Logo Soul Touching

diepte

Wijsheid komt met de dag

Het tijdperk waarin wijsheid met de jaren komt, lijkt voorbij. Die jaren lijken we simpelweg niet meer te krijgen. Tijd zélf vervormt immers; we kunnen er niet meer op bouwen zoals we misschien gewend waren. Minuten lijken in uren te passen en uren in minuten. Wat is onze klok eigenlijk nog, behalve een afspraak die we ooit samen hebben gemaakt?

Wijsheid is de bron

Wijsheid is de bron waar iedere baby nog heerlijk in ligt te badderen. De allerkleinsten kennen die merkwaardige splitsing tussen hoofd en hart, tussen ego en ziel, tussen mens en het geestelijke, nog niet werkelijk. Dát is bij uitstek iets dat met de jaren komt. We worden opgevoed, gaan naar school, starten een carrière, vormen misschien een gezin… We leven een mensenleven, waarin we gaandeweg gemarineerd raken in het idee los te staan van alles en iedereen. En we moeten maar zien hoe we het er, liefst heelhuids, vanaf brengen.

Ons belangrijkste instrument wordt dan dat briljante denkhoofd, dat excelleert in strategieën om dit alles voor elkaar te krijgen: het halen van de eindstreep, zo voelt het voor velen toch, en het voldaan uitblazen van die ‘laatste’ adem. Want wat daarna komt… dat is meestal niet iets wat ons denken kan bevatten.
De wijsheid die, zoals het gezegde luidt, met de jaren komt, duidt echter op iets anders. Op iets dat er door de eeuwen heen altijd is geweest. Een bron die we lang niet tastbaar konden maken, maar die misschien wel het meest stevige houvast biedt dat er is.

Het staat pal voor je

En die wijsheid is niet langer voorbehouden aan een midlifecrisis of ‘de jaren des onderscheids’. Ze dringt zich liefdevol aan ons op. In deze bijzondere fase van transformatie van de aarde en al haar bewoners, staat ze pal voor onze neus. En ze nodigt ons uit haar recht in de ogen te kijken en de deur te openen naar dat diepere weten in onszelf.

Wijsheid, die heilige, bodemloze put in jou fluistert: “Wacht niet langer. Geef je over. Zak in je onuitputtelijke levensenergie die ik ben.” Van daaruit kun je via verstilling en oprecht commitment met vertrouwen navigeren door alles wat zich aandient. En ja, uitdagingen zullen blijven komen, zeker in deze tijd.

 

Wijsheid komt met de dag
Afbeelding van bryandilts via Pixabay

Wijsheid verenigt

Wijsheid verenigt de bronenergie van de baby die net uit de oersoep is geboren met die van de wijze die op de drempel staat om er weer in terug te keren. In haar worden polariteiten en strijd weer één. Dan is er helderheid: oh ja… we kwamen hier iets moois creëren. Laten we dat doen.

Het is die unieke bijdrage die alleen jij vanuit jouw bron kunt leveren, iedere dag opnieuw. Míts je je blijft verbinden met jouw wijsheid.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een verhelderend gesprek vanuit jouw wijsheid, over de vragen die bij je leven)

Laat je zakken

Je kent het misschien wel die uitdrukking, bij boosheid of irritatie: “Zak er maar in!” Wanneer je iemand echt zat bent en voelt dat het klaar is, kan het als een krachtig statement klinken. Misschien niet zo gracieus, maar soms wel bevrijdend.

Even je hart luchten, op een duidelijke manier. Misschien niet helemaal ‘spiritueel verantwoord’, maar wie bepaalt dat eigenlijk?

Transformerende kracht

En zoals bij alles: je manier van kijken bepaalt wat iets met je doet. Dus ergens in zakken, of je ergens in láten zakken, hoeft niet negatief te zijn. Sterker nog: het kan juist een transformerende kracht hebben op hoe je je voelt en hoe je handelt.

