Logo Soul Touching

voelen

Ik wil contact

Het is weer het einde van de maand en tijd voor mij om te gaan bloggen. Dat lijkt op een verplichting. En ergens heb ik dat er ook wel van gemaakt. Maar tegelijk vind ik het iets bevrijdends dat ik ergens woorden aan kan geven. Aan iets dat me raakt, wat ik via een blog kan delen met iedereen die het wil lezen. Want mensen raken en inspireren, met woorden, vanuit míjn ziel naar andermans ziel, dat is wat het leven voor mij heel bijzonder maakt.

Thuiskomen door contact

Het is het diepe contact dat ik kan maken met mensen in de gesprekken die ik voer. Niet alleen in mijn werk, ook daarbuiten. Omdat het niet echt over werk gaat maar over wie ik ben. Soms is het minder diepgaand, soms meer. Maar altijd trek ik als vanzelf naar dat contact, dat geraakt zijn. Dat waar dingen die in mensen leven, in mij leven tot leven komen. Om vervolgens op hun plek te vallen, bij hen, bij mij. Zo, dat mensen thuiskomen omdat er in en tussen ons een kern wordt geraakt. Omdat er iets in de ogen wordt gekeken en oprecht gehoord. En omdat harten opengaan en kwetsbaarheid er helemaal mag zijn. In die kwetsbaarheid, mogen de muren zakken en breekt een verstopt deel van iemand als een zon door de wolken. Dat bevrijdt.

Je zou kunnen zeggen, en daar zat mijn aarzeling voor dit blog: mensen hebben toch wel eens genoeg van zelfontwikkeling en persoonlijke groei? Er zijn toch al miljoenen zelfhulpboeken en coaches? We zijn toch wel een keer klaar met navelstaren? Ja, daar zijn we vast een keer klaar mee. Heel veel mensen zíjn er nu al klaar mee of vonden het altijd al onzin.

Maar waar we volgens mijn nooit klaar mee zijn is met contact maken. En daar gaat dit blog over, merkte ik al schrijvende. Contact is een bijzonder iets. Of het nou (zogenaamd) buiten jezelf is of met jezelf. Zodra je contact maakt, besef je dat je niet alleen bent. Dat er meer is dan je denkt dat je zelf bent. En dan begint een reis.

Een reis van buiten naar binnen …

Meestal leren we eerst contact te maken buiten onszelf, wat begint met de moeder, niet zo heel erg lang na de geboorte. We leren moeder onderscheiden als iets dat niet onszelf is. Dan komen vader, broers, zussen, familie etc. En na een hele hoop ervaringen in die ‘buiten’wereld, komen we uiteindelijk weer op het punt dat we contact ‘moeten’ maken met die binnenwereld, met ons Zelf. Alsof we worden geduwd. Want de buitenwereld blijkt nooit werkelijk te kunnen bieden wat we zoeken. Zo begint het navelstaren. Zo begint een reis, vaak via cursussen en persoonlijke begeleiding over bewustzijn, naar het mooiste contact dat er is.

Want als het goed is, stopt het niet bij navelstaren. Navelstaren gaat namelijk níet over contact maken. Het gaat over rondjes draaien in je hoofd met de vraag hóe je contact maakt met jezelf (een methode, een techniek bijvoorbeeld). En dan vooral over dat dat niet lukt. En wel daar- en daarom. Meestal is er dan iemand die daar de oorzaak van is, vinden we. Of het is een omstandigheid die je belet dat contact met jezelf aan te gaan.

Van contact naar voelen

Maar goed, het navelstaren voorbij, komt het voelen. Alle theorie die je hebt opgedaan om contact te kunnen maken met jezelf, begin je nu te voelen. Je merkt op dat je lichaam ergens reageert op wat je meemaakt, denkt en voelt. En dat het aangeeft wat daar gebeurt. Het zijn ook de emoties die opkomen, als uit het niets, zonder aanleiding lijkt het wel. Ook dat is contact maken. En deze fysiek en emotionele sensaties verdwijnen weer. Zonder dat je dat hoeft te managen. Je merkt: hé, er is inderdaad meer naast wat ik dácht dat er was, of meer dan ik dacht dat ík was.

