Logo Soul Touching

pijn

Dat wat niemand mag zien

Schaduw-werk

Misschien ken je de term ‘schaduwwerk’. Je kunt het therapeutisch of spiritueel werk noemen: het aandacht hebben voor díe aspecten van jezelf die zo pijnlijk voor je zijn wanneer ze aan de orde komen. Het zijn voor een buitenstaander vaak ‘gewone’ dingen die bij het leven horen. Bijvoorbeeld wanneer je terecht wordt gewezen door een collega of je partner, misschien zelfs wel door je kind. Maar voor jezelf raakt het iets dat recht in je schaduw prikt, ongenadig hard.
Het maakt in dit voorbeeld dan niet uit of de terechtwijzing hout snijdt of niet. Je ervaart pijn, boosheid, woede. Of je schiet misschien in een angstreflex en krimpt als het ware in elkaar, alsof je weer kind bent.

Afwijzing, nog zo’n diep schaduw-aspect. Bijvoorbeeld wanneer je een feestje hebt georganiseerd, waarbij je echt over een angstdrempel heen moest om dat überhaupt een keer te doen. En… dan zegt de een na de ander af en zit je op het moment suprême met één gast en een hoop hapjes. Dat kan er zó inhakken.

Maar het kunnen ook kleinere dingen zijn die je raken in je schaduw. Een keer, alweer een tijd geleden, fietsend door de stad, recht tegen de harde wind in, bootste een groepje tieners mijn lichaamshouding na: diep gebogen over mijn stuur. Ze staken zo de draak met me. Onmiddellijk voelde ik diepe schaamte in me opkomen: ik ben stom, lelijk, raar, ….. en zo nog een aantal. Tot, en daar draaide geraakt worden bij mij dan altijd op uit, ik beland bij: ‘ik mag er niet zijn’. Werkelijk niet bedoel ik dan. Geen permissie hebben om hier aanwezig te zijn, op deze aardbol, als dit mens. Dat ik er nog ben is een wonder, omdat ik telkens door de mazen weet te glippen, zo ging het dan in mijn hoofd tekeer. Gelukkig is die stem weg, wat niet wil zeggen dat ik niet meer wordt geraakt.

Deze aanrakingen roepen gevoelens van diepe angst in ons op. Een angst die wijst naar alle laagjes van onszelf die we nog niet helemaal aan het licht hebben gebracht.

We willen die laagjes niet voelen…

…, die verwijzingen naar ervaringen, vaak in ons jonge leven, die zo heftig waren, dat we ze geparkeerd hebben. Meestal zijn we het ons niet eens meer bewust dat we onze gevoelens proberen te omzeilen gedurende de dag. En ook hóe we dat doen, hebben we vaak niet meer in de gaten. De perfecte en verfijnde strategiën die we in het leven hebben geroepen om onze wond te verbloemen, er zijn boeken over volgeschreven en eindeloos veel methodieken aan gewijd.

En zelfs in begeleidings-sessies met een therepeut, coach, healer of wat dan ook, weet dat onderbewuste van ons vaak nóg om de hete brij heen te draaien. Ja, er worden dingen aangeraakt misschien: je huilt bijvoorbeeld, gooit je woede eruit of hebt diepe ‘aha-momenten’ vol inzicht over wat er toen is gebeurd en waarom je reactie zo diep gaat. Maar werkelijk de afwijzing, de terechtwijzing, de diepe schaamte of hartenpijn doorvoelen en ontkrachten, is vaak een kwestie van die bekende ui die we blijven afpellen.

We worden een handje geholpen

En ik heb het idee (en heel veel mensen met mij) dat we dat in versneld tempo aan het doen zijn vandaag de dag. Het lijkt wel of de energie waarin we ons bevinden ons vriendelijk maar beslist een handje aan het helpen is om die ui gewoon kordaat in mootjes te hakken. Om de pleister die door ons zoooo zorgvuldig is aangebracht, met een ruk van de wond te trekken, in plaats van millimeter voor millimeter.

De energie die we steeds meer ervaren, is er een die omwoelt en aan het licht brengt. Geen enkele strategie blijft gespaard. Als ik me, zonder het perse in de gaten te hebben, nog ergens achter probeer te verstoppen, dan drukt er bijna meteen wel iemand op mijn knop waardoor ik weet: Nyn, je hebt weer eens iets in jezelf aan te kijken.