Veel mensen laten zich nog niet écht zakken in wie ze diep van binnen weten te zijn. Vaak is dat diepe weten nog niet bewust of toegankelijk en toch schrijf ik met opzet: ‘weten te zijn’. Want: we wéten het.
Ons lichaam weet het.
Onze intuïtie weet het.
En zodra we onszelf toestaan om te zakken, bijvoorbeeld met de hulp van een paar diepe ademhalingen, komt het terug in je herinnering: dat gevoel van “Ahh ja, dít is wie ik ben.”

Angstaanjagend diep

Maar dat weten zit dieper dan van waaruit we gewend zijn te handelen. Ónder de do’s en don’ts van de maatschappij. Ónder de stemmen van media, verwachtingen en oude verhalen. Dus laat je zakken.
En zak dan nog dieper, misschien wel angstaanjagend diep. Laat je eigen diepte je verwelkomen, opslokken, en je tonen wie je werkelijk bent.

Laat je zakken
Afbeelding van MARIE SCHNEIDER via Pixabay

Ja, het vraagt misschien wat oefening. Het voelt niet altijd veilig om je eigen diepte te betreden. Existentiële angsten kunnen opspelen. Geef jezelf dus tijd. Doe het in jouw tempo. Doseer zoals het bij je past.

Onlosmakelijk verbonden

En je zult merken: langzaam wordt die donkere diepte lichter. Je ervaart een thuiskomen dat je wellicht nog niet kende. Een stabiliserende kracht neemt je mee en verankert je in het weten dat je bént: puur bewustzijn dat nooit níet is geweest.

Laat je zakken.
Geef je over.
Ontspan.

Zoals je je herinnert dat je onlosmakelijk verbonden bent met moedertje natuur in jou, besef je: vadertje spirit, groots, oneindig liefdevol en krachtig: dat ben ik ook!

En hoe meer je zakt, des te meer je samenvalt met beide. Heel. Voor altijd gedragen. Veilig.

Liefs, Nynke

De stille spiegel

Lieve mensen,

Soms voel je het in alles: hier is een afslag. Ik wist al een tijdje dat ‘ie ging komen, en nu is er geen houden meer aan. Zoals een dierbare vriendin het kort geleden zei: “En opeens ga je een afslag nemen… en kun je het niet meer tegenhouden.” Voor mij is dat moment nu.

Ik houd van woorden

Als je mijn teksten leest of de vertalingen van de Gene Keys volgt waaraan ik heb mogen bijdragen, dan weet je misschien dat ik houd van woorden. Niet zomaar woorden, maar het spelen met de fijnbesnaarde trilling die in hen besloten ligt, als bommetjes van energie.

Ik voel die energie, hun precisie, de magie die ze kunnen openen, wanneer het bommetje ontploft, hoe subtiel ook. Tegelijk ervaar ik als zzp’er ook het lawaai van woorden, dat vaak met ondernemen gepaard gaat. De druk van doen, van moeten, van zichtbaar zijn. Op social media als marktplein, waar de roep om zichtbaarheid vaak hard is. Daar verlies ik mijn vreugde in woorden.

Woorden zijn heilig voor mij. Ze stijgen op uit de stilte. En ze dragen hun lading pas echt wanneer ze mogen landen in de stilte van de ander. Dáár gebeurt het. Dáár ontstaat die preciese resonantie, de verschuiving, de heling door herinnering.

De stille spiegel

Afbeelding van Chrl Mlln via Pixabay

De spiegel die werkt in de stilte

De spiegel die ik ben, werkt precies daar: in de stilte. Niet door veel te zeggen of te doen. Maar door aanwezig te zijn bij jouw innerlijke proces: ‘gewoon’ terugspiegelend wat er al is.

In mijn proces voel ik dus weer een afslag: nog meer verfijning en afstemming met de heilige ruimte. Ik open me nog dieper voor de stille spiegel. Soul Touching is en blijft mijn bedding, mijn taal, mijn thuiskomst. En daarbij mag de stilte weer op de voorgrond.

