. Het is het pad dat we kennen. Het gedachtepatroon dat zo vertrouwd is maar ons onbewust en onbedoeld gevangen houdt. Nieuwe gedachten denken, vraagt lef. Vrij denken is voor moedige mensen. En toch is dat wat nodig is om een ander gevoel op te roepen en jezelf en je leven met andere ogen waar te nemen. Heel simpel eigenlijk. Maar niet altijd heel makkelijk.

Mijn ervaring is: hoe groter je ‘wond’, hoe steviger je vasthoudt aan die oude vertrouwde gedachtepatronen. Omdat je het idee hebt dat ze je beschermen tegen de pijn. En het omgekeerde is waar. Ze creëren de pijn.

Genoeg is genoeg!

Tót het moment dat je diep van binnen wéét dat het genoeg is. Genoeg pijn, genoeg gevangenis, genoeg donkerte. Je voelt gewoon dat je uit je patroon kunt stappen. Je bent er klaar voor. Je hebt jezelf laten rijpen om in een nieuwe ervaring te stappen. En dan gaat dat bijna moeiteloos.

En of jij nou iemand bent die een pleister in een ruk van de wond trekt of hem heeeel voorzichtig, millimeter voor milimeter losmaakt, of waar je ook zit ergens daartussen, het maakt niet uit. Er staat geen norm voor het helen van onze wonden. De een doet het zus, de ander zo.

Telkens opnieuw in je pijn

De dame in de retraite was ontzettend moedig om telkens opnieuw haar pijn in te brengen. Dwars tegen de onuitgesproken normen in, die nog in vrijwel iedere groep aanwezig zijn. De normen die bijvoorbeeld zeggen dat je niet teveel ruimte mag innemen, dat je niet vervelend mag zijn door maar te blijven herhalen, dat je ‘moet’ laten zien dat je iets begrepen hebt en bent gegroeid.

Ze deed gewoon wat ze deed en schiep daarmee een ruimte voor iedereen om te beseffen dat we in de meeste gevallen herhaling van onze pijn nodig hebben, tot vervelens toe. Tot wanhoop van onszelf en de mensen om ons heen. Tót we van binnenuit de overstap maken naar onze vrijheid.

Vrijheid is iets dat we aan het leren zijn.

Ergens diep van binnen weten we dat we het kennen maar wat zijn we er vanaf gedreven. Wat zijn we het ontwend. Wat zijn we gedrild om er niet voluit in te springen, onze repeterende gedachten loslatend. Want wie zijn we in alle vrijheid? Wie ben jij, in ultieme vrijheid? Weet je jouw antwoord?

Laten we moedig doorgaan…

… met pleisters van onze wonden te trekken. Laten we loslaten en springen. Maar, wel in ons eigen tempo en op onze eigen manier. Voel wat klopt bij jou en jouw proces. Laat je coach, goeroe, leraar of dierbare vriend en familie maar van alles tegen je zeggen. Bedank hen en voel: wat klopt voor mij? Alles is goed. Adem in, adem uit. Voeten op de grond, billen op de stoel, rug tegen de rugleuning. Zoom uit, wees de waarnemer en ervaar dat er niets is buiten jou(w waarneming). Jij bent alles. Alles is één. En jouw proces is pure perfectie.

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je proces van loslaten en springen? Hoe trek jij pleisters van je wonden? Ik ben benieuwd naar je. Voel je vrij en welkom, om je proces te delen en te laten landen bij mijn liefdevolle luisterende oren en open hart. Ik geef je heldere reflectie waardoor we samen iets laten doorstromen wat nu door mag stromen en je weer meer vrijheid geeft.

Intimiteit als sleutel naar geluk

Intimiteit is zakelijk gezien niet een heel handig woord. Er is immers vrijwel meteen die associatie met seksueel getinte (on)gewenste intimiteiten. Maar wat ik bedoel met intimiteit is een vorm van contact die uitstijgt boven wellust en primaire lijfelijke driften: het is geestelijke intimiteit. Het is wat ik bedoel met Soul Touching, dat wat ik doe in mijn werk: het raken van je ziel. “En wat kan ik daar dan mee?”, zul je misschien zeggen. Dat laat ik je in dit blog ervaren.

Waar begin je met het vinden van geluk?

