Logo Soul Touching

eenzijn

Ben je heel of aan het helen?

Ahh, weer dat woordje ‘of’. Dan is het altijd even oppassen. Alsof de wereld uit tegenpolen bestaat en je altijd moet kiezen. Dus ja, ook hier die valkuil. Want het gaat natuurlijk niet over een keuze. Alles wat in je gewaarzijn tot leven komt, is er gewoon en doet mee in het vormen van jouw wereld. Dus laat het er zijn ennuh… speel ermee.

Helen of heel zijn

Helen of heel zijn… Als het uitgangspunt mag zijn dat beide een rol spelen in je leven, blijft het onderwerp speels en leerzaam. Vanuit die houding kun je jezelf vragen stellen om te verkennen wat dit voor jou betekent:

– Waar ‘moet’ heel zijn aan voldoen in jouw beleving?
– Hoe voelt jouw heelheid? Hoe ervaar je die?
– Wat is er op dit moment in jouw leven aan het helen? Hoe ziet dat eruit?
– Is heel zijn überhaupt mogelijk in dit leven?

 

Ben je heel of aan het helen?

Afbeelding van Uschi Dugulin via Pixabay

Diepe vervulling

Er zijn vast momenten die je kent van diepe vervulling. Momenten die vaak worden omschreven als ultiem geluk, waarin zwaarte wegvalt en er een lichtheid ontstaat. Soms zelfs een gevoel van éénzijn met alles wat is. Je zou kunnen zeggen dat dit momenten zijn waarin je je helemaal heel voelt.

Niet dat je daar op dat moment zo over nadenkt. Heel zijn impliceert immers volledigheid, dus gedachten die iets anders voorspiegelen kunnen daarin niet bestaan. Er is geen gebrek, geen gevoel van tekort of niet goed genoeg zijn. Het is er simpelweg niet, in dat moment.

Wanneer je dat heel zijn in jezelf aanraakt, lijkt heling als proces even geen bestaansrecht te hebben. Er is alleen maar Al. Eén.

Hoe houden we onszelf bezig?

Maar zodra die ervaring vervaagt, en gedachten weer een afstand creëren tussen zijn en doen, ontstaat meteen het idee dat er nog een weg te gaan is. Dat het tijd, moeite en soms zelfs veel geld vraagt om weer ‘heel’ te worden… en daarmee uiteindelijk gelukkig. Dat is hoe we denken.

Tja, hoe houden we onszelf bezig op deze manier?
Hoe bewegen we telkens in dezelfde cirkel, op weg naar heelheid, terwijl we misschien niet anders kunnen dan al volledig zijn?

Het is een heel gebeuren, dat mens-zijn. Maar al onze verhalen komen voort uit die reis. En wat zouden we zijn zonder die verhalen?

Leef jezelf heel-e-maal

Dus leef je heel-e-maal uit, iedere dag weer. Wat je doel ook is.
Je bént al thuis. En tegelijk: misschien is er niets mooier dan telkens opnieuw thuis te komen en je verhaal te doen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – een gids op jouw helende reis)

Ook ‘het donker’ wil graag vrij zijn

Dit is misschien een wat vreemde titel, maar er kwam niets beters.

Er wordt veel gesproken over licht versus donker, in welke context dan ook. Het licht wordt daarbij vaak gezien als ‘het goede’ en het donker als ‘het kwade’. Zo wordt het meestal voorgesteld. En daar is ook veel voor te zeggen.

Contrasten

Tegelijkertijd hoor je vaak dat het licht het donker nodig heeft om te bestaan, en andersom. Iets kan immers alleen bestaan bij de gratie van contrast, toch?
Vanuit spiritueel oogpunt neigen veel mensen naar het overstijgen van die contrasten. Uiteindelijk komen we dan uit bij het Ene, het Al, het Goddelijke, of welke term je er ook aan geeft. Iets dat alles omvat, alles in zich draagt, eeuwig is en voorafgaat aan elke vorm van creatie. Licht en donker, goed en kwaad, blijken daarin uiteindelijk verenigd in iets wat ons begrip te boven gaat, maar wat we misschien wel voelen als oerkracht.