Van voelen naar zijn

Dan het voelen voorbij, blijkt er nóg meer te zijn. Je krijgt bewust contact met iets dat geen voelen is en geen gedachte. Het is… tja, wat is het: een leegte, die gek genoeg ook weer is gevuld, met alles. Het is een overzicht, dat tegelijk ook jou is. Dan maak je contact met je zijn. Met hét zijn. Met alles en niks. Bewust zijn is contact met je bewustzijn. Of met het grote zijn, met alles wat is.

Niet iets om heel hard te gaan zoeken. Dan is het als het willen vastpakken van een mooi geblazen zeepbel, die alle kleuren van de regenboog laat zien. Nee, knijpen wordt knappen. Pats!

Je bent meer dan je dacht dat je was

Het is meer iets om te mogen ontvangen van jezelf. Zitten en jezelf de ruimte geven om bij wijze van spreke die prachtige zeepbel te observeren en te zien hoe die telkens verandert van kleur en vorm. De zeepbel staat dan voor dat prachtige ongrijpbare in jezelf, wat je observeert.

… en weer terug de wereld in

Misschien krijg je daar beelden bij, gedachten, gevoelens? Want dat is uiteindelijk de kunst: dat je het contact met dat grote alles en niets in jou, met jouw bewuste zijn, weer ankert in je lichaam. Dat je het gaat ervaren via je zintuigen, via je lijf en alle signalen die dat afgeeft. Dat je het helemaal hier brengt, in je mens-zijn en je dagelijkse dingen.

Dan heb je een hele reis gemaakt van jezelf eerst alleen ervaren via mensen en situaties buiten jezelf en dat wat je denkt. Waarna je jezelf waarneemt door te voelen, via je lichaam en je emoties. En er dan achter komt dat zelfs dat contact niet volledig is omdat je op een gegeven moment ‘opeens’ intapt op iets ongrijpbaars dat veel groter en weidser is dan je kende. Wat je vervolgens weer stap voor stap in je dagelijks leven vlecht door dat bewustzijn heel bewust te ankeren in je lijf en te voelen in je hart. Maar ook door heel bewust te ademen, bijvoorbeeld op en neer langs je ruggengraat.

Zo breng je het ongrijpbare dat je bent, je spirit, heel bewust in je lichaam en op de grond. En dan krijgt alles wat je doet in en met je leven dat gouden randje waar je mensen soms over hoort praten. Want geef je je spirit bewust een plek in je lijf en je gevoel dan leef je vanuit dat grote, ruime en heldere perspectief en valt je afhankelijkheid van wat een ander zegt of doet steeds meer weg. Je merkt dat je je meer en meer laat in-spireren door je binnenwereld en dat je je minder laat triggeren door de buitenwereld. Die in-spiratie is ook je creativiteit. En iets cre-ëren is nou eenmaal veel leuker dan re-ageren.

Voel je vrij en heel welkom om te reageren. Vanuit jouw ervaring of vanuit wat je hierbij voelt. Wees ook welkom om iets tegen me aan te houden wat je lastig vindt, waar je niet uitkomt omdat je maar niet in dat andere perspectief terecht lijkt te kunnen komen. We kunnen er in een (nu nog gratis, vanaf sep 45,- euro) Losmaaksessie naar kijken. Dat is een korte online sessie van ca 30 m waarin we je inspiratie opzoeken om dat weer te voelen stromen. Dwars door wat vastzit heen. Je kunt je aanmelden op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

Liefs van Nynke

Terugvallen, alsmaar opnieuw

Vorige week was ik op retraite in Spanje. En zoals het meestal op retraites gaat: de energie bouwt zich op. Komen we allemaal binnen in een soort afwachtende spanning, met nog veel ‘deurtjes’ naar onszelf en elkaar gesloten. Dag na dag openen die deurtjes zich en komt de hele groep in een openheid en verbinding terecht die voelt als een soort 24-uurs verliefdheid. Maar dan zonder het gedoe eromheen (houdt ‘ie wel van me, houdt ‘ie niet van me… moet ik bellen of appen of juist niets doen…?)