Ik nodig je uit!

Dus ik nodig je uit (als je tegen een vorm van stilte kunt 😉 ) voor een experiment, primair met jezelf: een verdiepende sessie waarin minder wordt gezegd, meer wordt gezien. Waarin jij mag voelen wat jouw systeem al weet. Waarin jouw helende vermogen zichzelf herinnert, zonder ruis.

Voel je de roep? Mail me op info@soultouching.nu. Je krijgt zeker antwoord en wie weet kunnen we samen in die heilige ruimte tussen de woorden, jouw heel zijn weer ervaren. Liefs, Nynke (https://soultouching.nu – ps: nieuwe website komt eraan!)

Een nieuwe vriendin

Tijdens de afgelopen warme weken was ze daar opeens, als een hoop onder een dekzeil, slapend in het park. Mensen zonder dak zijn natuurlijk niet nieuw maar dit voelde anders. Ze is jong en vrouw waar daklozen die ik ken man zijn en wat ouder. Het raakte me, zoals het fenomeen zonder dak me voortdurend lijkt te raken. Het zal vast ergens een diepe ervaring zijn geweest in mijn (vroegere) leven.

Eerst durfde ik het niet goed aan te kijken en voelde ik me in de ontkenning schieten, zo ongemakkelijk voelde dit: hoe kan zij nou buiten slapen? Ze is vast een toerist met een krap budget die liever Amsterdam wil ervaren dan geld uit te geven aan een hostel. Maar nee, dat leek ze toch niet te zijn. Niets meer dan een grote shopper-tas van die bekende supermarkt en dat dekzeil. Dat is geen toeristen-uitrusting.

Voorzichtig contact

De volgende keer stak ik mijn hand op maar durfde niet naar haar toe te gaan. Alsof wat ze op dat moment voor mij representeerde: armoe en uitsluiting, onmacht en angst voor lijden in de kou en de vuiligheid, op mij kon overslaan. Het voelde als een diep menselijk ingebouwd reflex van zelfbescherming, maar toch schaamde ik me ervoor. En ik was een beetje bang voor een afwijzing. Wat als ze bot en boos zou reageren en me af zou katten? Maar, ze was meteen open en wuifde terug. Het was de groet van iemand die in haar eigen kracht gelooft. Die respect heeft voor wie ze is en zich niet schaamt voor haar situatie.

Alle keren daarna wuifden we naar elkaar maar durfde ik geen stap dichterbij te zetten. In plaats daarvan liet ik haar beeld op me inwerken en merkte dat er een diep respect voor haar begon te groeien. De manier waarop ze daar zat: rechtop, als in een diep meditatieve staat en toch open voor contact. Niet vragend, geen slachtofferhouding, ondanks haar situatie. En, heel bijzonder in mijn beleving: niet schuw en schaamtevol maar volledig haar ruimte innemend, zoals een wijze oudere in een traditionele stam, stel ik me voor.

Het einde van de zomer

Maar de zomer ging voorbij, zoals we hebben gemerkt, en de regen kwam. En op zo’n eerste koude, natte dag vermande ik mezelf en liep naar haar toe. Ze zat op haar bank, rillend, sigaretje rokend, voeten opgetrokken onder zich, dekzeil om haar heen. Haar gympen kletsnat onder de bank en de tas met haar bezit onder het zeil. Ze ontmoette me, vriendelijk, en we begonnen een gesprek. Ze vertelde over haar omstandigheden en hoe ze nu hier was beland. Ze wilde niet terug naar de Leger des Heils plek omdat het daar zo onveilig was gebleken. Dus koos ze nu hiervoor, waar ze rust vond en zichzelf kon zijn, om van daaruit naar iets beters te groeien.

