Logo Soul Touching

donker

Geloof je het werkelijk?

We zijn als mens nog zo on-ontdekt. Zo’n mysterie van wijsheid en diepte, dat we nauwelijks durven te openen, en waarvan we vaak niet eens helemaal geloven dat het écht in ons leeft.

Je kunt vele assessments hebben gedaan, tientallen readings of persoonlijke groeisessies om jezelf in kaart te brengen en te valideren, en toch kan die diepe veiligheid, dat baken van licht in jezelf, nog mijlenver voelen. Of is het voor jou anders?

We zijn lichtbakens

Maar we zíjn lichtbakens, allemaal! In ons lijf, in elke cel, zit licht. Meestal niet direct zichtbaar voor het blote oog, maar duidelijk voelbaar als uitstraling. Je kent het wel: iemand komt binnen in een ruimte en je voelt meteen dat licht als een veld om iemand heen, waar je als vanzelf naartoe wordt bewogen, zoals insecten naar een lamp.

Geloof je het werkelijk?

Afbeelding van Kanenori via Pixabay

Zolang we dat mysterie niet werkelijk in onszelf toelaten, blijft het mens-zijn een wiebelig gebeuren. Dan belanden we onherroepelijk in het eindeloze spel van je waarde bewijzen, vergelijken en concurreren. Dan ontstaan automatisch op angst gebaseerde hiërarchieën, die je je plek wijzen: de hoogte van je salaris, dat wat je bezit, de macht en invloed die je hebt, alsóf dat bepaalt wie je bent.

Natuurlijke hiërarchie

Natuurlijke hiërarchie is heel anders. Het is als een dans van beurtelings leiden en volgen, waarin hoog en laag geen status hebben maar dienstbaar zijn om een geheel te smeden.
Daarin hoeft je waarde niet bewezen te worden, maar wordt ze gevoeld, gekoesterd en gewaarde-eerd. Daarin is Licht de standaard, en Donker de moederschoot waaruit alles telkens weer mag ontstaan.

Stel je eens voor dat je je op die manier volledig veilig weet in je lijf, je leven, je afkomst, je toekomst, je zijn. Zo veilig dat je je vanzelf ontspant, opent, en je hart de leiding moeiteloos overneemt van je denken.

Ken je die momenten waarop tijd en ruimte even wegvallen, totdat je weer “bij zinnen” komt en er nieuwe gedachten verschijnen?
Het lijkt bijna onmogelijk om zó door je dagen te bewegen. Maar precies dát is wat er gebeurt wanneer je gaat geloven in het mysterie dat je bent en dus doet wat werkelijk vreugde geeft.

Je bent méér dan je denkt

We mogen leren geloven wie en wat we zijn, voorbij al onze rollen, gewoontes en vastgeroeste denkbeelden, simpelweg door onszelf steeds opnieuw te herinneren aan dat licht in al onze cellen.

Je bent méér dan de mens die je kent. En tegelijk niets méér dan ieder ander.
Jouw uniek-zijn zoekt zijn/haar plek in de symfonie van het leven, zonder opsmuk, zonder extra’s. Puur. Waarachtig. Licht dat steeds opnieuw uit donker geboren wordt.

Laat elke dag een beetje meer van jezelf toe. En je zult merken… op een zeker moment gelooft zelfs je denken het.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact — voor als je jouw licht meer wilt voelen in je dag)

Je bent echt niet te stoppen!

Laatst hoorde ik een metafoor die iets in mij deed oplichten. Zo gaat dat vaak: de soms hele kleine dingen die me even raken, neem ik mee onderweg. En dan komt zoiets op een of andere manier weer ergens in een vorm naar buiten: in een tekst, een gesprek, een idee.

De zon

De metafoor ging over de zon. Die stralende scheppingskracht die kan verbranden én helen, voeden én verdorren. We denken hem te kennen, maar in wezen weten we nog maar een fractie vermoed ik. Ondanks alle studies en onderzoeken: hij geeft zijn geheimen niet zomaar prijs.

Vanuit ons mensen gezien schijnt de zon soms wel en soms niet. En, afhankelijk van wie je het vraagt, maakt dat ons blij of juist zorgelijk. Maar los van onze perceptie: die machtige zon stopt nooit met stralen. Hij kan niet anders dan een bron van licht en warmte zijn, ongeacht wie ernaar kijkt of zich afwendt. En zo is het ook met ons.

