Logo Soul Touching

wijsheid

Wijsheid komt met de dag

Het tijdperk waarin wijsheid met de jaren komt, lijkt voorbij. Die jaren lijken we simpelweg niet meer te krijgen. Tijd zélf vervormt immers; we kunnen er niet meer op bouwen zoals we misschien gewend waren. Minuten lijken in uren te passen en uren in minuten. Wat is onze klok eigenlijk nog, behalve een afspraak die we ooit samen hebben gemaakt?

Wijsheid is de bron

Wijsheid is de bron waar iedere baby nog heerlijk in ligt te badderen. De allerkleinsten kennen die merkwaardige splitsing tussen hoofd en hart, tussen ego en ziel, tussen mens en het geestelijke, nog niet werkelijk. Dát is bij uitstek iets dat met de jaren komt. We worden opgevoed, gaan naar school, starten een carrière, vormen misschien een gezin… We leven een mensenleven, waarin we gaandeweg gemarineerd raken in het idee los te staan van alles en iedereen. En we moeten maar zien hoe we het er, liefst heelhuids, vanaf brengen.

Ons belangrijkste instrument wordt dan dat briljante denkhoofd, dat excelleert in strategieën om dit alles voor elkaar te krijgen: het halen van de eindstreep, zo voelt het voor velen toch, en het voldaan uitblazen van die ‘laatste’ adem. Want wat daarna komt… dat is meestal niet iets wat ons denken kan bevatten.
De wijsheid die, zoals het gezegde luidt, met de jaren komt, duidt echter op iets anders. Op iets dat er door de eeuwen heen altijd is geweest. Een bron die we lang niet tastbaar konden maken, maar die misschien wel het meest stevige houvast biedt dat er is.

Het staat pal voor je

En die wijsheid is niet langer voorbehouden aan een midlifecrisis of ‘de jaren des onderscheids’. Ze dringt zich liefdevol aan ons op. In deze bijzondere fase van transformatie van de aarde en al haar bewoners, staat ze pal voor onze neus. En ze nodigt ons uit haar recht in de ogen te kijken en de deur te openen naar dat diepere weten in onszelf.

Wijsheid, die heilige, bodemloze put in jou fluistert: “Wacht niet langer. Geef je over. Zak in je onuitputtelijke levensenergie die ik ben.” Van daaruit kun je via verstilling en oprecht commitment met vertrouwen navigeren door alles wat zich aandient. En ja, uitdagingen zullen blijven komen, zeker in deze tijd.

 

Wijsheid komt met de dag
Afbeelding van bryandilts via Pixabay

Wijsheid verenigt

Wijsheid verenigt de bronenergie van de baby die net uit de oersoep is geboren met die van de wijze die op de drempel staat om er weer in terug te keren. In haar worden polariteiten en strijd weer één. Dan is er helderheid: oh ja… we kwamen hier iets moois creëren. Laten we dat doen.

Het is die unieke bijdrage die alleen jij vanuit jouw bron kunt leveren, iedere dag opnieuw. Míts je je blijft verbinden met jouw wijsheid.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een verhelderend gesprek vanuit jouw wijsheid, over de vragen die bij je leven)

Laat jouw oeroude wijsheid spreken

Het is niet alleen ons fysieke lichaam dat eeuwenoude wijsheid in zich draagt. Wat we werkelijk zijn, gaat daaraan voorbij. We zijn een veld van wijze herinneringen, geprogrammeerd om bij te dragen aan iets dat groter is dan wijzelf en waar we onlosmakelijk deel van uitmaken.​

Oef, wat lijkt die wijsheid vaak ver weggezakt

En dan, in het leven van alledag, oef, wat lijkt die wijsheid vaak ver weggezakt. Ook nu, in deze tijd waarin de mist steeds sneller lijkt op te trekken en steeds meer mensen uit die eeuwenlange winterslaap ontwaken, is het nog steeds een hele bevalling om je wijsheid vrij te laten spreken. Om heel natuurlijk te handelen vanuit je open hart; moedig, sprankelend en waarachtig.​

Laat jouw oeroude wijsheid spreken
Afbeelding van Tereza Houdová via Pixabay
Het goede nieuws is dat het veld van wijsheid dat we zijn, uitstekend in staat is om ons te begeleiden in dit ontwaken en ons te laten zien welk tempo het beste bij ons past.