Een nieuwe vriendin

Afbeelding van Michael Kauer via Pixabay

Het begin van een vriendschap

Ze had mooie tijden meegemaakt, een kind gekregen, in de zorg gewerkt en op de een of andere manier had haar leven haar nu hier gebracht. Opeens vroeg ze: “Wil je mijn diploma zien?” Het ontroerde me: zo’n intiem gebaar vond ik het. “Ja, natuurlijk!” antwoordde ik. Het raakte me nog meer dat ze zoveel moeite deed, in de regen en de kou, om haar zorgvuldig ingepakte diploma helemaal uit te pakken. Ingewikkeld in allemaal zakjes en verborgen in een boek, kwam het uiteindelijk tevoorschijn: één officieel ogende A4 met haar officiële naam als een brug naar de maatschappelijke realiteit, iets dat ze koste wat het kost zou beschermen. Dat was haar life line om weer terug te komen naar een punt van geborgenheid: een huis, een baan, misschien haar kind weer terug en bij haar opgroeiend, wie weet. Ze vertelt verder: zei wil met dementerende ouderen werken. Daar ligt haar hart. En de wereld heeft haar nodig. Dementie bloeit immers als nooit tevoren.

Niet bang

Vanuit dat gesprek is haar plek in mij gegroeid. Alsof ze mij leert om niet bang te zijn voor wat het leven kan brengen. Ze vraagt niets maar geeft me de ruimte om praktisch te worden, mee te denken. De kou vraagt om warmte: een deken, warme kleding, andere schoenen, handschoenen en een sjawl. Lieve mensen zijn gaan doneren op mijn oproepje in de buurtapp en inmiddels heeft ze een tentje en warme spullen.

Haar waardigheid houdt mij op mijn plek: ik weet het niet beter, hoef niets over te nemen. Het is haar leven en waar ik praktisch kan zijn, staat ze me toe. De volgende stap kan een warme maaltijd zijn en een douche of misschien het meedenken in het laveren door instanties en regels, al weet ze daar goed de weg.

Voor even of voor het leven

Ik ben geen hulpverlener. Al voelt het goed om te mógen helpen. Ik ben een mens, een gevoelig mens, dat ook gewoon zoekende is in deze naar materie overhellende wereld. Ze laat me zien, hoe ver ik durf te gaan om van mijzelf te geven, hoe onvoorwaardelijk ik ben en in vertrouwen en waar mijn grens ligt om eerst voor mezelf te kiezen. Zij en ik, we respecteren elkaar, ook al is onze relatie nog pril. Daarin ervaar ik iets intiems, wat de vriendschappen die ik ken, niet altijd bieden. Een nieuwe vriendin. Is het voor even of voor het leven? In ieder geval is het voor nu.

Liefs, Nynke

PS: Als je rondloopt met dieperliggende angsten, ongrijpbare gevoelens van onrust waar je geen weg mee weet, laten we ernaar kijken. In een kennismakingsgesprek bied ik helderheid en kunnen we samen ervaren of ik iets voor je kan betekenen in het landen in je oervertrouwen dat je pad helemaal klopt, hoe ‘van het pad’ het ook lijkt te zijn

In-gebed

Het gebed is niet meer zo ingebed in onze samenleving. In bepaalde streken van ons land vast nog wel maar veel mensen zijn inmiddels bereisd en hebben andere manieren leren kennen om zich te verhouden tot die diepgewortelde angst die in ieder van ons huist: de angst om niemand te zijn. Of de angst om niet iemand te zijn. En wie of wat ben je dan? Wat is dan je bestaansgrond hier?

Dit soort bestaans(recht)-vragen vinden vaak hun weg naar het gebed, een meditatieve of yoga-beoefening of welke andere vorm ook maar je voorkeur heeft.