Stel, je bent moe en lusteloos. Zelfs het mooie weer, zo weet je inmiddels, gaat je niet écht verder helpen. Al jaren werk je hard, probeer je te voldoen aan eisen waar je eigenlijk steeds meer vraagtekens bij hebt. Leren van de feedback van je leidinggevende geeft je geen voldoening meer. Je lijkt ‘er’ immers nooit te komen, waar dat dan ook is. Je denkt veel na over een andere stap in je leven, het over een andere boeg gooien. Maar welke boeg dan? En waar te beginnen?

Dit is een punt waar heel veel mensen tegenaan lopen. En het antwoord is uiteindelijk nooit te vinden op de plek waar we zo gewend zijn om te zoeken: iets buiten ons. Het antwoord van een vriend(in) of van je partner, ja zelfs het antwoord van een coach is uiteindelijk niet hét antwoord. En dat zeg ik? Zelfs al verdien ik mijn brood met het begeleiden van mensen in dit soort situaties? Ja, dat zeg ik.

De eerste stap is naar binnen

Want het is me glashelder dat het nóoit anderen zijn die jou je zin in het leven kunnen bieden. Niemand in de buitenwereld kan de gedachte van het ontbreken van die zin voor je oplossen. Om de doodeenvoudige reden dat het nooit gaat over een oplossing. Als je vastloopt in je leven en echt niet meer weet hoe het verder moet, denk je een oplossing te willen. Maar wat je werkelijk wilt, is in contact zijn met jouw weten. Je wilt dat je leven stroomt. Of heb ik het mis? En niemand kan dat doen, behalve jij zelf. “Ja, ja”, zeg je dan, “dat ken ik nu wel. Maar ik wil gewoon gelukkig zijn. Hoe doe ik dat dan?”

Antwoorden en oplossingen die je zoekt, zijn zó eigen, zozeer van jou, dat jij ook de enige bent die je daar toegang toe kan geven. En paradoxaal genoeg, hebben we onszelf aangeleerd dat juist die meest éigen wijsheid, die het dichtste bij ons staat, ook het spannendst is om contact mee te maken. Dus hebben we dat contact zorgvuldig afgeschermd en laten het alleen toe in bijzondere gevallen.

Contact met je ziel

Geestelijke intimiteit, het contact met je ziel

Dit contact noem ik het gebied van de ziel. Het is het gebied waar we de meest intieme relatie mee hebben, intiemer dan met onze liefdespartner of meest dierbare. Inderdaad, daar komt intimiteit in beeld, geestelijke intimiteit dus. Het punt waarop jij ‘ja’ zegt tegen de verbinding met jezelf. De liefde voor jezelf. En de waarde of de energie die je als mens vertegenwoordigt.

De vrije verbinding met je ziel is de meest krachtige die je kunt hebben. Je hart staat open en je ervaart de wereld als mooi en vol mogelijkheden. Jezelf en mensen om je heen ervaar je als bijzonder, inspiratievol en prachtig. Alsof je je bestaan door een roze bril waarneemt. En dat is immers ook wat een open hart doet: de liefde doorlaten. En die liefdesstroom is de energie van waaruit we dingen laten ontstaan die ons op het lijf geschreven zijn. Daar vinden we de antwoorden op onze wezenlijke vragen in het leven en ervaren we geluk.

De roze bril die blijft

Maar weet, het gaat hier dus niet om liefde of verliefdheid, zoals we dat kennen in onze relaties. Tenminste in de meeste gevallen is de liefde (of verliefdheid) in een relatie, een afhankelijke liefde. Dat betekent dat we hetgeen we van onszelf zoeken, projecteren op een partner. En die kan dat natuurlijk nooit bieden. Daarom duurt die roze bril in een relatie nooit lang. Nee, de energie waar het hier over gaat, is die kracht van waaruit we iets scheppen, creëren. Het is Liefde in de puurste zin: oordeelloos, onverstoorbaar en natuurlijk. Het is wie ook wij in wezen zijn. Dit is een roze bril die blijft.

Laat jouw contact met jou aan de wereld zien

En hoe spannend is het om dit intieme, dit wie jij in wezen bent, in de buitenwereld te zetten, volop in het licht? Voel het maar, nu bijvoorbeeld. Sluit even je ogen en concentreer je op je lichaam. En laat hem/haar vertellen hoe spannend dit is. Of komt er voor jou een ander woord op? Voel maar hoe je maagstreek samentrekt of je hart pijn doet of je keel dicht gaat zitten. Of misschien voel je iets hards in je onderbuik? Wat neem je waar? En wat is de boodschap hiervan aan jezelf?

