Logo Soul Touching

zuiverheid

De nieuwe geboorte

Al nodigt deze bijzondere tijd erg uit om over de Nieuwe Tijd de praten, die, zo geven heel veel mensen aan, met de grote conjunctie van de afgelopen wintersolstice werd ingeluid, dát is niet de nieuwe geboorte waar ik over wil schrijven. Ik heb veel te weinig kennis over de planetenstanden en bovendien kunnen anderen dat uitstekend. Er zijn talloze websites te vinden op internet.
Ook kerst staat natuurlijk in het teken van een geboorte. En ook dat ligt, net als de solstice, alweer achter ons.

Mijn vader

De zwangerschap en nieuwe geboorte waar ik over schrijf, gaan over het overgaan van mijn vader. Hij is 93 geworden dus een mooie leeftijd om aan iets nieuws te beginnen. De weg daar naartoe leek echt op een 9 maanden zwangerschap maar dan over een veel langere tijd uitgespreid. Hij is er naartoe gegroeid. En alhoewel hij niet echt sprak over spiritualiteit of zijn gevoelsleven, was hij een diepe voeler en een heel ‘verbonden’ iemand. Alleen vond hij dat eng volgens mij. Dus zat hij liever in zijn hoofd. Toch, zo tegen het moment van de ‘bevalling’ aan, die overgang naar dat nieuwe leven, kwamen er al wat weeën. En af en toe vertelde hij daarover iets aan mijn moeder.

Zo zei hij een paar dagen voor zijn dood: “Ik kan niet meer zo lang blijven maar ik laat je nu toch zo kort mogelijk alleen.” Hij was in die hele periode tot zijn vertrek, dat ongeveer twee jaar duurde, al twee keer echt weggeweest. Maar telkens kwam hij toch weer terug. De artsen stonden erbij en keken ernaar. Ze begrepen er niets van. Zo kan het gaan.

Hij vond het heel moeilijk om mijn moeder alleen achter te laten en diepte telkens die enorme wilskracht op, om weer terug te komen. Terwijl hij wel ervoer hoe vredig het ‘daar’ was. Niet dat ‘daar’ iets was zozeer, behalve dan vrede. Dat is wat hij erover kon zeggen. Hij was ook niet bang voor de dood. Maar hij vond de overgang eng, het afscheid, wat absoluut en onomkeerbaar iets totaal nieuws zou inluiden. Daar kon hij niet goed mee omgaan. Heeft hij nooit gekund. Verhuizen was ook altijd een ding.

Met vallen en opstaan

Zo ging de zwangerschap op weg naar zijn wedergeboorte met vallen en opstaan, letterlijk ook. Dan viel hij weer heel ongelukkig maar kwam telkens weer overeind. De zorg die hem omringde deze laatste jaren, was fantastisch waardoor een mooie band groeide tussen de geweldige zorgers en mijn vader, waar ieder op zijn/haar eigen wijze invulling aan gaf.

En dan… het moment van bevallen, van opnieuw geboren worden óf van overlijden, maar net hoe je ernaar kijkt. Hij koos een heel bijzonder moment: middenin de grote conjunctie van deze wintersolstice, luidde hij zijn overgang in. En na, nog een laatste aarzeling, liet hij zich stil en moedig en in alle vredigheid meevoeren naar zijn nieuwe leven. Zo vredig dat ze in de ochtend eigenlijk niet meteen in de gaten hadden dat hij was gegaan. En toch was het zo.

Niets dan vrede

Toen ik hem zag een paar uur later, nog heerlijk in zijn eigen bed, straalde hij niets dan vrede uit. Zijn gezicht leek jonger, de rimpels waren bijna weg.
Ik kon in het begin niet nalaten alsmaar zijn hand vast te houden en over zijn hoofd te strijken. Zijn weerbarstige oude grijze haar een beetje fatsoenerend. Ijdel is hij altijd geweest. Zijn kam moest overal mee naartoe.

Het is best even wennen om gewaar te worden dat zijn lichaam niet meer op en neer gaat, met de beweging van zijn adem, terwijl verder alles nog hetzelfde lijkt. Zijn anima, zijn ziel, is natuurlijk verdwenen. Die ziel die via de adem het lichaam ‘animeert’. Opeens is me dat nu heel helder: die animatie, die ademtocht die onze ziel vertegenwoordigt. En hoe makkelijk het dus eigenlijk is om contact met onze ziel te leggen, puur door het volgen van die ademstroom.