Ons lichaam, onze ademhaling en de waarnemer

Telkens opnieuw werden we uitgenodigd om terug te keren naar onze ademhaling, onze voeten op de grond, billen op de stoel en rug tegen de leuning. Ach je kent het wel. Dat wordt zo vertrouwd, zodra je besluit je leven bewust te leven en waar te nemen in ‘de stille ruimte’, de helderheid die we in wezen zijn. Maar wie is het die dat allemaal observeert, is dan de volgende vraag? Wáár is ‘het’? Is ‘het’ hij of zij? En als vanzelf zoom je uit, naar dat wat waarneemt.

Vanuit de waarnemer die het lichaam verkent, werden we uitgenodigd de grénzen van ons lichaam verkennen. En… die grenzen bleken keer op keer gewoon te vervagen. Of liever, te verdwijnen. Nog sterker, ze waren er helemaal niet. Vanuit de waarnemer bleek ons lichaam grenzeloos. En in die grenzeloosheid word je je echt bewust van wie je werkelijk bent: onmetelijk in afmeting, slechts bewustzijn, iets dat waarneemt en een voortdurende waarneming voortbrengt. Het is de creator. Dat wat schept.

Die waarneming is allesomvattend. Je realiseert je dat alles wat je aantreft in je realiteit niets anders kán zijn dan ‘het’ alles, wat je zelf bent. Je kunt niets waarnemen buiten jezelf want je bent alleen maar die waarneming, … die alles waarneemt. Binnen is buiten, alles is jij en daarmee één. Dus wat je creëert ben je zelf. (Ik geef toe, dit gaat in sneltreinvaart. Maar probeer het gewoon en kijk wat er gebeurt. Hoe meer je het doet, hoe makkelijker of sneller de ervaring van alles is één telkens weer ontstaat.)

Terugvallen, alsmaar opnieuw

De hotseat

We werkten in deze retraite met een ‘hotseat’. Een stoel voorin, wij eromheen en de facilitator naast de hotseat. Daar, voor ons, werden moeilijke stukken in onszelf aangeraakt. Daar ontmoetten we onze pijn en ons verdriet. Er werd geschreeuwd en gehuild. Maar ook losgelaten: de opluchting en de slappe lach als we weer wat hadden doorgewerkt. En er werd gezongen, gitaar gespeeld, bewogen, gedanst. Het was er allemaal, daar in die hotseat, vooraan.

Wat omhoog kwam, kreeg ruimte en wat ruimte kreeg kon doorstromen. Zodat, datgene wat normaal in ons blijft hangen en ons het leven zuur maakt omdat we het geen aandacht geven, de vrijheid krijgt en ons niet langer remt of blokkeert. Waarbij, en dat moet gezegd, we niets lieten vertrekken zonder er wijsheid uit te halen! De wijsheid die ontstaat door het bewust door je heen laten gaan van al je lading. En toe te passen wat je daaruit leert.

De moedige vrouw

Een van de deelnemers, een moedige vrouw, viel een beetje buiten de groep. Zo iemand ‘hoort’ in iedere groep. Dat maakt immers dat de rest ‘erbinnen’ valt en voelt dat ‘ie erbij hoort. Zo ook hier. Keer op keer kwam ze terug in de ‘hotseat’. En waar ieder ander voortbouwde op de vorige ervaring en vol goede moed een ‘nieuw monster’ in de ogen keek, keerde zij telkens terug naar dezelfde pijn. Had ze het aangeraakt in zichzelf, doorgeploeterd en losgelaten, dan leek ze lichter, lachte weer en was dankbaar.

Tot de volgende sessie, waarin hetzelfde zich weer herhaalde en herhaalde, en herhaalde. Telkens wanneer zij opstond om naar voren te komen, ontstond er een soort spanning. Zo geconditioneerd waren we ondertussen al geraakt: oh jee, daar gaan we weer… (tja, spiritueel of niet, dat gebeurde nog steeds).