De lieve vrede bewaren

Zo kan ik bijvoorbeeld in een bepaalde situatie inslikken wat ik écht onder woorden wil brengen, om toch maar de lieve vrede te bewaren. Want stel dat het verkeerd valt, wat ik zeg. Met Weegschaal als sterrenbeeld en ascendant, gaat dat bijna reflexmatig. Kwam ik hier een poos geleden nog heel vaak mee weg, nu is er bijna meteen iemand getriggerd. Het is alsof we in sneltreinvaart telepathisch leren te communiceren met elkaar. We lezen en voelen in andersmans schaduw, ook als we dat totaal niet beseffen. En we drukken in onze reactie exact op díe knoppen bij elkaar die onze angstreflexen aanzetten. Aauw, weer iets om los te laten.

Open en bloot

Maar wat ook steeds vaker en sneller gebeurt is dat we door onze eigen gebouwde mand vallen. Dat is het punt waarop we zo moe zijn van het verstoppen van een deel van ons, dat het gewoon niet meer gaat. Het vasthouden aan onze strategieën is gewoon te vermoeiend geworden. En er breekt als het ware iets open in ons. Alsof we onze armen spreiden en luidkeels schreeuwen: “Hier ben ik!!!!!” “This is me!!!!!” “Joehoehoehoe!!!!”

Dat wat niemand mag zien

Open en bloot staan we daar opeens. Wat een heerlijk bevrijdende ervaring. Bevrijdend, omdat de diepe angst, het verdriet, de pijn en de schaamte in een helder moment opeens kunnen worden binnengelaten en omarmd. Als het na lange tijd goedmaken met een uit het oog verloren vriend(in). Eindelijk: ze is hij (zij) er weer. Welkom, welkom. Waarom zijn we eigenlijk ooit gebrouilleerd? Waar was dat nou voor nodig? Ja, waar was het verstoppen van dat deel van ons eigenlijk voor nodig? Jee, wat een opluchting: dat hoeft niet meer!

Een rotsvaste fundering, tot….

We realiseren ons in dat moment dat die omarming van onszelf een rotsvaste fundering slaat onder ons mens-zijn. We wijzen onszelf in dat stuk niet meer af en daarmee heeft iedere afwijzing van mensen om ons heen, ook geen voedingsbodem meer.

Tot… iemand weer een laagje heeft gevonden: toch nog een ‘Dat wat niemand mag zien’. Toch nog een uienschilletje, al is het een dunnetje, die ons komt verrassen. Maar, inmiddels zo gepokt en gemazeld in dit schaduwwerk en uien hakken, spreiden we onze armen bijna meteen: “Kom maar pijn, angst, verdriet en schaamte. Kom maar binnen. Je bent zo welkom. Schuif aan en vertel. Waar ben je al die tijd geweest?” En je luistert, glimlachend, je hart open voor deze mooie her-één-iging.

Liefs van Nynke

PS: Vind je het fijn samen in jouw schaduw te kijken omdat je blinde vlekken ervaart, iets waar je zelf niet bij lijkt te kunnen komen? Meld je aan voor een gratis kennismaking. Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid.

Terugvallen, alsmaar opnieuw

Vorige week was ik op retraite in Spanje. En zoals het meestal op retraites gaat: de energie bouwt zich op. Komen we allemaal binnen in een soort afwachtende spanning, met nog veel ‘deurtjes’ naar onszelf en elkaar gesloten. Dag na dag openen die deurtjes zich en komt de hele groep in een openheid en verbinding terecht die voelt als een soort 24-uurs verliefdheid. Maar dan zonder het gedoe eromheen (houdt ‘ie wel van me, houdt ‘ie niet van me… moet ik bellen of appen of juist niets doen…?)

Ons lichaam, onze ademhaling en de waarnemer

Telkens opnieuw werden we uitgenodigd om terug te keren naar onze ademhaling, onze voeten op de grond, billen op de stoel en rug tegen de leuning. Ach je kent het wel. Dat wordt zo vertrouwd, zodra je besluit je leven bewust te leven en waar te nemen in ‘de stille ruimte’, de helderheid die we in wezen zijn. Maar wie is het die dat allemaal observeert, is dan de volgende vraag? Wáár is ‘het’? Is ‘het’ hij of zij? En als vanzelf zoom je uit, naar dat wat waarneemt.