Heb geduld

Het werkelijk in volle glorie in de wereld staan, neemt wat tijd. En hoewel die tijd steeds rijper is, gaat dit proces toch niet sneller dan het gaat. Dus… heb geduld, met jezelf, met de natuurlijke levensprocessen en de cycli van groei, bloei, verval en hernieuwing.​
Er is geen haast. We zijn prachtig op weg. En de weg is oneindig. Dus we hebben tot in lengte van dagen de tijd. We hebben alle ruimte om weer te wennen aan dat prachtige veld van wijsheid dat we zijn, en het weer stem te geven, tot expressie te brengen in vorm, kleur en toon.​

Je kunt het niet fout doen

Wentel jezelf in deze liefdevolle ruimte, waarin je geen druk toelaat, geen commando’s, geen normen waaraan jouw vorm zou moeten voldoen. Laat jouw oeroude wijsheid spreken. Laat je woorden en daden op hun eigen moment en vol blijdschap naar buiten komen. Speel in deze nieuwe wakkerheid met alle mogelijkheden die op je pad komen. Je kunt het niet fout doen!​
Ontwaken, opnieuw geboren worden, het is een hele bevalling. En al hebben we het zélf te doen, we doen het niet alleen.​
Liefs en mooie Pasen, Nynke

Een nieuwe vriendin

Tijdens de afgelopen warme weken was ze daar opeens, als een hoop onder een dekzeil, slapend in het park. Mensen zonder dak zijn natuurlijk niet nieuw maar dit voelde anders. Ze is jong en vrouw waar daklozen die ik ken man zijn en wat ouder. Het raakte me, zoals het fenomeen zonder dak me voortdurend lijkt te raken. Het zal vast ergens een diepe ervaring zijn geweest in mijn (vroegere) leven.

Eerst durfde ik het niet goed aan te kijken en voelde ik me in de ontkenning schieten, zo ongemakkelijk voelde dit: hoe kan zij nou buiten slapen? Ze is vast een toerist met een krap budget die liever Amsterdam wil ervaren dan geld uit te geven aan een hostel. Maar nee, dat leek ze toch niet te zijn. Niets meer dan een grote shopper-tas van die bekende supermarkt en dat dekzeil. Dat is geen toeristen-uitrusting.

Voorzichtig contact

De volgende keer stak ik mijn hand op maar durfde niet naar haar toe te gaan. Alsof wat ze op dat moment voor mij representeerde: armoe en uitsluiting, onmacht en angst voor lijden in de kou en de vuiligheid, op mij kon overslaan. Het voelde als een diep menselijk ingebouwd reflex van zelfbescherming, maar toch schaamde ik me ervoor. En ik was een beetje bang voor een afwijzing. Wat als ze bot en boos zou reageren en me af zou katten? Maar, ze was meteen open en wuifde terug. Het was de groet van iemand die in haar eigen kracht gelooft. Die respect heeft voor wie ze is en zich niet schaamt voor haar situatie.

Alle keren daarna wuifden we naar elkaar maar durfde ik geen stap dichterbij te zetten. In plaats daarvan liet ik haar beeld op me inwerken en merkte dat er een diep respect voor haar begon te groeien. De manier waarop ze daar zat: rechtop, als in een diep meditatieve staat en toch open voor contact. Niet vragend, geen slachtofferhouding, ondanks haar situatie. En, heel bijzonder in mijn beleving: niet schuw en schaamtevol maar volledig haar ruimte innemend, zoals een wijze oudere in een traditionele stam, stel ik me voor.

