Logo Soul Touching

transparant

Van product, naar dienst, naar … contact

Vroeger, heel vroeger was er de ‘zorg’ om eten, drinken, onderdak en voortplanting, tastbare, fysieke zaken. Iets dichterbij in de tijd is ruimte ontstaan voor het elkaar leveren van diensten. En die diensten werden weer vertegenwoordigd door iets tastbaars: een stuk perkament, later papier met een tekst en een stempel of zegel, tegenwoordig een rapport, contract, verklaring, overeenkomst etc.

De focus was (en is nog steeds wel) gericht op fysiek tastbare zaken. Daar hechten we waarde aan en daarvoor zijn we dus bereid geld te betalen.

Maar de waarde daarvan is aan het afnemen, vooral waar het eigenlijk gaat om onstoffelijke zaken: het rapport van de sessie met de consultant verdwijnt in de la, de manual van de training gaat in de zoveelste opruim-ronde met de vuilnis mee en het contract dat gezag leek te hebben, blijkt niet waardevast wanneer het relationeel strandt tussen de betrokkenen. 

Want de waarde blijkt niet in het document te zitten maar in de mores, de intrinsieke waarden van de betrokken personen en hun onderlinge relaties. Ze gunnen wat ze bereid zijn te gunnen, met of zonder contract. En gunnen ze niet, dan is de waarde van het contract veel kleiner dan de omvang van de advocaten-rekening.

Dit is een tijdperk van alsmaar toenemende transparantie. De waarde waarvoor we bereid zijn te ‘betalen’ (in geld of iets anders) moet dan ook in toenemende mate helder en transparant zijn. En transparantie betekent: real time, in het moment waarneembaar, of het nou een product of dienst betreft.

In mijn coachende dienstverlening, houdt dat in dat alle vooraf gedane beloften mbt het resultaat ervan (werknemers die beter presteren, plezier hebben in hun werk, zich niet ziek melden, doen wat ze moeten doen… etc.) in essentie loze beloften zijn en daarmee waarde-loos. Laat staan dat een rapport óver de coaching als hard resultaat kan worden beschouwd.

Een beloofd resultaat gaat immers nooit over het moment waarin de dienstverlening plaatsvindt, altijd over dat wat vooraf bedacht is als gewenst. Het enige dat zich echt als concrete waarde kan laten gelden bij deze begeleiding en waar in feite ook voor wordt betaald, is wat real-time wordt ervaren in het contact tussen coach en coachee. Wat daaruit voortkomt, is van tevoren niet vast te leggen en kan dus pas later op waarde worden geschat. Gewenst resultaat kan natuurlijk wel degelijk stimulans bieden en richting wellicht.

Wat dit transparante tijdperk van ons vraagt is een primaire focus op wat er in het moment is en gebeurt. Wat vindt er plaats in de verbinding tussen mensen, hun wijze van contact maken en wat dat met ze doet. Het gaat over geraakt worden en laten raken, over beroeren en vervoeren… En producten en diensten raken daaraan meer en meer ondergeschikt.

Wat betekent dat in mijn geval als coach? De waarde van mijn diensten, met mijn prijskaartje daaraan, is niet het beschreven coachgesprek met verwacht resultaat zoals te lezen op mijn site of in mijn offerte. Het is de ervaring van wat er in het contact gebeurt tussen mij en mijn klant en wat daarin helder wil worden. Wat leeft er werkelijk tussen of binnen mensen aan spanning, respect, openheid? Hoe wordt er gecommuniceerd?

Het effect daarvan laat zich niet vooraf in een hokje persen als ‘resultaat’ op grond van wat een klant, werkgever of werknemer, wil.

Dat is transparantie: wat er leeft, wat er speelt, hoe de hazen lopen, wil worden gezien en gehoord en niet meer bedolven zijn onder verslagen, rapporten en jaarcijfers. Het wil telkens opnieuw, in een voortdurend proces, aanwezig mogen zijn en aangeraakt.

Wij kunnen in de transparante wereld van nu, niet meer om onszelf, noch om elkaar heen. Ontkennen wat er tussen ons speelt, lukt steeds minder. We hebben het met elkaar te doen. Is er boosheid, verdriet, afgunst, haat, liefde, compassie, vrede of oorlog? Het ligt steeds sneller open en bloot op tafel. En we hebben ons primair te verhouden tot hoe we dat met elkaar vormgeven op de beperkte fysieke ruimte en met de beperkte fysieke middelen die we hebben. Niets kan meer over de schutting. ‘Not in my backyard’, zal binnen no-time toch in je eigen achtertuin blijken te liggen. Griekse en Spaanse nationale begrotingen blijken niet te negeren, willen we zelf niet failliet gaan. En een massa-ontslag om een bedrijf te redden, snijdt ons als belastingbetaler onmiddellijk weer allemaal in de vingers.

