Logo Soul Touching

creativiteit

Als de stilte valt…

Sinds 2000 begeleid ik mensen. En net als ik, wanneer ik vastloop en hulp inschakel, komen mensen bij mij ook voor antwoorden. Míjn antwoorden. Alleen, die krijgen ze nooit. Zoals ik ze ook niet krijg. Gek genoeg heb ik ook nooit gevoeld dat ik antwoorden voor anderen had. Dat was best lullig vond ik, in het begin. Een beetje leeg, kaal. Ik voelde me een beetje onbekwaam zelfs. Waarom zouden ze mij eigenlijk betalen, als ik geen antwoorden heb?

Het antwoord in jou

Maar mensen bleken aangenaam verrast door wat er wél gebeurde: het vinden van hun éigen antwoorden. Dat we überhaupt antwoorden in ons hebben, is vaak verrassend. Gewend als we zijn om te leven naar formats, voorbeelden, do’s en don’ts, regels en kaders. Zeker in Nederland. Maar ook in minder mentaal ingestelde culturen, bestaan overal kaders: via de familietraditie, de religie, stamvoorschriften. Noem het maar op.

Zonder doel

Begeleiding van mensen, en zeker wanneer dat coaching heet, gaat meestal over het bereiken van een doel. De coach en coachee scheppen, jawel, een kader: hier zijn we en hier willen we naartoe, de coachee dan. En uiteindelijk de coach ook want dan is zijn/haar begeleiding immers succesvol. Maar als we dat kader nou wegdoen? En alleen een vertrekpunt hebben en verder niks? Wat dan?

Alles voor mijn veiligheid

Gisteren had ik zelf zo’n sessie, met Esther van Putten, die met paarden werkt. Esther en ik vinden coaching een ‘jeuk’woord. Dus laten we het gewoon een sessie noemen. Ik kwam inderdaad met een doel, gefrustreerd als ik was omdat dingen in mijn leven niet zo gaan als ik had bedacht. Het was een beetje een vaag doel, maar toch, ik had een doel en dus een kader gesteld. Eigenlijk was ik hiermee onbewust gestapt in het willen hebben en houden van controle. Alles voor mijn veiligheid, riep iets diep van binnen, vermoed ik.

Wat doe ik hier?

Maar paarden gaan niet zomaar mee in zo’n agenda. Die zijn in het moment. Als ze niet heel duidelijk per moment worden aangestuurd, met liefde en in contact, gaan ze óf doen waar ze zin in hebben, grazen bijvoorbeeld. Of ze spiegelen terug wat je zelf doet. Dit paard deed het beide. En daar stond ik. Esther had, heel wijs, de controle losgelaten. Die werd een met het paard in de situatie. Daar is ze meester in. En van daaruit observeert ze en blijft objectief kijken en voelen in zowel paard, mens als situatie. Heel mooi. En ik? Ik voelde me plompverloren. Gedachten schoten door me heen: ‘Wat doe ik hier, in vredesnaam? Wat moet ik doen? Oh nee, niet moeten…, willen, bedacht ik nog snel. Ok, wat wíl ik dan? F*ck, ik wil hier uit.’ (Inderdaad, wanneer je je niet ok voelt, ga je meestal in je hoofd zitten en denken, veeeel denken.)

De manager neemt het over

Ik voelde mezelf uitzoomen. Wat ik zo goed kan inmiddels sinds de diepe donkere nacht van mijn ziel bij me aanklopte in 2003. Uitzoomen, energetisch afstand creëren en bijna apathisch wachten op wat komt. Daar stond ik, uitgezoomd, koud en nat. En het paard stond, ingezoomd (want paarden zoomen niet uit), helemaal ok met de kou en de regen. Shit, dit voelt niet fijn! Daarop volgde een lichte paniek. ‘Help, ik móet iets!’ Met het woord ‘moeten’, treedt de manager in ons in werking. Dan is er in ieder geval wat te doen. En iets doen, betekent: niet hoeven voelen.

Mijn opdracht

Gelukkig, mijn gedachten lezend, kwam Esther op dat moment met een ‘opdracht’: “Ga maar een rondje lopen met het paard.”, zei ze. Ik heb vroeger heel veel paard gereden dus zijn paarden nou niet bepaald nieuw voor me. Maar oh, wat was ik aan het stuntelen. Het paard deed twee stappen, gooide zijn kop in de wind en bleef stokstijf staan. Meteen ging ik beredeneren wat ik fout deed. Als het niet werkt, doe ik iets fout, toch? Na wat verschillende scenario’s geprobeerd te hebben, slaagde ik er uiteindelijk in het paard mee te krijgen in een heus rondje.