Het einde van de zomer

Maar de zomer ging voorbij, zoals we hebben gemerkt, en de regen kwam. En op zo’n eerste koude, natte dag vermande ik mezelf en liep naar haar toe. Ze zat op haar bank, rillend, sigaretje rokend, voeten opgetrokken onder zich, dekzeil om haar heen. Haar gympen kletsnat onder de bank en de tas met haar bezit onder het zeil. Ze ontmoette me, vriendelijk, en we begonnen een gesprek. Ze vertelde over haar omstandigheden en hoe ze nu hier was beland. Ze wilde niet terug naar de Leger des Heils plek omdat het daar zo onveilig was gebleken. Dus koos ze nu hiervoor, waar ze rust vond en zichzelf kon zijn, om van daaruit naar iets beters te groeien.

Een nieuwe vriendin

Afbeelding van Michael Kauer via Pixabay

Het begin van een vriendschap

Ze had mooie tijden meegemaakt, een kind gekregen, in de zorg gewerkt en op de een of andere manier had haar leven haar nu hier gebracht. Opeens vroeg ze: “Wil je mijn diploma zien?” Het ontroerde me: zo’n intiem gebaar vond ik het. “Ja, natuurlijk!” antwoordde ik. Het raakte me nog meer dat ze zoveel moeite deed, in de regen en de kou, om haar zorgvuldig ingepakte diploma helemaal uit te pakken. Ingewikkeld in allemaal zakjes en verborgen in een boek, kwam het uiteindelijk tevoorschijn: één officieel ogende A4 met haar officiële naam als een brug naar de maatschappelijke realiteit, iets dat ze koste wat het kost zou beschermen. Dat was haar life line om weer terug te komen naar een punt van geborgenheid: een huis, een baan, misschien haar kind weer terug en bij haar opgroeiend, wie weet. Ze vertelt verder: zei wil met dementerende ouderen werken. Daar ligt haar hart. En de wereld heeft haar nodig. Dementie bloeit immers als nooit tevoren.

Niet bang

Vanuit dat gesprek is haar plek in mij gegroeid. Alsof ze mij leert om niet bang te zijn voor wat het leven kan brengen. Ze vraagt niets maar geeft me de ruimte om praktisch te worden, mee te denken. De kou vraagt om warmte: een deken, warme kleding, andere schoenen, handschoenen en een sjawl. Lieve mensen zijn gaan doneren op mijn oproepje in de buurtapp en inmiddels heeft ze een tentje en warme spullen.

Haar waardigheid houdt mij op mijn plek: ik weet het niet beter, hoef niets over te nemen. Het is haar leven en waar ik praktisch kan zijn, staat ze me toe. De volgende stap kan een warme maaltijd zijn en een douche of misschien het meedenken in het laveren door instanties en regels, al weet ze daar goed de weg.

Voor even of voor het leven

Ik ben geen hulpverlener. Al voelt het goed om te mógen helpen. Ik ben een mens, een gevoelig mens, dat ook gewoon zoekende is in deze naar materie overhellende wereld. Ze laat me zien, hoe ver ik durf te gaan om van mijzelf te geven, hoe onvoorwaardelijk ik ben en in vertrouwen en waar mijn grens ligt om eerst voor mezelf te kiezen. Zij en ik, we respecteren elkaar, ook al is onze relatie nog pril. Daarin ervaar ik iets intiems, wat de vriendschappen die ik ken, niet altijd bieden. Een nieuwe vriendin. Is het voor even of voor het leven? In ieder geval is het voor nu.

Liefs, Nynke

PS: Als je rondloopt met dieperliggende angsten, ongrijpbare gevoelens van onrust waar je geen weg mee weet, laten we ernaar kijken. In een kennismakingsgesprek bied ik helderheid en kunnen we samen ervaren of ik iets voor je kan betekenen in het landen in je oervertrouwen dat je pad helemaal klopt, hoe ‘van het pad’ het ook lijkt te zijn

Samenvallen met jezelf,

het meest enge en machtig mooie dat er is.