Het voelde alsof er nooit een einde aan zou komen. Aan haar shit. Die donkere gedachten, die pijn. Het leek alsof ze niet in staat was om licht aan het einde van de tunnel te zien of het zelfs niet wílde. Terwijl wij voelden daar juist naartoe te (willen) werken, naar dat licht. Maar ondanks dat, haar shit bleef ons net zo goed raken. Was het misschien stiekem ook onze shit?

We willen een oplossing!

Misschien herken je het. Veel mensen lopen hier tegenaan. Maar heb je weer een sessie gehad en denk je dé blokkade gevonden te hebben. Nee hoor, hup, daar zit je alweer in hetzelfde shitgevoel.

Het is wat het is. Het doet er niet zo toe waar het vandaan komt. In veel gevallen creëren we deze herhaling van donkerte met ons brein. Niet willens en wetens. Maar onbewust, omdat het ons houvast geeft. Het is het pad dat we kennen. Het gedachtepatroon dat zo vertrouwd is maar ons onbewust en onbedoeld gevangen houdt. Nieuwe gedachten denken, vraagt lef. Vrij denken is voor moedige mensen. En toch is dat wat nodig is om een ander gevoel op te roepen en jezelf en je leven met andere ogen waar te nemen. Heel simpel eigenlijk. Maar niet altijd heel makkelijk.

Mijn ervaring is: hoe groter je ‘wond’, hoe steviger je vasthoudt aan die oude vertrouwde gedachtepatronen. Omdat je het idee hebt dat ze je beschermen tegen de pijn. En het omgekeerde is waar. Ze creëren de pijn.

Genoeg is genoeg!

Tót het moment dat je diep van binnen wéét dat het genoeg is. Genoeg pijn, genoeg gevangenis, genoeg donkerte. Je voelt gewoon dat je uit je patroon kunt stappen. Je bent er klaar voor. Je hebt jezelf laten rijpen om in een nieuwe ervaring te stappen. En dan gaat dat bijna moeiteloos.

En of jij nou iemand bent die een pleister in een ruk van de wond trekt of hem heeeel voorzichtig, millimeter voor milimeter losmaakt, of waar je ook zit ergens daartussen, het maakt niet uit. Er staat geen norm voor het helen van onze wonden. De een doet het zus, de ander zo.

Telkens opnieuw in je pijn

De dame in de retraite was ontzettend moedig om telkens opnieuw haar pijn in te brengen. Dwars tegen de onuitgesproken normen in, die nog in vrijwel iedere groep aanwezig zijn. De normen die bijvoorbeeld zeggen dat je niet teveel ruimte mag innemen, dat je niet vervelend mag zijn door maar te blijven herhalen, dat je ‘moet’ laten zien dat je iets begrepen hebt en bent gegroeid.

Ze deed gewoon wat ze deed en schiep daarmee een ruimte voor iedereen om te beseffen dat we in de meeste gevallen herhaling van onze pijn nodig hebben, tot vervelens toe. Tot wanhoop van onszelf en de mensen om ons heen. Tót we van binnenuit de overstap maken naar onze vrijheid.

Vrijheid is iets dat we aan het leren zijn.

Ergens diep van binnen weten we dat we het kennen maar wat zijn we er vanaf gedreven. Wat zijn we het ontwend. Wat zijn we gedrild om er niet voluit in te springen, onze repeterende gedachten loslatend. Want wie zijn we in alle vrijheid? Wie ben jij, in ultieme vrijheid? Weet je jouw antwoord?

Laten we moedig doorgaan…

… met pleisters van onze wonden te trekken. Laten we loslaten en springen. Maar, wel in ons eigen tempo en op onze eigen manier. Voel wat klopt bij jou en jouw proces. Laat je coach, goeroe, leraar of dierbare vriend en familie maar van alles tegen je zeggen. Bedank hen en voel: wat klopt voor mij? Alles is goed. Adem in, adem uit. Voeten op de grond, billen op de stoel, rug tegen de rugleuning. Zoom uit, wees de waarnemer en ervaar dat er niets is buiten jou(w waarneming). Jij bent alles. Alles is één. En jouw proces is pure perfectie.