Vanuit de waarnemer die het lichaam verkent, werden we uitgenodigd de grénzen van ons lichaam verkennen. En… die grenzen bleken keer op keer gewoon te vervagen. Of liever, te verdwijnen. Nog sterker, ze waren er helemaal niet. Vanuit de waarnemer bleek ons lichaam grenzeloos. En in die grenzeloosheid word je je echt bewust van wie je werkelijk bent: onmetelijk in afmeting, slechts bewustzijn, iets dat waarneemt en een voortdurende waarneming voortbrengt. Het is de creator. Dat wat schept.

Die waarneming is allesomvattend. Je realiseert je dat alles wat je aantreft in je realiteit niets anders kán zijn dan ‘het’ alles, wat je zelf bent. Je kunt niets waarnemen buiten jezelf want je bent alleen maar die waarneming, … die alles waarneemt. Binnen is buiten, alles is jij en daarmee één. Dus wat je creëert ben je zelf. (Ik geef toe, dit gaat in sneltreinvaart. Maar probeer het gewoon en kijk wat er gebeurt. Hoe meer je het doet, hoe makkelijker of sneller de ervaring van alles is één telkens weer ontstaat.)

Terugvallen, alsmaar opnieuw

De hotseat

We werkten in deze retraite met een ‘hotseat’. Een stoel voorin, wij eromheen en de facilitator naast de hotseat. Daar, voor ons, werden moeilijke stukken in onszelf aangeraakt. Daar ontmoetten we onze pijn en ons verdriet. Er werd geschreeuwd en gehuild. Maar ook losgelaten: de opluchting en de slappe lach als we weer wat hadden doorgewerkt. En er werd gezongen, gitaar gespeeld, bewogen, gedanst. Het was er allemaal, daar in die hotseat, vooraan.

Wat omhoog kwam, kreeg ruimte en wat ruimte kreeg kon doorstromen. Zodat, datgene wat normaal in ons blijft hangen en ons het leven zuur maakt omdat we het geen aandacht geven, de vrijheid krijgt en ons niet langer remt of blokkeert. Waarbij, en dat moet gezegd, we niets lieten vertrekken zonder er wijsheid uit te halen! De wijsheid die ontstaat door het bewust door je heen laten gaan van al je lading. En toe te passen wat je daaruit leert.

De moedige vrouw

Een van de deelnemers, een moedige vrouw, viel een beetje buiten de groep. Zo iemand ‘hoort’ in iedere groep. Dat maakt immers dat de rest ‘erbinnen’ valt en voelt dat ‘ie erbij hoort. Zo ook hier. Keer op keer kwam ze terug in de ‘hotseat’. En waar ieder ander voortbouwde op de vorige ervaring en vol goede moed een ‘nieuw monster’ in de ogen keek, keerde zij telkens terug naar dezelfde pijn. Had ze het aangeraakt in zichzelf, doorgeploeterd en losgelaten, dan leek ze lichter, lachte weer en was dankbaar.

Tot de volgende sessie, waarin hetzelfde zich weer herhaalde en herhaalde, en herhaalde. Telkens wanneer zij opstond om naar voren te komen, ontstond er een soort spanning. Zo geconditioneerd waren we ondertussen al geraakt: oh jee, daar gaan we weer… (tja, spiritueel of niet, dat gebeurde nog steeds).

Het voelde alsof er nooit een einde aan zou komen. Aan haar shit. Die donkere gedachten, die pijn. Het leek alsof ze niet in staat was om licht aan het einde van de tunnel te zien of het zelfs niet wílde. Terwijl wij voelden daar juist naartoe te (willen) werken, naar dat licht. Maar ondanks dat, haar shit bleef ons net zo goed raken. Was het misschien stiekem ook onze shit?

We willen een oplossing!

Misschien herken je het. Veel mensen lopen hier tegenaan. Maar heb je weer een sessie gehad en denk je dé blokkade gevonden te hebben. Nee hoor, hup, daar zit je alweer in hetzelfde shitgevoel.