‘Alles is al perfect en we zijn al heel.’
Ja, dat klinkt prachtig! Maar, op veel momenten zit er nog wel wat ruimte tussen die perfectie van wat is én dat wat je zo door de dag heen ervaart, wat allesbehalve fijn kan voelen.

Het ego heeft in dit ervaren van je perfecte heelheid een belangrijke sleutel in handen. Het is alleen niet de glansrol, die het zo graag wil, maar eentje van overgave. Alle mystici en sjamanen wijzen op dit proces van het ego dat heeft te buigen voor grotere krachten. Die ego’dood’, en de stress die dat oplevert, is waar dit blog over gaat.

Strijd

Heb je je wel eens overgegeven, na een ruzie bijvoorbeeld? Een strijd met iemand, je dierbaar of niet, waarbij je inzag: “Ik krijg hier geen gelijk. En heel eerlijk: ik héb het ook niet persé. Dus, geef ik me over.”
Meestal gaat daar een proces aan vooraf, wat gepaard kan gaan met een heftige interne strijd. Alles in je schreeuwt immers om vol in het strijdperk te blijven en jezelf nooit prijs te geven. Geharnast en wel (in scherpe woorden en gesloten lichaamshouding) ervaar je dat jouw gelijk bevochten moet blijven worden, tot het bittere einde. Dus dat is wat je reflexmatig wilt doen.

Een scheurtje in je defensie

Maar opeens komt er een klein scheurtje in je defensie. Je harnas breekt open op een plek waar zomaar een ingeving binnen komt vallen: “Is het eigenlijk wel waar wat ik zeg? Is het werkelijk waar?” En er sluipt twijfel bij je binnen. Als een dolle beginnen de gedachten in je hersenen rond te draaien. Jouw waarheid, die eerst nog zo logisch leek, begint te schuiven en alles waar je vierkant voor stond, én ook achter stond, wankelt. Geen fijn gevoel. Maar hoe je ook je best doet om dit te herstellen, het lukt niet. Je verdediging kost zelfs steeds meer energie in plaats van dat je je er steviger door voelt, zoals eerst.

In vrije val naar de diepte

Samenvallen met jezelfAfbeelding van Pexels via Pixabay 

Van het idee dat je de boel stevig in de hand hebt, lijkt niet veel meer over. Het is of je afbrokkelt, stukje bij beetje, elke dag wat meer. Je weet niet meer waar je het zoeken moet. Al je houvast lijkt op drift en de grond onder je voeten is gaan schuiven. Gevoelens van schuld en schaamte steken de kop op. Wie je dacht te zijn, degene die je zo goed meende te kennen en waarvan je het gevoel had dat je er altijd op zou kunnen bouwen, is een onzekere brei geworden.

Maar wat moet je? Je kunt niet eens meer voelen wat waar is en wat niet. Dus antwoorden heb je niet meer. Het liefste kruip je weg, ver weg. Waar niemand je ziet in deze toestand van ontreddering. Zonder verdediging lijkt het bovendien of iedereen je wil aanvallen, dus maak je je maar onzichtbaar.

Daar zit je dan, met jezelf, uit communicatie en zoekend naar houvast, naar je gelijk. Er lijkt nog maar één richting over: dieper naar binnen. En hoe spannend dit ook is, je geeft je eraan over. Je laat je vallen…