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je proces van loslaten en springen? Hoe trek jij pleisters van je wonden? Ik ben benieuwd naar je. Voel je vrij en welkom, om je proces te delen en te laten landen bij mijn liefdevolle luisterende oren en open hart. Ik geef je heldere reflectie waardoor we samen iets laten doorstromen wat nu door mag stromen en je weer meer vrijheid geeft.

Voelen, wat is het eigenlijk?

Alweer heel wat jaar geleden liet ik een reading doen door een hele accurate dame. Haar readings waren altijd erg confronterend en daarmee tegelijk het meest behulpzame dat ik op mijn weg van persoonlijke ontwikkeling heb gekregen. Dank daarvoor Fem! Die keer kwam er ook zoiets belangrijks aan de orde, wat ik hier met je wil delen.

Voelen is populair

Wat ik leerde in die reading ging over ‘voelen’. Voelen is tegenwoordig zo populair. Volgens mij omdat het voor velen de tegenhanger is van het denken. Denken heeft lange tijd de meest prominente plek ingenomen in ons handelen en de manier waarop we onze samenleving hebben ingericht. En daar lijken we wat van terug te komen.

Voelen is wat veel mensen nu bezigen als dé oplossing voor de individualisering, de vele burnouts, de relatieproblemen die honderden stellen ervaren, de consumptiemaatschappij en ga zo maar door. Als je uit je hoofd gaat, stopt met alles managen en beredeneren of beargumenteren en gaat voelen, dan weet je veel beter wat nou werkelijk goed voor je is, toch? En zelf meer in balans en doorvoedt, maakt dat je graag aan anderen geeft. Dus dat heeft dan ook effect op je omgeving en hoe je daarin opereert. Iedereen blij, of in ieder geval blijer.

Dus voelen is ‘key’ maar wat is het?

Wat ik ontdekte in die sessie is dat we niet persé hetzelfde bedoelen met voelen. Dus even een vraag tussendoor, als break bij het lezen van dit blog: wat betekent voelen voor jou? Wanneer gebruik je het woord? Wat duid je ermee? Ik ben wel benieuwd naar je reactie.

Voelen, wat is het eigenlijk

Emoties en lijf

Voor mij betekende voelen vroeger vooral emoties ervaren die niet fijn waren. Ik voelde me verdrietig of angstig. Grappig is dat ik me niet kan herinneren dat ik stilstond bij fijne emoties. Blijdschap voelde ik niet heel bewust. Alsof ik dat vanzelfsprekend vond.

Vanaf het moment dat ik me ben gaan verdiepen in persoonlijke en spirituele ontwikkeling werd ‘voelen’ voor mij steeds meer het ervaren van een bepaalde sensatie in mijn lichaam. Er was veel gaande in mijn lijf toen en voelen (pijn vooral) nam veel ruimte in, in mijn dag. Het leerde me bewust in contact te zijn met mijn lichaam. En dit hielp inderdaad om mijn gedachtenstroom af en toe los te laten.

Dus voelen kan gaan over emoties ervaren: verdriet, pijn, angst, blijdschap of opwinding. Of we duiden er fysieke sensaties mee: een pijnlijke onderrug, maagpijn, hoofdpijn. Maar ook: jeuk, tinteling, kou (mijn dode vingers in de winter bijvoorbeeld). In al deze gevallen nemen we iets waar in ons fysieke of emotionele lichaam dat we razendsnel koppelen aan een bepaalde betekenis die we er ooit aan hebben gegeven. We hebben als kind bijvoorbeeld geleerd dat wanneer je valt, dat ‘pijn’ kan doen. We blijven deze aangeleerde betekenis uit ons ‘archief van betekenissen’ takelen en op eenzelfde soort ervaringen plakken.