Duizenden jaren hebben we erover gedaan onze ziel te ontkennen, ten behoeve van een groei in materiële dingen, gemak, comfort én geld natuurlijk. Geld als doel, als bron van veiligheid, heeft een hele centrale plek in onze samenleving ingenomen. Onze ziel leek hierbij in de weg te staan: te kwetsbaar, te eerlijk, te zuiver, teveel compassie. Daarmee overleef je niet, dachten we.

Onze nieuwe software

Dus, na al die jaren, hebben we ‘even’ tijd en aandacht nodig om hierop terug te komen en de ziel weer haar prachtige, krachtige, stralende plek te geven in alles wat we op een dag doen, in al onze creaties en onze relaties! We hebben ons ‘software’programma te vervangen, te upgraden: de afwijzingen van ons wezen die we hebben ervaren, staan in ons gegroefd. En nieuwe groeven programmeren, is een ontwikkeling. Maar ervaar je eenmaal het contact met jouw meest kloppende antwoorden, je helderheid en je natuurlijke beweging zonder angst, dan wil je die niet meer kwijt. En ga je door tot je oude programmering is verdwenen.

Op dit moment vraagt het van ons dus nog wat ‘werk’ om in contact met onze ziel te leven en ons hart open te gooien. Het trainen van de ‘spieren’ van de deur naar je hart en je ziel is zoals je kent van de spieren in je lichaam: het kan pijn doen, je kunt in de weerstand schieten en willen opgeven. Maar je weet ook dat wanneer je daar doorheen bent, dit je zoveel voldoening geeft.

Wil jij antwoorden op de levensvragen die je nu hebt? Ervaar je een verlangen naar het openen van je hart en contact met je ziel? En vind je het fijn dit niet helemaal alleen te doen?

Wil je nu even iemand naast je wanneer je in je spiegel kijkt naar je antwoorden? Laat me in gesprek gaan met je ziel door in gesprek te zijn met jou en je, via mijn woorden, als vanzelf uit te nodigen naar de plek van jouw intimiteit. Laat me jouw ziel raken. En pluk je helderheid, flow en je roze bril op je wereld. Geniet!

Geef je op voor een gratis Losmaaksessie van 20 min (skype / live: 15,- euro) op www.soultouching.nu/gratis

 

 

 

 

 

 

 

Dit is mijn diagnose

Tijdens het kennismakingsgesprek met een nieuwe klant van me, hoor ik dit:

“Ik vind het zo lastig om mijn werk goed te verdelen over mijn werkdag. Als ik een idee heb over iets wat ik te doen heb, dan kan ik er vol ingaan en dan ben ik na een paar uur klaar. Maar daarna komt er weinig meer uit mijn handen. Hoe kan ik dit beter spreiden, zodat ik gedurende de dag telkens aan het werk ben?”

“Dus eigenlijk zoek je een time-management training?” vraag ik. Hmm, dat klinkt deze jongedame helemaal niet fijn in de oren. Het woord ‘management’ alleen al, slaat alle energie neer.

Dat is ook niet wat ik bied, dus dan waren we snel klaar geweest. Maar het was overduidelijk dat het hier ook niet om ging.

diagnose

De Diagnose

Heel vaak als het om coaching gaat, en mensen komen vanuit een organisatie, waar de meeste van mijn klanten vandaan komen, dan komen ze met een soort van diagnose onder hun arm van wat er ‘mis’ is. Die bepalen ze dan meestal samen met hun leidinggevende of de HR-medewerker. In goed overleg, dat wel. Want de meeste mensen die ik begeleid, zitten totaal niet op de schopstoel, integendeel! Men wil hen graag voor de organisatie behouden. Ze zijn getalenteerd, intelligent, hebben vaak verfrissende ideeën…

Anders zijn

En daar zit’m de kneep ook wel een beetje: ze komen verfrissend over omdat ze eigenlijk op een andere manier in de wereld staan dan de meeste mensen om hen heen. Ze zijn heel sensitief, creatief en overduidelijk gepassioneerd ergens in: ze kunnen echt voor iets gaan. Vaak ook wel voor meerdere dingen. Soms is dat nog steeds een hobby en sommigen hebben een eigen bedrijfje opgezet.