De reis naar binnen

De reis naar binnen lijkt oneindig en donker. Het onder ogen komen van jezelf voelt pijnlijk en tegelijk zo waar dat het iets van houvast geeft. Je gaat door, verder naar binnen, steeds verder. En dan opeens, lijk je door een bodem te zakken. De pijn van je ongelijk en je verlorenheid zijn instant verdwenen. Je lijkt terecht te zijn gekomen in een soort weldadige ruimte die helemaal gevuld is met jouw aanwezigheid. Niemand om je voor te verstoppen. Niemand om je tegen te verdedigen. Jij bent daar. Alleen maar, allesomvattend. Er is een diepe rust, in je maar eigenlijk is dat ook buiten je. Het onderscheid ertussen is weg. Alles is opeens helder, zo klaar als een klontje. Zo puur dat er geen gelijk of ongelijk in aanwezig is. Het ís gewoon… glashelder. Je begint daar woorden aan te geven, die heel gemakkelijk komen. Makkelijker dan ooit tevoren. Het is alsof ze zichzelf produceren.

Eindeloze ruimte

Wanneer je die woorden overbrengt aan je gesprekspartner, die je conflictpartner was, is er van enige tegenkracht niets meer over. Er is alleen nog maar een eindeloze ruimte waarin jij zegt wat je te zeggen hebt en waar tegelijk alle ruimte is voor de ander.
En ook al heeft de ander nog niet gereageerd, het lijkt of je die gedachten en gevoelens al kent en weet wat er naar je terug gaat komen. Dat is het moment dat je ervaart dat je samenvalt, met de ander maar natuurlijk primair met jezelf.

Machtig en krachtig voelt het en tegelijk heel gewoon en intens rustgevend.

Geen garantie voor de toekomst

Echter, deze overgave biedt geen garantie voor de toekomst. Onherroepelijk vind je jezelf weer in de volgende strijd tussen je hogere en lagere zelven, in de vorm van gedoe met je buurvrouw, collega, partner, kind of wie ook. Na een eerste teleurstelling daarover merk je echter op dat de scheurtjes in je harnas steeds sneller lijken te komen, hand in hand met de gevoelens van ontreddering, angst en pijn. Maar omdat je het proces herkent, weet je wat er volgt. Dus voel je je niet meer zo verloren. De vrije val van je ego naar god (weet waar), is na zo’n eerste keer al minder beangstigend. En hoewel je je nog wel verzet tegen je overgave, is je volgende ervaring van het samenvallen met je Zelf minder heftig. Je laat je waarheid steeds makkelijker gaan, omdat je voelt dat ‘ie telkens zwaarder gaat wegen.

Iedere keer dat je zo samenvalt met wie je in wezen bent, je ziel en zaligheid, groeit je vertrouwen dat, juist wanneer je het idee hebt dat er niets van je overblijft, alles er is.

Weidse wijsheid

Wijzer door je ervaringen, verleg je elk bewust moment in je dag je aandacht meer en meer van gelijk hebben naar samen vallen, van strijd naar openheid, van overlevingsstress naar rusten in de oneindige ruimte van het zijn. En op een gegeven moment voelt het bijna alsof, wanneer je ego-angst de kop opsteekt, iets in jezelf begint te gloeien: wow! Jaaa, ik ga me nog verder overgeven. Je hart opent zich en je ervaart weer die weidse wijsheid.

Een zachte landing

Samen vallen met jezelf, begint met de engste val van je leven, maar eindigt altijd met een zachte landing. Een landing die zelf nooit eindigt maar toch je mens-zijn van alle dag ondersteunt. Niks te verliezen, open armen, open hart recht je ziel in, machtig, krachtig en mooi.

Liefs, Nynke

PS: Zit jij in dat reddeloze gevoel? Ervaar je en vrije val zonder enige houvast? Je bent welkom om dat gewoon eens tegen me aan te houden. We reflecteren samen en de ervaring leert dat er daardoor helderheid ontstaat. Meld je aan voor een kennismakingsgesprek op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Doe wat goed voelt

Dit horen we vaak: doe wat goed voelt. Volg je hart, want dat klopt. Allemaal zo waar en tegelijk: weet je hoe je ‘goed’ herkent, bijvoorbeeld als sensatie in je lijf? Weet je te herkennen wáár je hart dan in klopt?