Terug bij Esther, liet ze me vertellen. Het verraste me hoe ik exact had ervaren waarmee ik naar haar toe was gekomen: mijn gevoel van onmacht en het niet weten wat te doen, waar het gaat om het leven van mijn missie. Alsof mijn leven op aarde één groot vraagteken is, nog steeds, na 50 jaar. Vertellen luchtte me op. Woorden geven aan mijn gevoelens, ze door me heen laten gaan en laten verdwijnen.

En toen…

… weer stilte. Nog stiller dan ervoor. Esther stapte zelfs wat naar achteren en liet me ‘alleen’. Geen opdracht meer. Hoe nu verder? De stilte werd echt heel ongemakkelijk. Maar het kwam ook niet bij me op haar hulp te vragen. Ergens had ik iets met mezelf uit te vinden, wist ik. Mijn ongemakkelijkheid werd frustratie. Ja, zelfs boosheid: ‘Waarom grijpt ze niet in? Wat is dit voor gedoe?’ Maar Esther wist wat ze deed.

De doorbraak

En toen kwam de doorbraak. Het leek wel of ik opeens helemaal leeg was. Ik verzachtte. De spanning vloeide uit me weg en het paard nestelde zijn fluwelen neus in mijn hand en stond daar, dichtbij me. Oren gespitst, ogen in de slaapstand. Het emotioneerde me. Contact. Eindelijk! Dát was dus waar ik naar zocht.

echt contact, paard

‘Maar, wacht even. Dit weet ik toch van mezelf? Het is toch überhaupt wie ik ben, de contact-maker, de soul toucher? Waarom ga ik daar dan niet meteen voor staan?’ ‘Het zal wel niet mogen, niet de bedoeling zijn. Er zal wel iets moeten gebeuren’, kwam meteen als antwoord bij me naar boven.

Contact met onze stilte

Maar wat nou, als écht contact, vanuit de stilte, vanuit het grote niets, is wat ik te doen heb in mijn leven? Stel nou dat ik dáárvoor geboren ben? Ja, ik ben een van die mensen op onze aardbol die dit contact terug willen brengen in ons leven van alle dag. Het toestaan van het contact met de oorverdovende stilte. De ervaring van onze eigen antwoorden ín die stilte. Ons zuivere weten, onze goddelijke waarheid. En hoe dichter we daarbij komen, hoe meer dat wat we denken, voelen en doen ‘opeens’ ook de waarheid is van ons allemaal. Dan passen we als puzzelstukken in elkaar en zijn we weer terug in de eenheid. Voor een moment. En begint het weer opnieuw. Dat is het leven in de nieuwe tijd. Van binnen naar buiten.

De huidige kaders voldoen niet meer

Kaders zijn niet bedoeld om te dicteren of vast te zetten. Ze zijn bedoeld om veiligheid of steun te bieden, voor zolang het nodig is. We laten een kind ook niet oneindig in een box zitten. Een kind vliegt uit, rekt continu de kaders op, om de maximale ruimte te vinden. Maar eenmaal volwassen, stopt het. En conformeert het aan de aangeleerde, gedeelde kaders van de samenleving. Van een geboren creatieve ontdekkingsreiziger die zichzelf telkens opnieuw wil ervaren, wordt het een door angst gedreven overlever, meestal gericht op geld in welke vorm ook.

De huidige kaders, waarnaar we leven en waarin we gevangen zijn, zullen (langzaam of abrupt) verdwijnen. Om plaats te maken voor het leven vanuit contact met de grote leegte in ons. In onze leegte, ontstaat onze creativiteit. In onze leegte ligt onze oprechte verbinding met anderen, onze compassie, onze liefde, onze rijkdom, ons geluk. Daarin ligt onze grootste bijdrage aan de aarde en de mensen die er leven. En daar zijn we naartoe op weg. Ontmoet ik je in de leegte? Ik kijk ernaar uit.

Liefs, Nynke met veel dank aan Esther

PS: We kunnen elkaar bijvoorbeeld ontmoeten in een gratis Losmaaksessie. Ik help je in jouw leegte te stappen en die kaders los te laten die je in de weg zitten. Loop je rond met vragen die maar blijven komen, keuzes die je maar niet kunt maken of andere dingen die je stoppen? Wees welkom. Je kunt je hier aanmelden: www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

Technostress… Wat?