Je kern straalt

Je kunt denken of voelen dat je een looser bent, waardeloos of zwaar op de hand, maar je kern straalt! Ons licht kan eenvoudigweg niet doven.

Dat is iets om bij stil te staan. Hoe donker je leven ook lijkt, hoezeer je ook het gevoel hebt vast te zitten, of dat het allemaal geen zin heeft, je licht blíjft aan! Zoals de zonnestralen achter een dik wolkendek dat doen.

Het kan even wennen zijn om je te openen voor het idee dat er licht in je cellen zit, en dat die niets anders doen dan onverstoorbaar licht geven. Of jij nu bloeit in je talenten en gaven, of in een diep proces van heling bent: jouw kern, in iedere cel van je lichaam, geeft licht, ís licht.

Er zit licht in jou!
Afbeelding van Adina Voicu via Pixabay

Er zit licht in jou

We zijn geneigd het leven te willen controleren vanuit het idee dat wij als mens leidend zijn. Maar het Leven is zoveel groter dan wij, net zoals de zon dat is. En in ons allen leeft dat fractaaltje van hem, van Licht, van oer-scheppingskracht.

Nodig jezelf daarom steeds weer uit om dat wat je denkt of voelt te toetsen: is dit werkelijk zo? (De leringen van Byron Katie zijn hierin een ware doorbraak geweest.) En pauzeer daar. Geef niet direct antwoord, maar laat het antwoord oprijzen uit wat jij niet controleert, uit het grote niets. Daar woont Waarheid.

Schaduwen dragen geschenken

Wolken voor de zon zijn niet negatief, niet oordelend over jou en niet blijvend. Ze brengen wat ze komen brengen: een schaduw, een adempauze, een inzicht. En ze verdwijnen weer als hun taak erop zit. Immers: schaduwen dragen geschenken, parels van briljantie, die uit het diepst van ons wezen tot leven willen komen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je contact wil maken met jouw licht wanneer je het even moeilijk hebt)

Alles gaat écht over… in iets anders

Het leven zou het leven niet zijn als we niet zo nu en dan uitgedaagd werden; uit onze zogeheten comfortzone geduwd, soms zachtjes, soms overrompelend.
Alles ten behoeve van groei en ontwikkeling. Om ons te laten ontwaken uit een diepe slaap zoals de metafoor omschrijft, zodat we ontdekken dat, hoe wakker we ook dachten te zijn, we vaak niet verder konden kijken dan onze neus lang was.

Zoals de held in ieder verhaal, krijgen ook wij te maken met ongemak dat ons dwingt de status quo los te laten. Wat veilig leek, wat houvast bood, begint te verschuiven.
En hoe graag we ook zeggen van afwisseling te houden (“als geen dag maar hetzelfde is”), de meesten van ons ankeren zich stevig, als de haringen van een tent. We hechten ons aan ideeën, aan mensen, aan spullen, aan plekken.
Pas wanneer een anker wordt losgetrokken, merken we hoe diep het zat.

Wat zijn jouw sterkste ankers?
De plek waar je woont, je kind, je uiterlijk, je geld?
Stel je voor dat het opeens verdwijnt. Wie ben je dan?
Wat blijft er over als de grond onder je voeten beweegt?

Dan ervaren we vaak een donkere nacht van de ziel, zo’n fase waarin het lijden eindeloos lijkt, de nacht die maar niet wil overgaan in een nieuwe dag.
Je kunt geen kant op en wordt op jezelf teruggeworpen.
Er rest niets dan voelen: pijn, wanhoop, radeloosheid.
En je vraagt je af: gaat dit ooit nog voorbij? Dat is de nacht vóór het ontwaken.

Toch kun je de woorden van troost van anderen niet aannemen: het licht aan het einde van de tunnel is niet te geloven zolang je er middenin zit. Zelfs het lijden wordt dan een anker, tenminste íets om je aan vast te kunnen houden.

Alles gaat altijd over

Afbeelding van Marcos miranda via Pixabay

Maar ook dát anker laat jou uiteindelijk los.
Want na elke nacht komt onherroepelijk de dag.
Het licht breekt altijd door, hoe diep het donker ook was. En je hebt je weer te laten zien, in al je kwetsbaarheid misschien. Want licht zit als essentie in alles, ook in ons.

En dan besef je: het is niet dat alles óver gaat en verdwijnt, maar dat het overgaat… in iets nieuws.
Alles wat je meemaakte, begeleidde je slechts naar de volgende laag van licht in jezelf: de nieuwe dag.