Immers, om maar even een contrast te gebruiken: een shot heroïne kan heeeeel erg goed voelen voor de gebruiker (even voor de duidelijkheid: ik heb dit van horen zeggen en ken het niet uit ervaring) maar is dat het ‘juiste’ om te doen? Is dat iets om jezelf en je systeem op af te stemmen? Het zou kunnen. Op een bepaald moment kan dat shot het hoogst haalbare zijn maar het idee is toch niet dat een shot heroïne je nou in een staat van hogere wijsheid, waarheid en verlichting brengt. Hooguit in een tijdelijk verlichting van het aardse bestaan.

Angst onderscheiden van wijsheid

Het lijkt misschien makkelijk om angst te onderscheiden van wijsheid, helderheid en dat wat uit Liefde ontstaat. Maar angst manifesteert zich via het ego heel vaak als een goede raadgever. En dus als iets dat heel goed voelt en verstandig is. Het leren onderscheiden van wat de stem van je angst is en wat de stem is van je intuïtie, je hogere Zelf of je ziel, vraagt dus oefening.

Even tussendoor, voor wie vraagtekens heeft bij ‘de ziel’: voor mij is de ziel thuiskomen. Het is wie ik in wezen ben. Ik stem me heel makkelijk af op haar energie, haar frequentie, zowel van mezelf als van anderen. Naarmate je die zielsfrequentie meer leert ervaren in je lijf en je jezelf er als een antenne op leert afstemmen, dan zul je dat wat zo wezenlijk is voor jou, steeds meer terugzien als realiteit. Maar kies wat werkt voor jou. Als jij liever je hart als ingang gebruikt of werkt met je intuïtie of hogere Zelf, doe dat dan. Uiteindelijk zijn we ‘gewoon’ slechts een geheel van energie.

Duivelse dilemma’s

Terug naar wat goed voelt. Een heel bekend voorbeeld is de keuze een liefdesrelatie of hechte vriendschap al of niet te beëindigen. Ergens diep van binnen ervaar je de roep er een punt achter te zetten. Alleen maakt die ervaring van alles in je los dat níet 123 ‘goed’ voelt: angst om alleen te zijn, angst voor het onbekende, angst voor een boze reactie etc. En onmiddellijk ervaar je een stem die zegt dat het eigenlijk best wel een fijne relatie of vriendschap is. En dat de partner, vriend of vriendin zoveel mooie kanten heeft waardoor jullie eigenlijk perfect passen. En jee, jullie zijn al zolang samen. Dat moet toch kloppen. Je hebt gewoon nog te leren die ander wat meer te accepteren…

Twee stemmen, die allebei aangeven wat goed is. Maar welke ga je volgen? Hoe weet je welke echt klopt voor jou?

De kunst van het ‘verstaan’ van frequenties

Dit gaat over de kunst van het ‘verstaan’ van frequenties. De stem van je ego is gebaseerd op het veilig houden van jou als mens en je lichamelijkheid. Die stem is dus in essentie angst-gedreven en gericht op behoud. Dit zijn veel lagere frequenties dan die diepe wijsheid en waarheid van je intuïtie, je hogere Zelf of je ziel. Het gaat dus eigenlijk niet om de inhoud van wat een stem tegen je zegt. Het gaat om de frequentie of de trilling van die antwoorden of boodschappen. En die kun je alleen maar ervaren door uit je malende hoofd te gaan en in je lichaam aanwezig te zijn. Adem een paar keer diep tot in je onderbuik en voel hoe je ontspant. Hoe meer je ontspant, hoe meer je hart zich kan openen. En van daaruit kun je bij je heldere weten. Je heldere weten werkt namelijk met die hartsfrequentie (en hogere frequenties), niet met je gedachten over wat goed is en wat niet.