Voelend denken of denkend voelen

Niets mis mee maar ik leerde dat dit voelen eigenlijk denkend voelen is of voelend denken. We koppelen dat wat er in ons fysieke of emotionele lichaam gebeurt (voelen) aan een herinnering en vormen er woorden en gedachten bij (denken). Bij die gedachten vormen we dan meestal weer nieuwe gedachten, vaak oordelen, zoals ‘pijn is niet fijn’, ‘verdriet mag niet’, etc., En zo zetten we een gedachtentrein in beweging en bepalen we hoe we de wereld waarnemen. Eigenlijk nemen we die wereld dus waar als een continue herhaling van de inhoud van onze archiefkast. Weliswaar betrekken we lichaam en emoties maar we zijn nog steeds heel geconditioneerd aan het voelen.

Eye-opener

De grote eye-opener in deze reading bij Fem was dat wat zij duidde als ‘het ware voelen’. Het is een stap die ik nu pas echt weet te integreren, namelijk: gewaar-worden of gewaar zijn. Het is ook niet meer dan dat: slechts het zuiver registreren van wat er in mijn fysieke of emotionele lichaam gebeurt, zonder er een label of een herinnering aan te hangen of een oordeel over te hebben. Gewaar zijn is dus volkomen in het moment en het is volledig oordeel-vrij. Het is puur opmerken. Er hoeft niets mee te gebeuren en het brengt ook geen lading van eerdere gebeurtenissen met zich mee. Het is gewoon wat het is.

Vrijheid: aanwezig en oordeelloos

Toen ik dit werkelijk ging ervaren, realiseerde ik me wat een enorme vrijheid dat pure gewaarworden geeft. Ten eerste brengt het moment me volkomen in mijn lijf. En ten tweede ervaar ik volledige vrijheid van handelen omdat ik nog geen betekenis heb gegeven, herinnering geplakt of oordeel geveld. Ik ervaar vrijheid om nieuwe betekenissen te geven aan wat ik opmerk via mijn lichaam en daarnaar te handelen als ik dat wil.

Wat ik nog meer leerde was dat wat we opmerken of ons gewaar zijn, een indicatie is van opslag of lading in het fysieke of emotionele lichaam. En overal waar die lading of opslag zit, wordt mijn energiestroom of mijn levensstroom tegengehouden en/of omgeleid. Die levensstroom is de stroom die ik in wezen ben, de stroom van mijn ziel zou je kunnen zeggen.

Een omleiding of blokkade klinkt niet fijn. We zijn geneigd die op te willen lossen. Bijvoorbeeld omdat we er last van hebben (maar ook dat is een oordeel) of omdat we dat leren in een persoonlijke-groei-cursus bijvoorbeeld of spirituele workshop. Gewaarworden laat het er echter gewoon zijn als een pure weerslag van onze energiehuishouding op ieder moment dat we ons daar bewust voor openstellen.

Deze vrijheid en oordeelloosheid brengen ons eigenlijk automatisch in een staat van bewust zijn in Liefde, in licht, in een staat van verlichting. Van optimale doorstroming van de energie van ons wezen, van onze ziel. En elk volgend moment nodigt me opnieuw uit om met mijn volle bewustzijn bij mijn lading te zijn. En zoals bekend… lading verdwijnt, in het volle licht gezet. Geen stappenplan nodig.

Hard werken is niet de oplossing

Heel hard heb ik gewerkt aan het oplossen en wegpoetsen van al die lading in mij, met wisselend resultaat. En nog steeds is dat programma up and running. Tja, nog genoeg lading in mij voor dit mensenleven. Maar gisteren, toen ik deze reading weer eens las en opnieuw liet indalen, was ik opeens gewaar. En ik deed er even niets mee. Dat pure gewaarworden, er echt met mijn volle bewustzijn bij zijn, zonder iets te doen, was een helende ervaring in zichzelf: er kwam een enorme rust in me. ‘Ik ben vrij’. In het gewaar zijn, ben ik ieder moment vrij om te doen wat ik kies te doen in elk volgend moment. Ik hoef niets. Ik ben gewaar, zonder labels, zonder programmering. En dan is er weer een volgend moment waarin ik opnieuw kan kiezen voor hoe licht het is om alleen maar op te merken dat ik ben.

