Logo Soul Touching

geboorte

Het is nog geen lente maar toch…

2023 is nog maar net begonnen. Misschien is een nieuwjaarswens nog wel op z’n plaats. Bij deze dan: ik wens je die lente! Het in bloei komen van alles wat er in je is. En daar ga ik het ook over hebben.

Met de start van dit jaar lijkt het of we die (weder)geboorte van ons als mens, die overgang naar een nieuwe cultuur met een ander soort mens, een extra impuls zijn gaan geven. Een volgende barenswee, als een duw de goede kant op.

We barsten open

En wat is de goede kant dan? Want dat betekent dat er een foute kant naast staat, of zelfs tegenover. Tja, polariteiten zijn er nog wel even. Maar het goede in de ontwikkeling die ik in veel van ons ervaar, is dat als het ware al die zo lang opgeslagen latente gaven in zoveel mensen, nú naar buiten willen. Alsof er, net als in de lente, allerlei bloemknoppen openbarsten of in ieder geval op knappen staan. Niet alleen met mooie gaven maar ook met de erváring van eenheid, van dat wat ons allemaal verbindt, heel reëel. En daarmee komt de invoelendheid naar de ander, naar de dieren- en plantenwereld en naar de schoonheid van de aarde als geheel.

Het is nog geen lente maar toch...

Afbeelding van Annette Meyer via Pixabay 

Concreet aan de slag

Het lijkt erop alsof de spirituele woo-woo-buzz, die van alles heeft beloofd: licht en liefde in een vredige, sprookjesachtige wereld waar alles samen danst en zingt van vreugde…, stiller wordt. Er is zoveel gerijpt in ons over wat eenheid en liefde nou wérkelijk inhoudt, dat iets in ons heel concreet aan de slag wil gaan en ook zál gaan met wat er nodig is om onze mooie aarde schoon te maken, verbindingen te creëren tussen culturen, religies en manieren van denken. Maar ook met het handen en voeten geven van hoe de kinderen van nu (die van die nieuwe cultuur) willen leren, hoe we zorg kunnen verlenen waarbij ons lichaam méé mag doen en hoe we onze samenleving, van groot naar klein, kunnen bestieren. Dus hoe we ons bestuur zo kunnen invullen dat de natuurlijk orde die in alles zit wat bestaat, leidend wordt, in plaats van die angst voor tekort in de mens.

En dan kun je zeggen: maar dit is toch al jaren of liever decennia aan de gang? Ja, zeker! Dat is ook zo en de geboorte van die nieuwe mens is daarmee ook een pittige bevalling. Maar de barensweeën komen sneller na elkaar en ook de start van dit nieuwe jaar lijkt er eentje te zijn. Alsof de deur naar de ziel in veel mensen open wordt geblazen en dat, wat al die lange jaren van ontwaken slechts een belofte leek te blijven in woo-woo-land, nu tastbaar mag worden.

De natuurlijke orde

En het ‘mag’ worden past dan weer zo mooi in die natuurlijke orde die zit in alles wat leeft. Waarom gebeuren dingen wanneer ze gebeuren? Omdat het leven in essentie heel ordelijk verloopt. En wij lopen daar, zodra we ervoor openstaan, mee in de pas. Niet dat je ooit uit de pas kunt lopen, maar als je de onderliggende orde niet ervaart, in je lijf, je gevoels- en gedachtenwereld, dan ervaar je chaos en lijk je nooit op tijd te zijn.

Wat nu (natuurlijk) aan de orde is, is precies dat wat we zien gebeuren: de afbraak van wat niet meer dient en de (voorzichtige) opbouw van wat er wil ontstaan. En een belangrijk onderdeel daarin in mijn beleving, is het openbarsten van zoveel bloemknoppen. Zoveel lichtwerkers (eigenlijk best een mooie naam) die ervaren hoe rijp ze zijn om nu ook heel pragmatisch aan de slag te gaan met hun helende handen, hun invoelende gaven, hun resonerende stem en hun heldere visie.

Helder zien, horen, voelen, ruiken en weten komen uit de verdomhoek en nemen ‘gewoon’ hun plek in, overal waar het nieuwe bezig is vorm aan te nemen. Hogere inspiratie borrelt op als welkome fonteintjes in de geestelijke woestijn die de aarde geworden is, waarmee ideeën tot leven kunnen komen, die tot nu toe werden afgeserveerd als belachelijk of een fabeltje.

Wat leeft er in jou?