Het is wat het is. Het doet er niet zo toe waar het vandaan komt. In veel gevallen creëren we deze herhaling van donkerte met ons brein. Niet willens en wetens. Maar onbewust, omdat het ons houvast geeft. Het is het pad dat we kennen. Het gedachtepatroon dat zo vertrouwd is maar ons onbewust en onbedoeld gevangen houdt. Nieuwe gedachten denken, vraagt lef. Vrij denken is voor moedige mensen. En toch is dat wat nodig is om een ander gevoel op te roepen en jezelf en je leven met andere ogen waar te nemen. Heel simpel eigenlijk. Maar niet altijd heel makkelijk.

Mijn ervaring is: hoe groter je ‘wond’, hoe steviger je vasthoudt aan die oude vertrouwde gedachtepatronen. Omdat je het idee hebt dat ze je beschermen tegen de pijn. En het omgekeerde is waar. Ze creëren de pijn.

Genoeg is genoeg!

Tót het moment dat je diep van binnen wéét dat het genoeg is. Genoeg pijn, genoeg gevangenis, genoeg donkerte. Je voelt gewoon dat je uit je patroon kunt stappen. Je bent er klaar voor. Je hebt jezelf laten rijpen om in een nieuwe ervaring te stappen. En dan gaat dat bijna moeiteloos.

En of jij nou iemand bent die een pleister in een ruk van de wond trekt of hem heeeel voorzichtig, millimeter voor milimeter losmaakt, of waar je ook zit ergens daartussen, het maakt niet uit. Er staat geen norm voor het helen van onze wonden. De een doet het zus, de ander zo.

Telkens opnieuw in je pijn

De dame in de retraite was ontzettend moedig om telkens opnieuw haar pijn in te brengen. Dwars tegen de onuitgesproken normen in, die nog in vrijwel iedere groep aanwezig zijn. De normen die bijvoorbeeld zeggen dat je niet teveel ruimte mag innemen, dat je niet vervelend mag zijn door maar te blijven herhalen, dat je ‘moet’ laten zien dat je iets begrepen hebt en bent gegroeid.

Ze deed gewoon wat ze deed en schiep daarmee een ruimte voor iedereen om te beseffen dat we in de meeste gevallen herhaling van onze pijn nodig hebben, tot vervelens toe. Tot wanhoop van onszelf en de mensen om ons heen. Tót we van binnenuit de overstap maken naar onze vrijheid.

Vrijheid is iets dat we aan het leren zijn.

Ergens diep van binnen weten we dat we het kennen maar wat zijn we er vanaf gedreven. Wat zijn we het ontwend. Wat zijn we gedrild om er niet voluit in te springen, onze repeterende gedachten loslatend. Want wie zijn we in alle vrijheid? Wie ben jij, in ultieme vrijheid? Weet je jouw antwoord?

Laten we moedig doorgaan…

… met pleisters van onze wonden te trekken. Laten we loslaten en springen. Maar, wel in ons eigen tempo en op onze eigen manier. Voel wat klopt bij jou en jouw proces. Laat je coach, goeroe, leraar of dierbare vriend en familie maar van alles tegen je zeggen. Bedank hen en voel: wat klopt voor mij? Alles is goed. Adem in, adem uit. Voeten op de grond, billen op de stoel, rug tegen de rugleuning. Zoom uit, wees de waarnemer en ervaar dat er niets is buiten jou(w waarneming). Jij bent alles. Alles is één. En jouw proces is pure perfectie.

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je proces van loslaten en springen? Hoe trek jij pleisters van je wonden? Ik ben benieuwd naar je. Voel je vrij en welkom, om je proces te delen en te laten landen bij mijn liefdevolle luisterende oren en open hart. Ik geef je heldere reflectie waardoor we samen iets laten doorstromen wat nu door mag stromen en je weer meer vrijheid geeft.

Een dunne lijn…

Je denkt dat je iets verwerkt hebt. Je hebt moedige stappen gezet. Maar voor je het weet, BAM, daar ga je weer. Weer in die shit, dat grote verdriet, het gemis, die angst. Of het gevoel van falen en niet kunnen. Komt daar nou nooit een einde aan? Ja, dat komt er wel!

Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces

Maar dat bepaal je niet met je hoofd. Het is het meest wijze deel van jou dat bepaalt. Je kunt trekken en duwen wat je wilt. Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces dat, net als alle biologische processen (zoals de dagelijkse deling van je cellen) een uniek eigen tempo heeft. Het is magisch en perfect.