Gewaar zijn: nieuw terrein

Het kan heel goed dat dit allerlei mitsen en maren bij je oproept: al die dingen die moeten, alle taken op een dag… “zonder iets te doen, kom je er immers niet”, “wat een onzinpraat, dat alleen maar ‘zijn’….” etc. Ik hoef je niet te overtuigen. Je hoeft er niks mee. Ik nodig je alleen uit om de komende tijd eens bewust stil te staan bij wat je waarnéémt als je denkend voelt of voelend denkt én wat er gebeurt wanneer je je dingen gewaar wordt, zonder meer. Ik ervaar dat laatste als nieuw terrein voor ons, als individu en zeker als samenleving. We beginnen hier pas aan te snuffelen: hoe te leven vanuit onze zuivere energiestroom als vrije mens.

Heel erg leuk als je wilt delen met me, hier of in een persoonlijk bericht. En natuurlijk ben je ook weer van harte uitgenodigd om met me te sparren over wat je fijn vindt en belangrijk om te delen. Of wanneer je vastloopt (opslag of lading in je energiehuishouding:), met een dilemma zit, wilt oefenen met gewaar worden of iets heel anders wat ik hier niet noem. Van harte welkom om aan te schuiven voor een Losmaaksessie. Je kunt je aanmelden op www.soultouching.nu/gratis (gratis via skype, 10,- live – 45 m). Zie je graag.

Oh ja, en sinds kort geef ik iedere woensdagmiddag tussen 13-17.30 uur sessies in de conceptstore Zuiver Geluk in de Jordaan (1,-/min).

Pijn… Is fijn!

Nee, dit is geen sm-achtig verhaal. Tenminste niet zoals we gewend zijn daarover te praten. Ik bedoel in dit geval ook geen fysieke pijn maar emotionele pijn. Het is opmerkelijk hoe graag we daaraan vasthouden. Of jij niet?

Een kijkje in mijn keuken

Licht

Als jong kind was ik licht, blij en energiek. Als baby al gaf ik heel duidelijk aan hoe ik het licht in mijn leven wilde. Met mijn hoofd draaide ik consequent naar het buitenlicht. Hoeveel capriolen ik met mijn kleine lijfje daarvoor ook moest uithalen. Toen mijn ouders dit doorhadden werd mijn wiegje bij het raam gezet en dan nog sliep ik altijd met mijn hoofd in een draai, mijn ogen gericht naar waar het licht vandaan kwam, voor ik ze sloot.

Opgroeiend bleef ik ‘vechten’ voor het licht, ondanks de moeilijke omstandigheden thuis. Het leven was mooi, ik genoot en creëerde prachtige dingen voor mezelf: een bruisend en avontuurlijk tienerleven, vroege zelfstandigheid en gevoelsmatig onbegrensde vrijheid. School en studie waren, naast de zorg voor goede cijfers, vooral spel. Bijbaantjes dekten alle kosten. Reizen en werken in het buitenland, andere talen leren, avontuur, nieuwe mensen ontmoeten… mijn leven bruiste en ik genoot met volle teugen.

Schaduw

Er kwam wat schaduw over het zonnetje dat ik was, aan de start van mijn volwassen leven, met mijn eerste baan. Dat volwassen leven leek de zon wat minder geïntegreerd te hebben: serieus zijn, hard werken, geld verdienen, nog meer geld verdienen en competitie zetten de toon. En vooral doen wat je wordt gezegd, fouten maken is strafbaar en creativiteit… hmmm, liever niet.

Tot ik na wat omzwervingen mijn zonnetje gewoon meenam in mijn werk door in 2000 mijn eigen toko te starten en mensen te begeleiden, op zoek naar hún zon. Al pratend vonden we telkens opnieuw lichte wegen. Ze lieten schaduwen los en waren gelukkig met gemaakte keuzes. Ze kwamen thuis. Wat een kado, dit werk.