Als je me nu aanspreekt op mijn website www.movente.nl omdat ook ik daar nog resultaten beloof in plaats van de waarde van de ervaring, dan heb je volkomen gelijk. Ja, daarin heb ik wat te doen en dat is gaande!

Ken Uzelf!

Afgelopen zondag was ik bij een bijeenkomst van La Scuola, Academie voor Levenskunst . Onder de titel ‘Denkprikkels’ is er een zondag in de maand een bijeenkomst met filosofische inslag. Het is een zondagmiddag van bezinning rondom een aantal uitspraken. Afgelopen zondag waren dat:

Uitspraak 1: ’Ken jezelf.’

Deze uitspraak van Thales van Milete stond op de tempel in Delphi om de bezoekers te verwelkomen. De spectaculaire oproep werkt tot op de dag van vandaag door. Wat is de betekenis van deze oproep? Wat is het ‘zelf’? Wanneer draag je goede zorg voor het ‘zelf’?

Uitspraak 2: ‘De grondstof van het leven is het IK.’

Het was de wens van Michel de Montaigne om te zijn wie hij is, niet meer dan dat. Hij wilde leren van zijn ervaringen. Wanneer ben je een goede leerling van je eigen ervaringen?

Zoals de titel aangeeft heb ik het hier over de eerste. De uitspraak “Ken uzelf!” roept bij mij meteen weerstand op: “Ja maar(da’s weerstand, ja!), wie geeft die opdracht dan? Van wie ‘moet’ dat dan?” Ik heb iets (niet) met autoriteit.

Al filosoferende met de groep en de groepsleider, Dick Kleinlugtenbelt, kwam ik echter tot mooie nieuwe inzichten. Dick gaf aan dat het niet zozeer een opdracht is als wel een nuttige exercitie: het voorkomt dat je je laat leven ofwel door God, ofwel door andere mensen, ofwel door je eigen emoties, die met je aan de haal gaan. Kijk, en dan heb ik interesse. Zo bekeken, krijg ik niet zomaar een opdracht maar dient zelfkennis mij op alle fronten in mijn dagelijks leven. En daarmee werd de uitspraak, zoals de gastvrouw, Ria Pool-Meeuwsen stelde, zacht en uitnodigend.

Natuurlijk weet ik uit ervaring allang hoeveel rust het me geeft dat ik meer inzicht heb in wie ik ben en wat ik daarmee werkelijk wil en kan. Zeker in deze transparante tijd, waarin je toegang hebt tot ongeveer alles en iedereen en vice versa, ervaar ik ankers in mijn leven als noodzakelijk. Wanneer ik weer eens in de angst schiet, is het fijn dat ik terug kan gaan naar wat ook weer mijn intentie was en waarmee ik bezig ben. En wanneer ik op het web zit en allerlei mensen dingen zie ‘roepen’, dan heb ik echt reflectie nodig om me niet te verliezen in fora, persoonlijke en nieuws-sites.

En God? Me verliezen in God? Ook daar had ik meteen een associatie bij. Dagelijks kom ik mensen, verhalen of situaties tegen waarin God tot autoriteit is gebombardeerd, die met de spreekwoordelijk opgeheven vinger vertelt hoe je moet leven, en die je vandaar uit ook moet vrezen. In die God wil ik me niet verliezen. Dan is mijn gespannen verhouding tot autoriteit onmiddellijk paraat. Nee, wat mijn zelfonderzoek me geeft is een goddelijke beleving die zacht en uitnodigend is, licht en onvoorwaardelijk liefdevol. Zoals je je ook je ideale ouders voorstelt: die zonder meer van je houden, je altijd steunen, je toch je eigen weg laten vinden en inzichten geven wanneer je erom vraagt.

Op dat Goddelijke kan ik reflecteren, zoals ik dat op mezelf kan doen. Op dat Goddelijke kan ik terugvallen, net zoals ik altijd terug kan gaan naar mezelf. Dat Goddelijke is een anker, zoals ikzelf een anker ben wanneer ik me bewust ben van mij…. en mijn goddelijkheid.

Wintergasten met Antanas Mockus, herhaald op 20 feb 11 (23.38 u, Net2)

Maandag 27 dec 2010. Zo’n uitzending waarvan ik dacht: ‘daar ga ik even voor zitten, wie weet is het wat.’ Raoul Heertje interviewde Antanas Mockus, volgens de beschrijving van de VPRO (http://www.vpro.nl/programma/wintergasten/afleveringen/44024925/) een “excentrieke wiskundigeen filosoof die op zeer onconventionele wijze de hoofdstad Bogota bestuurde”.