Je kunt het zo goed mogelijk faciliteren, stimuleren, handjes helpen. Maar het heeft z’n Goddelijke gang. Dus straf jezelf nooit omdat je (nog) niet bent waar je denkt te ‘moeten’ zijn. Je doet het goed, je bent helemaal on track. Geef jezelf die credits!

De kleine mens en de grote mens

“Ja fijn”, zeg je, “maar zo voelt het niet”. Nee, als we middenin onze shit zitten, dan voelen we ons onmachtig, verslagen, wanhopig en diep onzeker. We ervaren hoe klein we zijn als mens. Het is ook precies dát gevoel die kleine mens te zijn, dat ons zo mooi aangeeft dat we geen verbinding ervaren met dat veel grotere deel van onszelf. Dat deel dat je de bron kunt noemen of Spirit of je hogere Zelf.

Je zou kunnen zeggen dat we als kleine mens als het ware worden ‘geduwd’ op zoek te gaan naar wat er nog meer is. Juist door ons rot te voelen. Het geeft ons de onontkoombare stimulans op zoek te gaan naar wie we nog meer zijn: de grote of oneindige mens. Met andere woorden: onze wanhoop en depressie, zijn eigenlijk een stimulans om hoe dan ook op ontdekkingsreis te gaan, naar het licht aan het einde van de welbekende tunnel. Dat is de reis van de zingeving en bewustwording. En uiteindelijk de weg naar verlichting.

De grote shift

Iedereen loopt daarin een eigen pad. Maar er zijn wel parallellen in wat we meemaken. Wat voor mij bijvoorbeeld een grote shift betekende, en dat is een hele belangrijke shift voor heel veel mensen, was het inzicht dat ik geen slachtoffer ben maar een schepper van wat er in mijn leven is. Dat was eventjes een confronterende spiegel. Maar tegelijk gaf het me kracht omdat ik me realiseerde dat ik niet een speelbal ben van omstandigheden maar die omstandigheden voor mezelf in het leven roep om daarin mezelf te leren kennen.

Ik begon dus te ervaren hoe energie werkt. Hoe niets zomaar gebeurt, maar een continue reflectie is van de energie die ik ben en die ik dus uitstraal. En zo leerde ik inzien dat alles in het leven een perfect (energetisch) onderdeel is van ons proces op zoek naar dat licht aan het einde van de tunnel. Immers, alleen wanneer het leven jou naar jezelf terug spiegelt, kun je je bewust worden van jezelf en hele andere bewuste besluiten nemen.

Spiritueel ontwaken

Als je leert dat je de schepper bent van wat je in je leven ervaart, dan ben je dus de marionettenspeler en niet de marionet. Je trekt aan de touwtjes. En als je aan de touwtjes trekt, en niet fijn vindt wat je meemaakt, dan ontstaat er een drive om te leren waar de touwtjes zitten en hoe die te bespelen. En dat is voor mij spiritueel ontwaken.

Eenmaal op dat pad, dan is er zo enorm veel te leren. Allereerst: heel belangrijk is dat we beseffen dat we niet schuldig zijn aan wat er in ons leven gebeurt. Het feit dat we marionettenspelers zijn, betekent niet dat we ons leven wel eventjes fixen als het niet bevalt en stom zijn als dat niet lukt. Dit gaat niet over fixen. Het gaat over spelen. De marionetten-speler speelt. En we zijn aan het leren hoe dat werkt. En wat onze rol precies is. Dus heb geduld met jezelf. En wees mild voor jezelf.

Op het moment dat je naar jezelf kunt kijken als iemand die bezig is te leren hoe het leven zo te bespelen dat het voldoening geeft, dan heb je een grote shift gemaakt. Van slachtoffer naar studen. En daarna naar marionettenspeler. De wanhoop, het verdriet en de angsten zien er meteen iets anders uit. Maar het spel begint pas. Want hoe ga je dan zo goed mogelijk om met wat er aan zwaars op je pad komt? Hoe houd je je motivatie hoog als je telkens dezelfde donkere gevoelens ervaart?