Helend

Heel bewust voelend, wat zo bij mij hoort, ervaar ik het als helend om deze stadia van afscheid een stem te geven. Eerst die enorme golf van liefde die ik voelde voor mijn vader, die ik vanaf mijn pubertijd eigenlijk niet meer goed met hem kon delen. Hij begreep pubers niet echt en trok zich terug. Maar opeens stroomde alles weer. Wat een heerlijk gevoel. En natuurlijk kwamen de huilbuien, gewoon tussen het geregel door. Pure reiniging, zo leerde Peter Delahay mij ooit.

Een nieuw contact

En na deze eerste momenten is er nu een nieuw contact met hem. Al ervaar ik niet dat hij nu opeens boven me hangt ofzo. Wat ik wel ervaar is een prachtige vrije, onvoorwaardelijke, vredige en lichte, bijna vrolijke energie die om me heen is of in mij. Ik noem het ‘De grote Geest’. Het is niet meer mijn vader. Ik zie het als die energie die in hem zat, en nu weer vrij is. En dat geeft me een impuls: om me ook zo vrij te voelen, ook al zit ik nu in dit lichaam en hier op aarde. ‘Hij’ stimuleert me om in mijn midden te blijven, in mijn integriteit en zuiverheid. Ik lijk daar telkens even op gewezen te worden. Heel luchtigjes. Daar in mijn midden ís immers die vrijheid? En die liefde, die vrede en die vrolijkheid… Daar is alles.

Ik geniet van ‘mijn vader’ die is gaan hemelen en opnieuw is geboren. Ik geniet van de heldere aanwijzingen. Of ik ze opvolg is natuurlijk vers twee. Zo makkelijk is dat immers niet altijd in dit gedoe van aardse dingen. (Zo blijken mijn moeder en ik opeens positief getest en ben ik ziek. Dat wordt dus een afscheid vanachter de computer, ook voor mijn broer.) Maar ik doe mijn beste best, vader.
Ben ik toch weer even kleine Nynke, die het fijn vindt als haar vader trots op haar is. En diep in mijn hart, weet ik natuurlijk dat hij dat is.

Liefs iedereen, heb een prachtige nieuwe geboorte naar 2021. Houd je midden en ervaar hoe gedragen je bent. N

Een nieuwe geboorte

 

Als de stilte valt…

Sinds 2000 begeleid ik mensen. En net als ik, wanneer ik vastloop en hulp inschakel, komen mensen bij mij ook voor antwoorden. Míjn antwoorden. Alleen, die krijgen ze nooit. Zoals ik ze ook niet krijg. Gek genoeg heb ik ook nooit gevoeld dat ik antwoorden voor anderen had. Dat was best lullig vond ik, in het begin. Een beetje leeg, kaal. Ik voelde me een beetje onbekwaam zelfs. Waarom zouden ze mij eigenlijk betalen, als ik geen antwoorden heb?

Het antwoord in jou

Maar mensen bleken aangenaam verrast door wat er wél gebeurde: het vinden van hun éigen antwoorden. Dat we überhaupt antwoorden in ons hebben, is vaak verrassend. Gewend als we zijn om te leven naar formats, voorbeelden, do’s en don’ts, regels en kaders. Zeker in Nederland. Maar ook in minder mentaal ingestelde culturen, bestaan overal kaders: via de familietraditie, de religie, stamvoorschriften. Noem het maar op.

Zonder doel

Begeleiding van mensen, en zeker wanneer dat coaching heet, gaat meestal over het bereiken van een doel. De coach en coachee scheppen, jawel, een kader: hier zijn we en hier willen we naartoe, de coachee dan. En uiteindelijk de coach ook want dan is zijn/haar begeleiding immers succesvol. Maar als we dat kader nou wegdoen? En alleen een vertrekpunt hebben en verder niks? Wat dan?

Alles voor mijn veiligheid

Gisteren had ik zelf zo’n sessie, met Esther van Putten, die met paarden werkt. Esther en ik vinden coaching een ‘jeuk’woord. Dus laten we het gewoon een sessie noemen. Ik kwam inderdaad met een doel, gefrustreerd als ik was omdat dingen in mijn leven niet zo gaan als ik had bedacht. Het was een beetje een vaag doel, maar toch, ik had een doel en dus een kader gesteld. Eigenlijk was ik hiermee onbewust gestapt in het willen hebben en houden van controle. Alles voor mijn veiligheid, riep iets diep van binnen, vermoed ik.

Wat doe ik hier?