Antanas Mockus

De site vertelt verder: “Origineel en provocerend vormde hij de politiek van Bogota compleet om. Als onafhankelijke kandidaat maakte hij korte metten met de corruptie en vriendjespolitiek, maar het waren zijn stunts die de meeste aandacht trokken. Mimespelers als verkeersregelaars, opvoeding van burgers en een ‘tel tot 10’ campagne tegen geweld lijken een bizar, bijna onzinnig in een land als Colombia, dat wordt geteisterd door guerrilla’s, corrupte politici en de meeste ontvoeringen ter wereld. Maar Antanas Mockus deed het – gekleed in een spandex pak met ‘supercitizen’ stelt hij het goede voorbeeld door zwerfvuil op te ruimen. Hij wilde ‘met ongewone acties de holle gewoontes doorbreken’. En het werkte – de misdaadcijfers namen af, het aantal verkeersdoden eveneens.

Deze zeer bijzondere, onconventionele politicus, voor wie politiek draait om opvoeden en niet om oorlog voeren, bespreekt naar aanleiding van zijn soms absurde, dan weer tragische of grappige fragmenten zijn ideeën en opvattingen. Met zijn ringbaardje en idealisme lijkt hij soms weggelopen uit de hippietijd – maar Antanas Mockus is niet zozeer soft als wel dapper in de manier waarop hij zich volkomen oprecht blootgeeft in een ontroerend, intrigerend interview.”

Authentiek? Maar waarom dan?

Ik werd gegrepen door het gesprek. Niet zozeer door de interviewer. Raoul blijft voor mij iets houden van de grappenmaker, de rollen waarvan ik hem ook ken. Soms dacht ik zelfs dat mijnheer Mockus geïrriteerd zou raken van zijn vragen en wijze van interviewen. Maar nee, dat was mijn eigen invulling kennelijk.

Waar ik door werd gegrepen was de volkomen vertrouwdheid van die man met zichzelf.  Het was alsof hij en wat hij deed (en denk ik nog steeds doet) volkomen zonder zelftwijfel was. Toetsen aan de buitenwereld lijkt daarbij dan helemaal niet ‘im frage’ te zijn. Wat je doet, hoe je denkt en vormgeeft, is gewoon zo, is kloppend, natuurlijk.

Hij sprak ook met een bepaalde rust. Niet iemand die zijn ideeën denkt te moeten verdedigen of iemand die vol trots over zichzelf vertelt (“hoor maar eens hoe ik dit heb gedaan”). Nee, eigenlijk doet het er helemaal niet toe wat de wereld ervan vindt. Antanas Mockus lijkt het de gewoonste zaak  van de wereld te vinden hoe hij zijn burgemeesterschap heeft vormgegeven

Mijn interpretatie van authentiek zijn…

Ongeveer een jaar geleden heb ik eens een soort spreekbeurt gehouden bij IKKI (http://www.ikki.nl/zoeken/nynke%20rinzema). De spreekbeurt op zich was niet echt aansprekend. Ik was erg zenuwachtig en daarmee totaal niet in contact met mijn publiek. Mijn verhaal van toen is nog steeds een waar ik achter sta. Authentieke mensen heb ik toen omschreven als transparante mensen. Erbij vertelde ik dat mijn beeld over authenticiteit ontwikkelt naarmate ik zelf ontwikkel. Dat idee heb ik nog steeds. En inmiddels heb ik een andere omschrijving, die voor mij nog meer de spijker op z’n kop slaat. En die ook heel treffend is voor mijnheer Mockus:

Authentieke mensen zijn mensen die heel rechtstreeks in contact zijn met zichzelf. (of, zo je wilt: met het alles, met de bron, etc.) Zoals ik ook in mijn presentatie aangaf, bestaan er voor mij authentieke en niet-authentieke mensen. We gebruiken dat woord niet voor niets ter onderscheiding van iets, is mijn mening.

En die authentieke mensen, die hebben iets heel bijzonders. Daar word ik door gegrepen. Het lijkt wel of ze geen zelftwijfel hebben, doen wat ‘ingegeven’ wordt en volkomen hun goddelijke gang gaan. Echter zonder autistisch te zijn of zich van niemand wat aan te trekken. Integendeel, ze doen wat ze doen voor het welzijn van de gemeenschap. Ze lijken dan ook verdomd goed te weten waarmee ze bezig zijn en doen niet aan check, check, double check. Heerlijk.