Leren lopen op een dunne lijn

Dat is de essentie van het leerproces! De kern van het spel. Als je het mij vraagt gaat het om het bewaren van je evenwicht terwijl je op een dunne lijn loopt. Aan de ene kant verzuip je in die donkere gedachten en gevoelens. Je wórdt ze, vecht ermee om er vanaf te komen, tot je er helemaal in lijkt vast te lopen. Aan de andere kant ontken je ze, en duwt ze weg: wat er niet is, bestaat niet. Dan zet je ze achter een deurtje en komen ze je te pas en te onpas lastig vallen. We leren de gulden middenweg te bewandelen, die dunne lijn, juist door beide kanten voluit te ervaren.

Stap voor stap

We leren stap voor stap de donkere gedachten en emoties aan te kijken en te doorvoelen, zónder ze te zijn. We leren er van een afstandje naar te kijken zonder ze te ontkennen. De donkerte ís er, maar het is studiemateriaal, onderdeel van ons spel. En zo leren we dat alles wat we niet fijn vinden uit ons spel verdwijnt, als we ermee hebben gespeeld: als we het hebben gezien, gehoord, gevoeld en dus ervaren. Dan hebben we weer meer van onszelf leren kennen, en gaan we door naar de volgende spelronde. Ik wens je sterkte. Én ik wens je plezier.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb jij het gevoel weg te zakken in donkere emoties, of ze niet aan te gaan terwijl je ergens voelt dat dat nodig is? Vind je het fijn als ik eens naar je luister en helderheid bied vanuit je verhaal? Je bent heel welkom voor een gratis online Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie en je zult merken dat je inspiratie en energie terugkomen zodat je weet welke stappen je wilt zetten.

 

 

 

De pijn van verlies

Verlies, een van de diepste emoties die we kennen.

Verlies, van een geliefde, een kind, een broer of zus. Verlies van een ouder, je beste vriend. Verlies van dat hele persoonlijke dat zoveel waarde voor je had. Verlies van een dier, de trouwste, die er altijd voor je was. Verlies, het gaat zo diep. Het snijdt dwars door je hart in je ziel. En kerft daar een kloof die je daarna maar weer moet zien te overbruggen.

Waarom? Wat is dit voor bizar ‘spel’?

Wat maakt dat we dit willen ervaren vanuit het idee dat alles door ons wordt gecreëerd? Wat is er zo leerzaam aan deze ervaring, die zo diep gaat en zo’n wond kan maken? Wat is de essentie van deze emotie, om er doorheen te gaan? Wat brengt het? Wat heelt het? Wat voedt het?

Vragen over het leven zelf.

En wie geeft het antwoord? Wie heeft het antwoord? Al diegenen die er doorheen zijn gegaan. En aan ‘de andere kant’ zijn uitgekomen. Want aan de andere kant van de kloof ben je niet meer dezelfde. Je bent veranderd. Je bent dieper en tegelijk vlakker. Je straalt krachtiger en tegelijk fletser van kleur. Je bent rijker en vele illusies armer.

Het leven is verlies.

Verlies van uiteindelijk alles. Alles wat we hier op aarde ‘bezitten’. De volledige overgave van het ultieme loslaten, dat de dood heet. Of de transitie, naar onze volgende bestemming. Niets telt meer dat fysiek was. Niets heeft meer waarde op die verdere reis. Alleen dat wat in de ziel gekerfd staat, neem je mee. Dus ook het verlies, aan welke kant van de kloof je ook staat: verwerkt of onverwerkt. Het reist met je mee en maakt je intens volledig.De pijn van verlies

De zin van verlies.

De onzin van verlies. Als het niet was gebeurd, dan was hij, zij, het er nog… En dan? Dan zoekt de ziel altijd weer die uitweg om dieper te gaan, de kloof in. Nog meer te ervaren, onontgonnen gebied. Dat is de winst van verlies.

Verlies bijt ons,…

…verlies nekt ons, slaat ons, geselt ons, wekt ons, draait ons om onze eigen as. Tot we beseffen: we hebben nooit iets gehad. En zullen nooit iets hebben, anders dan dat alles en iedereen ons eigen is. En we komen tot rust. In het stralende intense flets-witte licht. Wanneer de reis is volbracht. In het weten dat die altijd verder gaat en nooit stopt. Wat stopt is het zoeken. Wat stopt is de pijn. Het licht wit alles en alles mag er zijn.