Maar paarden gaan niet zomaar mee in zo’n agenda. Die zijn in het moment. Als ze niet heel duidelijk per moment worden aangestuurd, met liefde en in contact, gaan ze óf doen waar ze zin in hebben, grazen bijvoorbeeld. Of ze spiegelen terug wat je zelf doet. Dit paard deed het beide. En daar stond ik. Esther had, heel wijs, de controle losgelaten. Die werd een met het paard in de situatie. Daar is ze meester in. En van daaruit observeert ze en blijft objectief kijken en voelen in zowel paard, mens als situatie. Heel mooi. En ik? Ik voelde me plompverloren. Gedachten schoten door me heen: ‘Wat doe ik hier, in vredesnaam? Wat moet ik doen? Oh nee, niet moeten…, willen, bedacht ik nog snel. Ok, wat wíl ik dan? F*ck, ik wil hier uit.’ (Inderdaad, wanneer je je niet ok voelt, ga je meestal in je hoofd zitten en denken, veeeel denken.)

De manager neemt het over

Ik voelde mezelf uitzoomen. Wat ik zo goed kan inmiddels sinds de diepe donkere nacht van mijn ziel bij me aanklopte in 2003. Uitzoomen, energetisch afstand creëren en bijna apathisch wachten op wat komt. Daar stond ik, uitgezoomd, koud en nat. En het paard stond, ingezoomd (want paarden zoomen niet uit), helemaal ok met de kou en de regen. Shit, dit voelt niet fijn! Daarop volgde een lichte paniek. ‘Help, ik móet iets!’ Met het woord ‘moeten’, treedt de manager in ons in werking. Dan is er in ieder geval wat te doen. En iets doen, betekent: niet hoeven voelen.

Mijn opdracht

Gelukkig, mijn gedachten lezend, kwam Esther op dat moment met een ‘opdracht’: “Ga maar een rondje lopen met het paard.”, zei ze. Ik heb vroeger heel veel paard gereden dus zijn paarden nou niet bepaald nieuw voor me. Maar oh, wat was ik aan het stuntelen. Het paard deed twee stappen, gooide zijn kop in de wind en bleef stokstijf staan. Meteen ging ik beredeneren wat ik fout deed. Als het niet werkt, doe ik iets fout, toch? Na wat verschillende scenario’s geprobeerd te hebben, slaagde ik er uiteindelijk in het paard mee te krijgen in een heus rondje.

Terug bij Esther, liet ze me vertellen. Het verraste me hoe ik exact had ervaren waarmee ik naar haar toe was gekomen: mijn gevoel van onmacht en het niet weten wat te doen, waar het gaat om het leven van mijn missie. Alsof mijn leven op aarde één groot vraagteken is, nog steeds, na 50 jaar. Vertellen luchtte me op. Woorden geven aan mijn gevoelens, ze door me heen laten gaan en laten verdwijnen.

En toen…

… weer stilte. Nog stiller dan ervoor. Esther stapte zelfs wat naar achteren en liet me ‘alleen’. Geen opdracht meer. Hoe nu verder? De stilte werd echt heel ongemakkelijk. Maar het kwam ook niet bij me op haar hulp te vragen. Ergens had ik iets met mezelf uit te vinden, wist ik. Mijn ongemakkelijkheid werd frustratie. Ja, zelfs boosheid: ‘Waarom grijpt ze niet in? Wat is dit voor gedoe?’ Maar Esther wist wat ze deed.

De doorbraak

En toen kwam de doorbraak. Het leek wel of ik opeens helemaal leeg was. Ik verzachtte. De spanning vloeide uit me weg en het paard nestelde zijn fluwelen neus in mijn hand en stond daar, dichtbij me. Oren gespitst, ogen in de slaapstand. Het emotioneerde me. Contact. Eindelijk! Dát was dus waar ik naar zocht.

echt contact, paard

‘Maar, wacht even. Dit weet ik toch van mezelf? Het is toch überhaupt wie ik ben, de contact-maker, de soul toucher? Waarom ga ik daar dan niet meteen voor staan?’ ‘Het zal wel niet mogen, niet de bedoeling zijn. Er zal wel iets moeten gebeuren’, kwam meteen als antwoord bij me naar boven.

Contact met onze stilte

Maar wat nou, als écht contact, vanuit de stilte, vanuit het grote niets, is wat ik te doen heb in mijn leven? Stel nou dat ik dáárvoor geboren ben? Ja, ik ben een van die mensen op onze aardbol die dit contact terug willen brengen in ons leven van alle dag. Het toestaan van het contact met de oorverdovende stilte. De ervaring van onze eigen antwoorden ín die stilte. Ons zuivere weten, onze goddelijke waarheid. En hoe dichter we daarbij komen, hoe meer dat wat we denken, voelen en doen ‘opeens’ ook de waarheid is van ons allemaal. Dan passen we als puzzelstukken in elkaar en zijn we weer terug in de eenheid. Voor een moment. En begint het weer opnieuw. Dat is het leven in de nieuwe tijd. Van binnen naar buiten.