Ook ‘het donker’ wil graag vrij zijn

Afb via Pixabay

In deze tijd lijken de contrasten zich te verscherpen. Steeds meer mensen verdiepen zich in zingeving en zoeken naar het licht. Tegelijkertijd lijkt het donker zich ook te roeren, bijna als een tegenbeweging. Of dat een kwestie is van perspectief, of dat het daadwerkelijk zo is, laat ik aan jou. Voel voor jezelf: ervaar je meer tegenwerking? Of lijkt het donker zichtbaarder te worden naarmate je je meer richt op het licht?

Slachtoffer

Wij mensen zijn vaak geneigd om in een slachtofferrol te stappen. Wanneer we ons niet meer één voelen met het leven, lijkt alles wat we ervaren van buiten te komen. En als er dan ‘donkere krachten’ zijn, voelt het alsof ons iets wordt aangedaan. Dat maakt het lastig om eruit te komen.

Maar als alles uiteindelijk terugvoert naar het Ene, dan kan het bijna niet anders dan dat zowel licht als donker hun oorsprong ook in ons hebben.
– Hoe kijken we naar wat we ervaren?
– Hoe is het gesteld met onze innerlijke balans?
– Waar zijn we nog aan het zoeken of streven, en voeden we daarmee juist de disbalans?

We zijn moe

Misschien bevinden we ons als mensheid op een piek van contrastrijk leven. Eeuwenlang hebben we dualiteit verkend, in al haar vormen. Hoewel eenheid altijd ergens voelbaar bleef, hebben we de uitersten van verscheidenheid doorleefd. En misschien… zijn we moe geworden.

Alles lijkt moe. Ook de aarde. En zelfs dat wat we ‘het donker’ noemen. Ook dat draagt ergens de herinnering aan eenheid. Ook dat wil terug naar de oorsprong.

Veréénig

Misschien vraagt deze tijd ons niet meer te kiezen tussen licht of donker, maar om dat gevecht los te laten. Om ons midden te hervinden. Om te integreren wat altijd één is geweest, maar zich heeft laten ervaren als twee.
Dus kies niet. Veréénig.
Breng licht en donker samen in jezelf, en laat ze daar tot rust komen.

Misschien is ons al zo oude experiment voltooid. En ontstaat vanuit het midden ruimte voor iets nieuws.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor helderheid in jouw midden)

Absent

Paradoxen

Vaker schrijf ik over de paradoxen van het leven. Of liever: de paradox die het leven ís. We zijn perfect én tegelijk alsmaar onderweg naar één. We zijn één bewustzijn én ervaren de wereld telkens als een fragmentje, wat ons zo vaak uit-één splijt. Wie heeft in Godsnaam zoiets bedacht, denk je misschien af en toe?

Ik ben verzot op paradoxen. Het legt je gedachten stil en laat je rusten in Zijn. Wat kun je anders dan het gewoon maar binnen laten komen? Bijvoorbeeld deze:

“Het moment dat je eert wat zich níet manifesteerde, wat níet doorging en wat er níet kwam, is het moment dat je absentie begint te zien als de meest krachtige vorm van aanwezigheid.”

 

Absent
Afbeelding ‘Disappointment’ uit de Voyager van James Wanless & Ken Knutson

Dis-appointment

Is het niet prachtig? Denk eens aan al die momenten dat je teleurgesteld raakte omdat iemand niet kwam opdagen, aan die overeenkomst die niet werd gesloten, aan dat huis dat aan je neus voorbijging of je droom die in rook verdween… juist daarin zat de meest krachtige vorm van jouw aanwezigheid.

Daarin zat je ziel, je meest wijze raadgever, de hogere intelligentie van het leven zelf. Niet als plaaggeest maar als richtingaanwijzer van het grotere plan dat onder alles ligt, kijkend vanuit Einsteins visie dat God niet dobbelt.

Denk eens aan jouw ‘dis-appointments’, aan al die afspraken die niet werden nagekomen in je beleving. Hoe hebben ze bijgedragen in jouw proces? Welke wending hebben ze teweeg gebracht? En ga eens na waar je op dit moment zoal mee worstelt? Hoe maakt een deur die zich sluit een nieuwe deur open?

Jouw sleutel van geduld en compassie

Is het niet veel makkelijker om mee te bewegen met wat het leven je laat zien? En alles wat tegenzit te openen met de sleutel van je geduld en compassie? Haal diep adem, leun achterover en word de toeschouwer van het spel dat je speelt, waarin alles zó naadloos past dat je het nooit met je hoofd had kunnen bedenken. Liefs, Nynke