Bijna drie weken geleden – ik hoor duidelijk niet bij die snelle, multitaskende vrouwen – las ik een artikel, ‘Nooit meer rust’ van Stephanie Bakker, in de FD weekendbijlage (2 april ’11). De strekking, en dan neem ik een citaat uit het artikel over van filosofe Joke Hermsen: “We hebben de afgelopen honderd jaar allerlei tijdbesparende machines ontwikkeld, maar we hebben minder tijd dan ooit.” Ze schreef er een boek over: “Stil de tijd, pleidooi voor een langzame toekomst.”

Andere gevolgen van dit beeldschermtijdperk die worden genoemd in het artikel van Bakker, zijn o.a. een massale ‘beeldscherm-burnout’ (Hermsen), ons vermogen tot diep nadenken wordt aangetast waardoor onze productiviteit daalt en echte creativiteit verdwijnt, onze kennis wordt minder door veelvuldig gebruik van Google (Nicolas Carr) en een massaal ontstane behoefte aan ongedeelde aandacht (onderzoek VS), zeker bij kinderen (Turkle).

Het artikel spreekt over de noodzaak van een nieuwe balans waarvoor zaken worden aangedragen als een powernap, yoga, mediteren, wandelen, een (bij voorkeur moeilijk, fysiek) boek lezen, een goed gesprek voeren en… apparaten uitzetten natuurlijk, slechts een paar uur per dag. Dit nieuwe gedrag integreren zo stelt Carr, kunnen bovenstaande nadelige gevolgen weer ongedaan maken.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was met het artikel omdat ik me erg gesteund voelde. Ik heb namelijk nogal moeite om ‘mee te komen’. Hiermee bedoel ik dat ik tijd nodig heb voor alles wat ik lees, hoor en zie en dus een beetje vastloop in de overload aan informatie du moment dat ik achter mijn laptop kruip. En dan heb ik nog niet eens een smartphone! Bovendien dreig ik mezelf telkens te verliezen omdat ik de tijd en rust niet neem om bijvoorbeeld na te gaan wat ik ervaar, wat mijn mening is en welke koers ik wil volgen.

En ja, dat een goed gesprek voeren een van de zaken is die wordt genoemd als remedie voor deze nieuwe epidemie, doet me natuurlijk bijzonder goed. Dat is immers mijn lust en mijn leven en, niet helemaal toevallig, ook mijn werk.

Maar hoe realistisch is het scenario dat hier wordt geschetst? Kloppen de stellingen van Carr bijvoorbeeld? Bovendien: de technologie schrijdt alleen maar voort, ontwikkelt zich alsmaar sneller. In hoeverre zijn mensen in staat daar tegenwicht aan te bieden door dit te consuminderen en andere activiteiten te ontplooien? Is het menselijk brein misschien in staat een evolutionaire sprong te maken en in de pas te blijven lopen met de techniek? Futurologen stellen bijvoorbeeld dat diezelfde techniek de mens over gaat nemen. Is dat iets om naar uit te kijken of te vrezen?

Terug naar nu. Het lijkt dat aan authenticiteit steeds meer waarde wordt gehecht. Het heerlijke van de huidige technische ontwikkelingen is dat de wereld klein en transparant is geworden. Daar vaart authenticiteit wel bij: machtsmisbruik, corruptie of onechtheid, ze zijn makkelijker door te prikken. Een andere kant van dit beeldschermtijdperk is… het beeldscherm. Staat dat een goed gesprek in de weg? En zijn goede gesprekken überhaupt nodig om authentiek te functioneren? Kunnen we de aandacht geven en krijgen die we nodig hebben via een beeldscherm of zal de behoefte aan aandacht ook worden vervangen door techniek? Veel coaches en counsellors zweren inmiddels bij online werken en as 12 mei is alweer het 2e E-coaching symposium, georganiseerd door de universiteit van Tilburg.

Mijn idee? Ik denk dat de mens, via een nieuwe balans in off- en online, zoals hierboven geschetst, doorontwikkelt naar een veel effectievere manier van omgaan met techniek en de snelle ontwikkelingen daarin. Het huidige tempo proberen bij te benen, werkt denk ik uitputtend. Via meer offline-activiteiten een groter menselijk potentieel ontdekken, lijkt me zinvoller. Iets wat lijkt op: naar het oog van de cycloon…

Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

Stel je bent een manager en je geeft leiding aan een team van pak’m beet, twintig man/vrouw. En dat valt niet altijd mee. Je merkt dat zeker bij een paar mensen het contact stroef verloopt. Hoe ga je met die mensen om? Wat ervaar je richting hen? Boosheid, frustratie, angst? Of juist opwinding omdat je een uitdaging ziet voor jezelf?