De huidige kaders voldoen niet meer

Kaders zijn niet bedoeld om te dicteren of vast te zetten. Ze zijn bedoeld om veiligheid of steun te bieden, voor zolang het nodig is. We laten een kind ook niet oneindig in een box zitten. Een kind vliegt uit, rekt continu de kaders op, om de maximale ruimte te vinden. Maar eenmaal volwassen, stopt het. En conformeert het aan de aangeleerde, gedeelde kaders van de samenleving. Van een geboren creatieve ontdekkingsreiziger die zichzelf telkens opnieuw wil ervaren, wordt het een door angst gedreven overlever, meestal gericht op geld in welke vorm ook.

De huidige kaders, waarnaar we leven en waarin we gevangen zijn, zullen (langzaam of abrupt) verdwijnen. Om plaats te maken voor het leven vanuit contact met de grote leegte in ons. In onze leegte, ontstaat onze creativiteit. In onze leegte ligt onze oprechte verbinding met anderen, onze compassie, onze liefde, onze rijkdom, ons geluk. Daarin ligt onze grootste bijdrage aan de aarde en de mensen die er leven. En daar zijn we naartoe op weg. Ontmoet ik je in de leegte? Ik kijk ernaar uit.

Liefs, Nynke met veel dank aan Esther

PS: We kunnen elkaar bijvoorbeeld ontmoeten in een gratis Losmaaksessie. Ik help je in jouw leegte te stappen en die kaders los te laten die je in de weg zitten. Loop je rond met vragen die maar blijven komen, keuzes die je maar niet kunt maken of andere dingen die je stoppen? Wees welkom. Je kunt je hier aanmelden: www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

En toen was donker geen bedreiging meer

Zielig vogeltje

Al vanaf dat ik me kan herinneren, heb ik iets, draag ik iets mee… Vroeger – ik groeide op op het Friese platteland – noemde een van de jongens waarmee we optrokken, me ‘een zielig vogeltje’. Niet dat ik zielig in een hoekje zat. Allesbehalve, zou ik zeggen. Ik braadde de boter er bruin uit, wat volgens mijn tante zoiets betekent als: ik feestte wat af en deed genoeg wat God verboden heeft. En mijn moeder ook trouwens. Maar er was iets. Er hing altijd iets om me heen. Een zweem van kwetsbaarheid, van gewond zijn, van iets donkers waar je niet te dichtbij moest komen.

De kwetsbaarheid trok ook aan. Zeker in mijn jonge jeugd en twintiger jaren. In combinatie met het feesten en ‘achter de muziek aan lopen’ wat ik graag deed (en nog steeds doe) en waarin ik kon zweven van geluk, was mijn kwetsbaarheid iets dat mensen wilden ont-dekken, pakken ook. Wat was het?

Toen had ik dat allemaal nog niet zo door. Hoe zou ik? Ik zweefde er veilig boven, fladderend door mijn fijne leventje.

Het donkere gat

Pas rond mijn 35e kwam de donkerte in al zijn (of haar?) volheid en kracht bij me aankloppen. Ik kukelde mijlenver naar beneden in een donker gat met jarenlange nachtmerries, angsten, een lichaam dat niet goed functioneerde en met heel veel pijn in mijn lijf. Ik was doorlopend koud en had nauwelijks energie om de dag door te komen. Overdag liggen en slapen werden gewoon.

Nu, vijftien jaar later en vol energie en innerlijk weten, heb ik het donkere gat kennelijk voldoende in beeld gebracht en doorvoeld. Het is verschrompeld, zoals Dracula verschrompelt wanneer je hem in het licht zet. Dan blijft er weinig meer over dan een hoopje as op de grond. En zo is het ook met mijn donkere gat. Het leven is eruit. Het is niet ‘bedreigend’ meer.

De oplossing

Hoe kan dat, vraag je je misschien af? Wat is er gebeurd? Heel erg veel. Elk moment in mijn leven, en iedereen die ik heb ontmoet, heeft bijgedragen aan dit proces van ‘facing the dark night of the soul’. Dankbaar dus voor jullie: iedereen en alles op mijn pad!

Maar duurt dat dan zo lang, is misschien ook een vraag die je hebt? Het is maar hoe je het wilt zien. Als ik mezelf vergelijk, bijvoorbeeld met leeftijdgenoten die tussen hun 35e en 50e, gezinnen en carrières hebben opgebouwd, dan ervaar ik soms een pijnsteek van ‘verloren tijd’. Van een periode die me op achterstand heeft gezet.