Verloren en weer thuis.

De reis van ons allemaal. We zijn op weg terug naar huis, verloren onderweg. En zo hoort het te zijn.

 

Veel liefs. En ik wens je heel veel sterkte met insluiten van jouw verlies. Nynke

PS: Je bent zoals altijd van harte welkom om met me in gesprek te gaan. Ook jouw verlies is welkom. In een gratis Losmaaksessie leg je in het midden van ons gesprek wat jij wilt en we gaan ons licht erop laten schijnen. In het licht verdwijnt schaduw. Niet alles, onmiddellijk, wellicht niet. Maar licht verlicht. Zo simpel is het. Als je dat fijn lijkt, mail me op info@soultouching.nu of meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

 

Kijk je mee in de spiegel?

Jazeker, pak vooral die in je badkamer mee en die op je werk in het toilet. Of straks, die in de kroeg. En de winkelruit natuurlijk tijdens het boodschappen doen. Maar deze spiegel gaat nog iets verder. Als je het leuk vindt, doe mee en zie jezelf in deze nieuwe spiegel. Ik ben benieuwd wat je van jezelf vindt.

Wat vaak goed werkt is om even een moment voor jezelf te nemen

en rustig te gaan zitten. Ogen sluiten werkt ook goed. Het idee is dat je even ‘uitzet’ wat je naar buiten trekt met je aandacht. Dus doe wat jou helpt nu om met jezelf te zijn. Hier gaan we. (Wil je luisteren in plaats van lezen? Dat kan hier:)

Zit of lig, sluit je ogen en begin je adem te volgen. Wat ik zelf fijn vind om bewust te ademen is bij je inademing met je aandacht te gaan van je stuit, helemaal langs je ruggengraat omhoog, langs je nek en achterhoofd tot aan je kruin. En bij je uitademing van je kruin weer in een rechte lijn naar beneden langs je hele voorkant tot je weer bij je stuit bent. Volg een aantal keren je in- en uitademing en merk wat het met je doet. Alles is goed.

Nodig jezelf dan uit om je een voorval te her-inneren dat niet zo’n fijne indruk op je heeft achtergelaten. Het perfecte voorval vinden is niet relevant. Neem gewoon het eerste dat in je opkomt. Gewoon ‘iets’ met een voor jou wat negatieve lading. Kan van alles zijn, recent, lang geleden of iets er tussenin. Ben je daar?

Ga er maar helemaal in. Voel dat je lichaam reageert op wie er aanwezig was of waren en wat er werd gezegd. Ervaar welke sensaties de plek oproept. Merk dat je reageert op wat voor weer het was en of je binnen of buiten was, in het licht of het donker. Alles doet mee. Laat al die sensaties maar in je lijf stromen. Hoor, ruik, voel, zie, proef wat er opkomt.

En merk dan op wat je heeft geraakt in dit voorval. Dat is waarschijnlijk de reden dat je dit nu hebt gekozen. Werd iemand boos op je? Kwam iemand te laat en werd jij boos, of verdrietig? Of was het een situatie waarin je onverwacht een knalrood hoofd kreeg omdat je werd gewezen op iets waar je je heel erg voor schaamt. Iets aan je lijf, je kleding, iets dat niet lekker loopt in je leven. Neem het waar. Laat het toe. Laat het er helemaal zijn. Voel maar wat er te voelen is. Het is allemaal goed. Je doet het precies goed.

Alles wat je nu ervaart, nu je hier weer bent in deze gebeurtenis, dát is jouw spiegelbeeld.

jouw spiegelbeeld in de spiegel van het leven

Dit is wie jij bent. Jij bént die persoon die zo boos op jou werd. Jij bént die vriend die jou niet meer wilde zien én de collega’s die jou links lieten liggen. Alles in de situatie waar je nu bent, dat ben jij. Het heeft helemaal niets met die ander te maken. En alles met jou. Jij bent de boosheid. Jij bent de gemene opmerking. Jij bent het te laat komen. Jij bent de desinteresse. Én jij bent ook jouw reactie daarop.

Hoe voelt dat? Kom je nu in opstand? Ervaar je boosheid? Haak je misschien af? Alles is goed. Neem het gewoon waar. Neem even de tijd om te registreren.