Stel je bent een ouder en voedt zeg even, drie kinderen op van zo rond de 10 jaar. En dat valt niet altijd mee. Zeker met een van je kinderen is het moeilijk contact maken. Hoe ga je daarmee om? Wat is je gevoel richting dat kind? Boosheid, frustratie, schaamte? Of juist een grote zachte emotie omdat het zo op jou lijkt…

Zijn er paralellen te trekken tussen ouder zijn en manager of leidinggevende? Graag zou ik hierover met managers (maar ook ondernemers of CEO’s) in gesprek zijn.

Wat wil een leidinggevende vandaag de dag bereiken met het geven van leiding aan mensen? Ligt de nadruk meer op de prestatie, of op het afrekenen op het resultaat? Is de aansluiting, het contact met de mensen van primair belang?
En is het dan belangrijk de relatie goed te houden? Of is wrijving binnen het team juist een pré omdat mensen dan ‘wakker’ worden? Kijkt de leidinggevende ook naar zijn of haar eigen manager om vanuit die ervaring anderen aan te sturen?

En wat is voor een ouder het meest belangrijk? Als ik de parallel doortrek kan ik vragen stellen als: wanneer is het ‘leidinggeven’ aan kroost een geslaagd ‘project’? Is er ook een prestatiecont(r)act? Hoe stuur je aan als ouder en met welk doel?

De parallel die ik zie tussen een ouder en een manager is dat ze, als het goed is, de mensen of mensjes onder hun hoede, tot bloei willen zien komen, uit zichzelf willen zien halen wat er inzit. Ze willen dat die ander gelukkig is. Zeker ouders zullen dat beamen maar ook managers en ondernemers weten inmiddels: gelukkige werknemers die bloeien in hun werk, leggen het bedrijf geen windeieren: ze participeren en investeren meer in hun werk. Ze zijn creatiever en minder vaak ziek. Ze dragen verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun omgeving. Dat zijn belangrijke aspecten voor een gezonde organisatie.

Natuurlijk zijn er ook heel veel verschillen tussen managers en ouders, zoals het feit dat voor het managen vele trainingen worden gevolgd; voor het ouderschap beduidend minder. En veel essentieler natuurlijk: bij een manager gaat het meestal niet om mensen van zijn of haar eigen vlees en bloed. Dus is er veel meer afstand.
En dan is het interessant op welke wijze ouders en managers, hun toch zo eenduidige doel: het begeleiden van andere mensen met het oog op hun bloei en geluk, proberen te bereiken. Ouders lijken hier vooral hun liefde voor in te zetten. Zij ‘beginnen’ dus bij de bron. Terwijl managers bij het doel lijken te starten waarbij de voorgehangen wortel (het salaris, de bonus, de beoordeling gekoppeld aan meer geld, etc.) de werknemer tot bloei moet bewegen.

Dit zie je terug in wat de manager en de ouder terugkrijgen voor de inzet. Een manager krijgt een salaris, dus geld. En de ouder? Die ervaart als het goed is dat zijn of haar kinderen een goede relatie heel belangrijk vinden en daarin investeren. Zelfs in pubergedrag, het losmaken, staat een liefdevolle relatie met de ouders denk ik centraal voor het kind: “Tegen-zijn mag! We houden toch wel van je.”
Dus zou je kunnen zeggen dat ouders beginnen met het inzetten van liefde en daarvoor liefde terugkrijgen, terwijl managers geld inzetten en daar in geld voor worden betaald. Interessant…

Kan de conclusie zijn: hoe meer afstand, hoe minder liefde er wordt uitgewisseld en hoe meer die rol wordt overgenomen door geld?
Stel dat we die afstand tussen werknemer en manager of leider van een bedrijf verkleinen, worden organisaties dan liefdevoller? En wat gebeurt er dan met hun omzet? Nog belangrijker: wat gebeurt er met de geluksbeleving van de mensen die er werken, inclusief de managers zelf?

En begint het wel bij het verkleinen van de afstand tussen mensen of begint het juist bij het meer uitwisselen van liefde naar elkaar, ook op de werkvloer? Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

 

 

 

 

Landen, heeft ieder mens daar een klus aan?

Zondag was ik op een verjaarsfeest in Kaap Kot. Een erg leuke plek aan het water, vlakbij het Amstel station. Je kunt er eten, lekker in de zon zitten buiten (niet nu) en dus ook een feest geven. Ik kwam alleen en werd (dus) al snel aan mensen voorgesteld. Zo ontmoette ik Farida Farhadpour, een interessante dame die haar sporen heeft verdiend in het werken met groepen en individuen aan creatie, co-creatie en cohesie.