Wat moet of niet mag

Maar, en dan toch weer een maar…, in de organisatie lopen ze aan tegen normen en regels, al of niet uitgesproken of uitgeschreven. En veel van deze normen kennen we allemaal vanuit onze opvoeding, opleidingen etc.: we moeten hard werken, ons aan de regels houden, in de groep passen en zo zijn er nog vele. Het gaat altijd over moeten of niet mogen. Het is de buitenwereld die dicteert en waar we als eerste naar luisteren. Bang als we zijn om buiten de boot te vallen.

De juiste brandstof: inspiratie

Terug naar ons gesprek. Wat mij meteen raakt is het ‘er vol ingaan’, heerlijk, die energie. Er komt geen moeten aan te pas. Dus ik begin daarop door te vragen. Het blijkt dat deze jongedame dit thuis ook heeft, als zij idd werkt aan haar eigen bedrijfje. Ze vergeet de tijd en gaat door tot de inspiratie stopt. Het idee dat dit precies de juiste brandstof is voor haar motor, is zij zich niet bewust. Dat lukt ook niet goed met de bril op van de regels, zeker in een baan voor je levensonderhoud.

In ons gesprek blijf ik focussen op die brandstof. De energie in het gesprek gaat omhoog. En die stijgt nog meer als ik begin te vragen naar haar verlangens en haar dromen. “Financieel onafhankelijk zijn en dan reizen en vanuit mijn laptop werken.” “En wanneer wil je dat dat er is?” vraag ik. Over een jaar of twee? “Nee! Een half jaar.”

Waaruit tap jij?

Ik zal niet het hele gesprek beschrijven maar waar het om gaat is dat iedereen deze energiestroom in zich heeft. Die stroom die je vindt via je verlangens of je dromen. Of door iets wat je op dit moment al het allerliefste doet. Alleen we labelen dat als ‘niet mogelijk’ of ‘voor later’ of ‘voor als ik heel veel geld heb’. We zijn gewoon niet meer gewend om als eerste in te tappen in die energiestroom die zoveel in beweging brengt. Als we er al kunnen intappen, dan komt ‘ie ergens onderaan op onze lijstjes, tijdens de vakantie ofzo.

En dan is het niet vreemd dat mensen vastlopen, vermoeid raken, er tegenaan lopen dat hun werk (maar vaak ook hun privéleven) niet zo lekker loopt. En dan is het ook niet vreemd dat ze daarbij een diagnose stellen om aan een oplossing te komen. Het voelt immers helemaal niet fijn wanneer je niet in je eigen levensstroom mag staan… van jezelf.

Het is aan jezelf

Want dat is wel de crux, ‘niet mogen…van jezelf’. Niemand kan daar echt toestemming aan geven, behalve jijzelf. Hoe de omgeving vervolgens reageert is vers twee. En dan is het natuurlijk spannend hoe je daar zelf weer mee omgaat. Want er kan kritiek komen, boosheid, wrijving… Dat kan allemaal. Maar niets is fijner en dus belangrijker dan het volgen van je eigen levensstroom, dat wat echt energie geeft en waarmee je doet wat je niet voor mogelijk hield. Iedereen die een burnout heeft (gehad) kan dit beamen.

Wat je wilt, komt van binnenuit

Het belangrijkste wat ik mensen meegeef is dat ze hun perspectief veranderen. Even heel simpel gezegd: van ‘wat moet ik’ naar ‘wat wil ik’. Het tempo waarin ze dingen veranderen, de exacte stappen die ze willen zetten, dat is allemaal secundair. Er is geen norm voor het creëren van een ideaal leven. Het is de bewustwording dat je verlangens hebt, dat je energie voelt stromen en tot dingen in staat bent waar niemand je een wortel bij hoeft voor te houden. Dat komt heel simpel van binnenuit. Dat is wie je bent en wat jouw beste bijdrage is aan de wereld. En speel daarmee, op je eigen manier, in je eigen tempo.

Wil jij eens samen kijken naar jouw perspectief omdat ergens een schoen wringt?

Je bent heel welkom. Meld je aan voor een gratis Losmaaksessie op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie . Dit kan live op locatie of lekker achter je laptop (via skype). In 45 min laat ik je ervaren hoe jouw perspectief bepaalt of je vastloopt of niet. En kun je natuurlijk weer een nieuwe keuze maken.

En mijn klant? Die is zo ‘los’ geraakt door onze kennismaking: “Ik kan wel weer even vooruit nu!” Heerlijk toch…