Als je jezelf voor je gevoel voldoende in de spiegel hebt gezien voor dit moment, ga dan weer even naar je ademhaling. Adem weer een paar keer bewust in en uit. Voel je voeten, je handen, je lichaam, je hoofd. Rek en strek als je dat fijn vindt en… je bent weer terug. Als je je ervaring wilt ‘pakken’ schrijf dan (in steekwoorden) wat ze je heeft gebracht. Meestal is ze snel vervlogen.

Wat heeft jouw spiegelbeeld je verteld?

Wat heb je van jezelf leren kennen, dat je wellicht nog niet kende? Wat riep dat in je op? En hoe voelt dat nu voor je? Hoe is het om ook alles te zijn wat je niet prettig vindt wat je ervaart gedurende je dag? Laat je het toe of vind je het onzin? Misschien krijg je het niet rond met je gedachten, dat jij dat kunt zijn? Die ander deed het toch? Dat was ik toch niet?

Een ander kan je niets doen, wat jij niet ook bent op dat moment.

Zo simpel is het. Sowieso zijn we alles als mens. We zijn heel en perfect. En via ervaringen, de hele dag door, worden we ons daarvan weer bewust. Telkens een stukje meer. We kunnen ons alleen dat bewust worden wat we in het moment zelf vertegenwoordigen. Anders kunnen we het niet waarnemen. Dan ligt het buiten onze radar. Zoiets als: je kunt niet weten wat je niet weet.

De spiegel van het leven helpt ons telkens wat nieuws van onszelf te leren kennen.

Dit kunnen hele fijne dingen zijn. We hebben immers ook hele fijne ervaringen. Misschien niet iedere dag maar ze zijn er. Zeker wanneer je er meer op gaat letten. Dan haal je ze bewust binnen je radar, die spiegelbeelden van jou zoals je jezelf het liefste ziet.

Maar alleen het fijne stuk van jezelf willen zien in deze spiegel van het leven, houdt je als het ware gehandicapt.

Je blijft energetisch mank lopen. En komt niet makkelijk vooruit. Het gaat in je leven om het integreren van ál je ervaringen als deel van jou. En dat doen we door dagelijks in de spiegel van die ervaringen te kijken. En ze te ervaren voor wat ze zijn. Meer niet. Alle sensaties van je spiegelbeeld ebben vanzelf weer weg. En dan heb je weer een stuk bewustzijn over jezelf gewonnen. Dan heb je weer ervaren dat ook jij dat boze in je hebt, dat gemene, dat schaamtevolle en dat achteloze. Naast dat liefdevolle, hartelijke, trouwe en zorgende bijvoorbeeld.

Iedere ervaring die je bewust in jouw spiegel ziet, geeft je meer inzicht in jezelf én de ander.

En zodra we in de ander onszelf zien en omgekeerd, verdwijnen onze angsten. De angsten die ons herinneren aan die diepgewortelde ervaringen van pijn, verdriet, eenzaamheid en afwijzing. Die wortels lossen op wanneer we ze bij de ander zien via de spiegel van het leven.

Daarom zijn spiegels zo fijn:

zo blijven die verstopte emoties, die we niet meer willen voelen, uiteindelijk nooit verstopt. Iedere dag krijgen we de kans ze weer te ervaren door alles wat we meemaken. Zelfs als we de hele dag in bed blijven liggen. Alle ervaringen en alle mensen spiegelen ons terug naar ons. En dat is een moment waarop we weer een stuk van onszelf kunnen oogsten. Prachtig toch?

Als jij dat fijn vindt, kijk ik graag samen met jou in de spiegel. Via jouw ervaring van mij, oogst je nieuwe stukken van jezelf en loop je steeds makkelijker door je leven, steeds minder mank. Mijn ‘rol’ als jouw spiegel is jou helderheid te laten ervaren over wat jij in ons gesprek wilt zien van jezelf. En dat is precies het stuk waar je nu naar op zoek bent. Het klopt altijd. Dus, loop je ergens tegenaan wat wrikt of vastzit? Kom je ergens niet uit en is je spiegelbeeld niet helder voor je? Wees heel welkom voor een gratis Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/ . Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid. Eerst wat vragen stellen? Dat kan ook. Neem gerust contact op. Lieve groet, heb het goed en geniet van je ervaringen vandaag. Nynke