Doe wat goed voelt

Leer herkennen hoe de waarheid ’trilt’ in je systeem

Je zou dus kunnen zeggen: leer herkennen hoe de waarheid ’trilt’ in je systeem. Waar angst altijd gaat om overleven vanuit een idee van afscheiding, om behoud van wat er is en om het stillen van een honger naar meer, stilt de waarheid nooit iets. De waarheid máákt stil, dat wel.
Zodra je haar aanraakt, doet ze je meteen je honger vergeten, terwijl het stillen van honger nooit stopt. Daarom is wat goed voelt vanuit je ego ook niet werkelijk ontspannen. Er blijft een soort druk aanwezig. Een angst om alert te blijven en door te moeten.

In de waarheid echter, ben je rustig, in balans, in het oog van de storm. Het is waarachtig vanuit een weidser perspectief, waarin overvloed heerst, geen imperfectie bestaat en alles en iedereen verbonden is. En dus pakt de waarheid niet alleen goed uit voor jezelf maar ook voor anderen. Het is wat je ziel kent als het ware ‘zijn’.

De waarheid is niet perse meteen leuk en fijn

De waarheid is alleen niet perse meteen leuk en fijn in je beleving als mens. Vaak is het niet de makkelijkste boodschap om te krijgen. Meestal vraagt de waarheid moed om ergens doorheen te stappen en dingen los te laten. Dan komen oude angsten op. En verdriet en pijn kunnen je overspoelen. Daarom ben je geneigd de waarheid weg te duwen. Al weet je ergens heel goed welke stap je te zetten hebt.

Als iets in jou besluit die waarheid nog maar even te laten zitten, is dat niet erg. Want de waarheid of de trilling van je ziel komt gewoon telkens weer terug. Ook dát onderscheidt de waarheid. Ze is er altijd, of we haar nou wegduwen of niet. De waarheid vecht niet om er te mogen zijn want ze weet dat ze het enige is dat blijft. Dus ze maakt zich niet druk.

Afstemming met jouw waarheid

En van tijd tot tijd, op die momenten dat je even ontspant en geen muur hoeft op te houden van jezelf, prikt ze als vanzelf door je verdedigingsmechanisme heen.

Dat kan een moment van meditatie zijn maar ook een moment van geraakt worden door een film, muziek of een boek. Of het kan in een droom zijn. En zelfs een moment dat er voor je gevoel juist niets bijzonders gebeurt maar er opeens iets ‘doorkomt’. Dan is het volkomen helder wat je te doen staat. Dát is je afstemming met jouw waarheid; meestal ongepland, soms onverwacht en nooit over te slaan.

Kiezen voor de waarheid is niet vrijblijvend. Maar wanneer je er klaar voor bent, volg je haar en ga je datgene aan wat je nog voor jezelf verborgen hield.

Moraal van dit verhaal

Dus, moraal van dit verhaal: probeer jezelf bij je keuzes en dilemma’s te trainen in het herkennen van de frequentie van je waarheid, je wezen, je ziel. Gebruik hiervoor het instrument dat je lichaam is, en ga via je hart naar je hogere, heldere weten. Onderscheid dan de kalmte, verstilling en gelijkmatigheid van de onrust, twijfel en gehaastheid. Onderscheid moedige stappen die bevrijden van snelle bevrediging die niet blijvend is. En beslis dan.

En als je onrust blijft ervaren en dilemma’s niet oplossen, dan weet je dat jij jezelf afhoudt van de waarheid van je ziel. Geen enkel punt. Je kiest jouw tijd en jouw moment om in je waarheid te stappen om wat je niet meer dient, aan te gaan en te laten verdwijnen. In de wetenschap dat achter je angsten een grotere leefruimte op je ligt te wachten: meer armslag, meer durven, meer willen ervaren, meer ervaringen van geluk en vervulling.

Liefs van Nynke

PS: ervaar je een dilemma op dit moment en vind je het lastig om te onderscheiden wat jouw waarheid hierin is? Laten we er samen naar kijken in een gratis kennismaking. Ik bied helderheid en we kijken naar wat jou nu verder helpt. Meld je aan op: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/