Het simpele gebed

Hier breek ik een lans voor het gebed. Het is zo simpel en zo goed je eigen te maken. Zowel de inbedding in je dag als jouw authentiek gekozen woorden zijn heel laagdrempelig te realiseren. Je hoeft geen poses te beoefenen, geen teksten te reciteren en geen inwijding te ondergaan. Niet dat er ook maar iets mis zou zijn met welke van deze drie ook, maar het gebed is zo’n heerlijk makkelijk opstapje naar het hogere bewustzijn, zonder dat daar een lange ladder voor nodig is. Terwijl je tegelijkertijd dat hogere onmiddellijk toegang verschaft tot je dagelijkse realiteit.

Vroeger, als kind van niet echt christelijke ouders maar toch ondergebracht op een christelijke lagere school, kwam ik bij vriendinnetjes thuis waar men bad voor de maaltijd. Wat me altijd opviel, gevoelig als ik was, was dat niemand er echt met hart en ziel inzat, in dat gebed. Het was een routine, een herhaling van iets dat heiligheid zou moeten oproepen maar het niet deed. De kinderen aan tafel deden meestal iets ondeugends en de ouders probeerden bloedserieus het goede voorbeeld te geven. Alleen het inspireerde niet. Althans, zo ervoer ik het.

Dus dreef ik weg bij het gebed. Maar het is terug in mijn leven! En… nu zonder van buitenaf opgelegde regels. Sterker nog, het gebed heeft helemaal niets met ‘buiten’ te maken. Omdat er in feite niets buiten ons is. Alles ontspringt ín ons en het gebed kan voor mij dan ook alleen maar heilig zijn wanneer het uit mijn diepte naar boven komt. Daar waar niemand wat over te zeggen heeft en mijn ziel zo feilloos de weg wijst.

Dit maakt het zo simpel, zo krachtig en zo doeltreffend. Het enige dat nodig is, is een klein moment van afstemming om je buitenwereld even te verruilen voor je binnenwereld en te luisteren. Je sluit daarvoor het beste even je ogen, haalt een paar keer bewust en wat dieper adem en… de woorden die dan komen, zijn jouw gebed.

In-gebed

Afbeelding: MLeonAscimento via Pixabay

Kies je eigen woorden

Kies je eigen woorden voor dat wat groter is dan jouw mens zijn: God, Grote Geest, Moeder Gaia, Al wat Is, Lieve Jij… Het is allemaal treffend, wat uit jouw leegte komt. Daar kun je zonder meer op vertrouwen.
Voel hoe jij contact wilt maken met deze oerkrachten van de kosmos, waar je onontkoombaar onderdeel van bent.
En wat volgt is jouw hoogsteigen, hoogst intieme contactmoment mét die kosmos, met de Heiligheid van het Leven zelf.

Al is het één zin, een paar woorden, één woord (Help! bijvoorbeeld), het maakt niet uit. Maar misschien komt wel er een stroom op gang en volgt een gesprek dat je compleet verrast! Laat het komen, en laat het gaan. De kosmos (of God) luistert, zodra jíj werkelijk bereid bent te luisteren, in een klein (of groter) moment van stilte.

Wat levert dit me op?

En dan de hamvraag natuurlijk, voor de moderne Westerse mens die we zijn: wat levert dit me op? Ik kan daar natuurlijk geen antwoord op geven: het is tussen jou en God, tussen jou en de alwetende ‘jou’. Maar de vraag die ik je terug zou willen stellen is: heeft werkelijk luisteren je ooit níets opgeleverd?

Het gebed, jouw ongewone en toch alledaagse, meest fundamentele maar lichtdragende, zo intieme en doeltreffende gesprek, dat je zonder omwegen thuis brengt bij jouw reden van bestaan: gewoon maar de mens zijn die je nu voelt te willen zijn.

Liefs, Nynke

PS: loop je rond met vragen over jouw leven, wie je voelt te zijn of denkt te móeten zijn en zou je daarbij wel wat luisterkracht kunnen gebruiken? Wees welkom voor een kennismaking. In zo’n gesprek bied ik helderheid in je situatie en kijken we samen naar wat ik je zou kunnen bieden op je pad.