Waar ik enthousiast over werd was het feit dat ze bezig is met het schrijven van een boek over inclusie en exclusie. Hoe kun je inclusiviteit binnen onze samenleving bijvoorbeeld, maar eigenlijk wereldwijd, vormgeven? Daar heeft ze veel onderzoek naar gedaan. Gezien haar Iraanse afkomst en succesvolle inburgering in Nederland na haar vlucht uit Iran, is ze ook echt een ervaringsdeskundige. Een lemniscaat staat voor haar symbool voor o.a. die inclusiviteit.

In haar woorden:
“De lemniscaat: omvattend en overstijgend: De lemniscaat omvat en overstijgt de overeenkomsten en verschillen. Zo ontstaat er een ‘ruimere geest’. Een geest die ziet wat waarde toevoegt en (co-)creëert. In samenspel met anderen en ten behoeve van het groter geheel…”

Behalve het onderwerp, raakt het schrijverschap mij. Ik ben ‘officieel’ geen schrijver, heb er ook nooit voor geleerd. Maar het idee met schrijven een deel van mijn brood te verdienen, daar loop ik wel warm voor. En dan natuurlijk met het voordeel van plaatsongebondenheid en vrijheid in het kiezen van onderwerpen die me na aan het hart liggen.

En dan kom ik weer terug bij waar ik nu mijn brood mee verdien: het coachen van mensen die stress ervaren in hun werk, zodat ze weer ontspannen. Heerlijk werk. Als ik daarover nou kon schrijven? Maar ik zie niet hoe en wat.
Ik praatte erover met Farida. Ze luisterde aandachtig naar mijn (levens)verhaal en reageerde met: “Wat bij mij blijft hangen is dat jij expert ben in het landen.” En iets dat zo dichtbij je ligt, is volgens haar juist hetgeen beschreven wil worden. Hoe helder kan de boodschap zijn?

Dus, landen, een boek… En dan komen meteen de stemmetjes: ja maar,… wie zit daar nou op te wachten? Wat heb ik daarmee toe te voegen, er zijn al zoveel boeken… En ook: wat is landen dan, waar gaat het eigenlijk over?

Ik vroeg Farida wat het voor haar betekende. Ze sloot even haar ogen en was stil. Dat is niet zo gebruikelijk op een feest met muziek en drukte overal. Maar ze deed het gewoon. Na even gaf ze aan dat ons gesprek, waarin ze werd uitgenodigd over haar boek, over haar creatie te vertellen, haar hielp om het (weer) te laten landen. Bovendien was het even haar ogen te kunnen sluiten om te ervaren wat ze werkelijk wilde zeggen, belangrijk om te landen op dat moment, in ons gesprek, in die ruimte. Ze ervoer er helemaal te mogen zijn om te kunnen zeggen wat ze werkelijk wilde zeggen.

Ok, dat sluit eigenlijk wel weer aan bij mijn gekoesterde onderwerp Authenticiteit. Ik weet inmiddels dat veel mensen daar veel van vinden en veel over kunnen vertellen. Dat zou dan met de ervaring van landen, met je hele hebben en houden er mogen zijn en je mogen laten zien, ook wel eens zo kunnen zijn.

Wie herkent landen? Wie ervaart het als een klus? Daar ben ik wel benieuwd naar.

Kees de Waard over authenticiteit

Deze keer spreek ik met Kees de Waard, sinds 1 januari 2007 Directeur van de Academie voor Leven en Werk. Vanuit zijn kijk op en ervaring met mensen en organisaties geeft hij aan:
“…als je een appel kunt doen op de creativiteit van mensen in hun privéleven, dan kunnen ze die energie proberen mee te nemen in hun werk. Mensen aan de top durven dit in de regel niet aan te moedigen omdat ze denken dat het onbeheersbaar wordt in de organisatie. En als ze de controle denken te verliezen, wordt het moeilijk. Ze zullen dus meer vertrouwen moeten krijgen.”
Kees heeft hiermee als manager in het bankwezen geexperimenteerd, door mensen te beoordelen op wat er gedaan moest worden en de kwaliteit daarvan. Verder was men vrij. Via tijdschrijven liet hij ze bewuster worden van het maken van keuzes en stellen van prioriteiten bij het indelen van hun werk.
“Ja, het werkte heel organisch. Binnen het door mij aangegeven kader gaf ik vrijheid en dat stimuleerde. En de controlebehoefte werd als het ware door de mensen zelf aangegeven. Ze gingen naar elkaar kijken en elkaar controleren…” Download kees_de_waard.doc