De donkere nacht van de ziel…
ze neemt je altijd mee naar méér licht, méér leven. Vanuit dat oogpunt, zouden we er geen genoeg van moeten krijgen.

Liefs, Nynke

Eerst de kip, dan het ei… of toch andersom?

De weg naar innerlijke bevrijding voelt soms als een doolhof zonder uitgang. Alsof je ronddwaalt in een donker bos, zonder richting of lichtpunt. In die momenten lijkt het onmogelijk om vooruit te komen, laat staan om vertrouwen te houden dat alles goedkomt. Of sterker nog: dat alles al goed ís.

Dat gevoel van veiligheid

Dus hoe blijf je hoopvol wanneer je je gevangen voelt? Het vraagt om een gevoel van veiligheid. Maar, wie kan die veiligheid bieden? Ware veiligheid ontstaat van binnenuit, we weten het, ergens. Het is de innerlijke bedding die ons in staat stelt om externe hulp te ontvangen en te vertrouwen.​

Waar begin je?

Maar waar begin je? Creëer je eerst innerlijke veiligheid om een volgende stap te kunnen zetten, of ontstaat die veiligheid juist dóór die stap te nemen? Eerst geloven en dan zien, of eerst zien en dan geloven?
Zodra dilemma’s zich voordoen, probeer dan de optie van ‘niet kiezen’. Wanneer we beide mogelijkheden omarmen, ontstaat er ruimte. Je kunt het dan immers nooit fout doen?

De kip en het ei

Dan kan elke stap, hoe klein ook, een geboorte zijn, een teken van leven, een bewijs dat je groeit. Elke stap die je zet is dan het proces waarin licht voortkomt vanuit donker, een doorgaande dans van de schaduw met haar partner.​
In de diepste duisternis, tijdens de langste nachten van de ziel, kan ritme je gids zijn. Of het nu je ademhaling is, het slaan van een drum, het tekenen van een mandala, of het wiegen van je lichaam; ritme brengt je terug naar jezelf. Ritme is geboorte. En geboorte is ritmisch.​ De kip… en het ei.
Eerst de kip, dan het ei... of toch andersom?
Afbeelding van Alexa via Pixabay

Elke beweging telt

Dus weet dat elke beweging telt. Elke stap is groei en vroeger of later (maar nooit te laat) kiemen zaadjes weer boven de donkere aarde, om het licht te vangen.​
Liefs, Nynke

Een dunne lijn…

Je denkt dat je iets verwerkt hebt. Je hebt moedige stappen gezet. Maar voor je het weet, BAM, daar ga je weer. Weer in die shit, dat grote verdriet, het gemis, die angst. Of het gevoel van falen en niet kunnen. Komt daar nou nooit een einde aan? Ja, dat komt er wel!

Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces

Maar dat bepaal je niet met je hoofd. Het is het meest wijze deel van jou dat bepaalt. Je kunt trekken en duwen wat je wilt. Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces dat, net als alle biologische processen (zoals de dagelijkse deling van je cellen) een uniek eigen tempo heeft. Het is magisch en perfect.

Je kunt het zo goed mogelijk faciliteren, stimuleren, handjes helpen. Maar het heeft z’n Goddelijke gang. Dus straf jezelf nooit omdat je (nog) niet bent waar je denkt te ‘moeten’ zijn. Je doet het goed, je bent helemaal on track. Geef jezelf die credits!

De kleine mens en de grote mens

“Ja fijn”, zeg je, “maar zo voelt het niet”. Nee, als we middenin onze shit zitten, dan voelen we ons onmachtig, verslagen, wanhopig en diep onzeker. We ervaren hoe klein we zijn als mens. Het is ook precies dát gevoel die kleine mens te zijn, dat ons zo mooi aangeeft dat we geen verbinding ervaren met dat veel grotere deel van onszelf. Dat deel dat je de bron kunt noemen of Spirit of je hogere Zelf.

Je zou kunnen zeggen dat we als kleine mens als het ware worden ‘geduwd’ op zoek te gaan naar wat er nog meer is. Juist door ons rot te voelen. Het geeft ons de onontkoombare stimulans op zoek te gaan naar wie we nog meer zijn: de grote of oneindige mens. Met andere woorden: onze wanhoop en depressie, zijn eigenlijk een stimulans om hoe dan ook op ontdekkingsreis te gaan, naar het licht aan het einde van de welbekende tunnel. Dat is de reis van de zingeving en bewustwording. En uiteindelijk de weg naar verlichting.