Toch werd mijn schaduw sterker: mijn lichaam vertoonde kuren en in 2005 kon ik door uitputting en pijn niet veel meer. Mijn bekken, ruggen- en nekwervels bleken allemaal te zijn doorgezakt. Dat moest worden rechtgezet. Mijn inkomstenstroom droogde op en tevens veel vriendenstromen.

zon licht

Heel

Maar alles, werkelijk alles heelt. Want alles wil naar het licht, net als die bloemen die nu weer overal opkomen en opengaan. De zon is ook hun ijkpunt. En zo heelde ik ook mezelf, ondersteund door bijzondere mensen. Het werd weer lichter. Een prachtige relatie kwam, en ging voorbij. En al die tijd heb ik mijn schaduw onderzocht, als vanzelfsprekend. Je moet het ‘spook’ in de ogen kijken, toch?

Wie ben je zonder schaduw?

En opeens was daar mijn realisatie: jee, wie ben ik eigenlijk zonder die schaduw? Blijft er dan wel iets van mij over? Tot mijn verbazing ontdekte ik bij mezelf hoe vergroeid ik was geraakt met die donkere kant. Hoe gehecht ik was en niet bereid die vertrouwde metgezel te laten gaan. Afscheid nemen valt niet mee… tenminste dat zegt die donkere kant. Die kant die uitgaat van verlies, van gemis, onvolledig zijn en behoeftig.

Gelukkig

Terwijl mijn grootste behoefte, mijn geluk, gewoon in mij zit. Het heeft er altijd gezeten en is niet weg te krijgen. Het is dat wat licht voelt. Het zijn die kriebels in je hartstreek, de stromen door je hele lijf. Het is het meest vanzelfsprekende, het dichtste bij van alles wat je in je leven hebt geleerd. Het is als het volgen van je adem en wat daaruit ontstaat. Het is zo makkelijk als onze meest natuurlijke beweging is, de beweging naar het licht, net als bij bloemen.

En jij?

Wie ben jij zonder je verdriet, je gemis, je onmacht, je boosheid, je angsten? Kun je je er een voorstelling van maken? Wat blijft er dan van je over? Hoe ziet je werk of je leven eruit als er niets meer is om over te klagen? Hoe is je relatie als de gerichtheid op (de onhebbelijkheden van) de ander wegvalt? Hebben jullie nog iets om over te praten? Wat is nog de lol als je niets meer goed kunt maken na een ruzie? Kortom: hoe ondragelijk is jouw bestaan als je kiest voor licht?

Gewoon wat vragen, die ik ook mezelf blijf stellen. Heb jij hier antwoorden op? Of nemen je vragen juist toe?

Als je voelt dat jij jezelf in de weg staat, ben ik graag even een metgezel voor jou.

Ik licht bij in wat je vertelt, verhelder je vraag en raak de vreugde in ons contact en dus de vreugde in jou. Laat je raken en ervaar hoe (en met wie) jij verder wilt op je pad. Het is makkelijker en dichterbij dan je misschien nu denkt. Voel je vrij om jouw gratis Losmaaksessie bij me te boeken. Je bent welkom op www.movente.nl/gratis

PS: aanstaande vrijdag 7 april tussen 14-18u zit ik weer op locatie in Amsterdam (De Plantage, Plantage Kerklaan 36) voor een live Losmaaksessie. Geef je op www.movente.nl/gratis en zet erbij dat je graag een live gesprek wilt.

Wat hoort nou echt bij je?

Gisteren las ik de blog van Léonne Meiresonne over “datgene te dóen (kiezen) wat ons leven dient en voedt, en datgene te (durven) láten waar we benauwd, moe, somber en verdrietig of ziek van worden.”

Léonne betoogt dat we (nog steeds) met name handelen vanuit ons hoofd, ons denken, onze ratio die eigenlijk niet uitgaat van wat ons dient en voedt maar van het zoeken naar garantie dat er niets mis gaat in ons leven. Mis staat dan voor ongelukkig zijn, vermoed ik. Aangezien de meeste mensen wel zullen erkennen dat er geen garanties voor een gelukkig leven bestaan, lijkt het logisch ons verstand te laten rusten waar het besluiten nemen betreft en onszelf te trainen dit over te laten aan… Ja, aan wat eigenlijk?Lees verder →