Of als ik mezelf vergelijk met andere mensen om me heen die op dit moment donkerte overwinnen, door transformaties gaan en steeds meer voluit leven, dan komt er vaak een stemmetje op dat zegt dat ik, juist met mijn bewustzijn en fijngevoeligheid, waar ik ook mijn werk van heb gemaakt, dit varkentje toch sneller had moeten wassen. Maar ik weet dat die oplossingsgerichtheid niet is waar het leven over gaat. De ervaring van iedere stap is de rijkdom die het leven is. Ik hoef nergens naartoe. Me alleen bewust te worden van alles wat ik ontdek tijdens iedere stap. Want wat ont-dekt is, is niet meer donker. En wat niet meer donker is, is ver-licht. Meer is er eigenlijk niet te doen. De kunst is om dat te vertrouwen.

Als ik tenslotte mezelf vergelijk met mezelf, dan ervaar ik een groot bewustzijn dat, vanaf al heel jong, een weten had van een klus om te klaren. Een roeping is misschien wel het juiste woord. Ja, ooit wilde ik zeker kinderen en een groot gezin rond een gezellige tafel. Maar mijn klus riep me veel sterker. Dus ben ik doorgegaan op dat pad en is ‘mijn’ grote gezin, in wat voor vorm ook, nog niet gerealiseerd. Het is in wording… voel ik.

Weer een cirkel rond

Deze maand is er een cirkel rondgemaakt. We hebben mijn oude ouders geholpen met verhuizen naar een prachtig zorg-huis. Mijn ouders vertegenwoordigen voor een deel licht in mijn leven. Maar voor een heel belangrijk deel ook het donker. Zo is er bijvoorbeeld het Jappenkamp, de Dracula in mijn moeders leven, en daardoor in dat van mij.

Met de verhuizing en het leeghalen van hun woning zijn de meeste van hun spullen weg. Ze zijn doorgegeven aan liefhebbers en in veel gevallen ook vernietigd via de vuilstort. Veel kracht is eruit, uit hen, uit hun bezit. Het is verschrompeld. En zoals wij mensen en ons bezit verschrompelen in de tijd, zie ik dat ook mijn moeders Dracula in deze laatste fase kleiner is, lichter ook. Alsof hij weet dat hij niet lang meer heeft: als mijn moeder ‘overgaat’ naar het licht, is het uit met hem. En hiermee is die Dracula in mij ook grotendeels ontmanteld.

Hoe eng en verlammend Dracula ook kan zijn, hij blijft nooit eeuwig. Omdat hij niet tegen licht kan. En we groeien, hoe dan ook, en in deze tijd sterker merkbaar dan ooit, naar het licht. Jij ook! Bovendien huist gelukkig niet in al het donker een kracht als Dracula.

Als donker niet meer bedreigend is

Licht en donker, de sporten van een ladder

De ‘gewone’ donkere kant blijven we als mens nog wel even ontmoeten, ook in deze bijzondere tijd van overgang naar meer en ander bewustzijn. Verdriet, pijn, angst, boosheid, wanhoop, iedereen ervaart ze af en toe. Ze maken ons bewust van wat we niet willen, wat niet bij ons past. Of van dat wat we juist wél willen. Onder die ‘donkere’ emoties of erin verpakt, zitten immers onze diepste verlangens. Het is hele zuivere informatie over wie we onder de laag van onze persoonlijkheid nog meer zijn. Láát je maar raken want dat wat je raakt, verheldert wie je in wezen bent.

Donkerte en licht zijn als sporten op een ladder. Een ladder om langs te klimmen naar dat wat we willen realiseren, ervaren, manifesteren door te leven. Donkerte helpt altijd te wijzen naar het licht. En licht schijnt bij op dat wat nog onderzocht mag of kan worden. En ook als je jouw donkerte nu als extreem ervaart of wanneer de ladder gewoon totaal afwezig lijkt, ga dóór. Ga door, bijvoorbeeld met diep ademen vanuit je onderbuik tot in je hart (leg je handen op beide plekken en adem), ga door met stiltes inbouwen in je dag en in jezelf, ga door met je bewust worden waar het lichte in jou op schijnt en waar de donkerte in je naar verwijst. Graag schijn ik bij, als je dat fijn vindt. We maken helder waar je zit en waar het donker je naartoe wijst. Je bent welkom voor een Losmaaksessie (gratis via skype – 10,- live op locatie – 45 m). Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/