De grote shift

Iedereen loopt daarin een eigen pad. Maar er zijn wel parallellen in wat we meemaken. Wat voor mij bijvoorbeeld een grote shift betekende, en dat is een hele belangrijke shift voor heel veel mensen, was het inzicht dat ik geen slachtoffer ben maar een schepper van wat er in mijn leven is. Dat was eventjes een confronterende spiegel. Maar tegelijk gaf het me kracht omdat ik me realiseerde dat ik niet een speelbal ben van omstandigheden maar die omstandigheden voor mezelf in het leven roep om daarin mezelf te leren kennen.

Ik begon dus te ervaren hoe energie werkt. Hoe niets zomaar gebeurt, maar een continue reflectie is van de energie die ik ben en die ik dus uitstraal. En zo leerde ik inzien dat alles in het leven een perfect (energetisch) onderdeel is van ons proces op zoek naar dat licht aan het einde van de tunnel. Immers, alleen wanneer het leven jou naar jezelf terug spiegelt, kun je je bewust worden van jezelf en hele andere bewuste besluiten nemen.

Spiritueel ontwaken

Als je leert dat je de schepper bent van wat je in je leven ervaart, dan ben je dus de marionettenspeler en niet de marionet. Je trekt aan de touwtjes. En als je aan de touwtjes trekt, en niet fijn vindt wat je meemaakt, dan ontstaat er een drive om te leren waar de touwtjes zitten en hoe die te bespelen. En dat is voor mij spiritueel ontwaken.

Eenmaal op dat pad, dan is er zo enorm veel te leren. Allereerst: heel belangrijk is dat we beseffen dat we niet schuldig zijn aan wat er in ons leven gebeurt. Het feit dat we marionettenspelers zijn, betekent niet dat we ons leven wel eventjes fixen als het niet bevalt en stom zijn als dat niet lukt. Dit gaat niet over fixen. Het gaat over spelen. De marionetten-speler speelt. En we zijn aan het leren hoe dat werkt. En wat onze rol precies is. Dus heb geduld met jezelf. En wees mild voor jezelf.

Op het moment dat je naar jezelf kunt kijken als iemand die bezig is te leren hoe het leven zo te bespelen dat het voldoening geeft, dan heb je een grote shift gemaakt. Van slachtoffer naar studen. En daarna naar marionettenspeler. De wanhoop, het verdriet en de angsten zien er meteen iets anders uit. Maar het spel begint pas. Want hoe ga je dan zo goed mogelijk om met wat er aan zwaars op je pad komt? Hoe houd je je motivatie hoog als je telkens dezelfde donkere gevoelens ervaart?

Leren lopen op een dunne lijn

Dat is de essentie van het leerproces! De kern van het spel. Als je het mij vraagt gaat het om het bewaren van je evenwicht terwijl je op een dunne lijn loopt. Aan de ene kant verzuip je in die donkere gedachten en gevoelens. Je wórdt ze, vecht ermee om er vanaf te komen, tot je er helemaal in lijkt vast te lopen. Aan de andere kant ontken je ze, en duwt ze weg: wat er niet is, bestaat niet. Dan zet je ze achter een deurtje en komen ze je te pas en te onpas lastig vallen. We leren de gulden middenweg te bewandelen, die dunne lijn, juist door beide kanten voluit te ervaren.

Stap voor stap

We leren stap voor stap de donkere gedachten en emoties aan te kijken en te doorvoelen, zónder ze te zijn. We leren er van een afstandje naar te kijken zonder ze te ontkennen. De donkerte ís er, maar het is studiemateriaal, onderdeel van ons spel. En zo leren we dat alles wat we niet fijn vinden uit ons spel verdwijnt, als we ermee hebben gespeeld: als we het hebben gezien, gehoord, gevoeld en dus ervaren. Dan hebben we weer meer van onszelf leren kennen, en gaan we door naar de volgende spelronde. Ik wens je sterkte. Én ik wens je plezier.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb jij het gevoel weg te zakken in donkere emoties, of ze niet aan te gaan terwijl je ergens voelt dat dat nodig is? Vind je het fijn als ik eens naar je luister en helderheid bied vanuit je verhaal? Je bent heel welkom voor een gratis online Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie en je zult merken dat je inspiratie en energie terugkomen zodat je weet welke stappen je wilt zetten.