Wat leeft er in jou? Wat wil er mani-fest worden via jou ‘mani’, jouw handen? Waar voel jij je rijp voor? Of misschien is de vraag: wat in jou heeft er voeding nodig om je bloemknop volledig te vullen? En welke voeding is dat dan? Misschien weet je de antwoorden niet meteen maar gun jezelf de tijd en de ruimte om met deze wee te beseffen hoe waarachtig het is wat jij bij je draagt en wat je je hele leven al voelt als kostbaar. Het is er en het wil het licht zien en als licht aan het werk zijn, exact op jouw plek in de orde der dingen. Liefs, Nynke

PS: Die natuurlijke orde in jou, dat wat naar buiten wil komen op haar/zijn eigen tijd, vraagt je aandacht in deze snelle wereld. Het vraagt momenten van stilte en naar binnen keren om er contact mee te maken. De enige die het echt vorm kan geven, ben je natuurlijk zelf. Én er zijn wegwijzers, op-weg-helpers, in de vorm van healings, readings, systemen etc. Zelf vind ik de Gene Keys een prachtig zuiver en veelzeggend systeem of instrument. Raakt het je? Je bent welkom voor een sessie door jouw sleutels!

De nieuwe geboorte

Al nodigt deze bijzondere tijd erg uit om over de Nieuwe Tijd de praten, die, zo geven heel veel mensen aan, met de grote conjunctie van de afgelopen wintersolstice werd ingeluid, dát is niet de nieuwe geboorte waar ik over wil schrijven. Ik heb veel te weinig kennis over de planetenstanden en bovendien kunnen anderen dat uitstekend. Er zijn talloze websites te vinden op internet.
Ook kerst staat natuurlijk in het teken van een geboorte. En ook dat ligt, net als de solstice, alweer achter ons.

Mijn vader

De zwangerschap en nieuwe geboorte waar ik over schrijf, gaan over het overgaan van mijn vader. Hij is 93 geworden dus een mooie leeftijd om aan iets nieuws te beginnen. De weg daar naartoe leek echt op een 9 maanden zwangerschap maar dan over een veel langere tijd uitgespreid. Hij is er naartoe gegroeid. En alhoewel hij niet echt sprak over spiritualiteit of zijn gevoelsleven, was hij een diepe voeler en een heel ‘verbonden’ iemand. Alleen vond hij dat eng volgens mij. Dus zat hij liever in zijn hoofd. Toch, zo tegen het moment van de ‘bevalling’ aan, die overgang naar dat nieuwe leven, kwamen er al wat weeën. En af en toe vertelde hij daarover iets aan mijn moeder.

Zo zei hij een paar dagen voor zijn dood: “Ik kan niet meer zo lang blijven maar ik laat je nu toch zo kort mogelijk alleen.” Hij was in die hele periode tot zijn vertrek, dat ongeveer twee jaar duurde, al twee keer echt weggeweest. Maar telkens kwam hij toch weer terug. De artsen stonden erbij en keken ernaar. Ze begrepen er niets van. Zo kan het gaan.

Hij vond het heel moeilijk om mijn moeder alleen achter te laten en diepte telkens die enorme wilskracht op, om weer terug te komen. Terwijl hij wel ervoer hoe vredig het ‘daar’ was. Niet dat ‘daar’ iets was zozeer, behalve dan vrede. Dat is wat hij erover kon zeggen. Hij was ook niet bang voor de dood. Maar hij vond de overgang eng, het afscheid, wat absoluut en onomkeerbaar iets totaal nieuws zou inluiden. Daar kon hij niet goed mee omgaan. Heeft hij nooit gekund. Verhuizen was ook altijd een ding.

Met vallen en opstaan

Zo ging de zwangerschap op weg naar zijn wedergeboorte met vallen en opstaan, letterlijk ook. Dan viel hij weer heel ongelukkig maar kwam telkens weer overeind. De zorg die hem omringde deze laatste jaren, was fantastisch waardoor een mooie band groeide tussen de geweldige zorgers en mijn vader, waar ieder op zijn/haar eigen wijze invulling aan gaf.

En dan… het moment van bevallen, van opnieuw geboren worden óf van overlijden, maar net hoe je ernaar kijkt. Hij koos een heel bijzonder moment: middenin de grote conjunctie van deze wintersolstice, luidde hij zijn overgang in. En na, nog een laatste aarzeling, liet hij zich stil en moedig en in alle vredigheid meevoeren naar zijn nieuwe leven. Zo vredig dat ze in de ochtend eigenlijk niet meteen in de gaten hadden dat hij was gegaan. En toch was het zo.

Niets dan vrede

Toen ik hem zag een paar uur later, nog heerlijk in zijn eigen bed, straalde hij niets dan vrede uit. Zijn gezicht leek jonger, de rimpels waren bijna weg.
Ik kon in het begin niet nalaten alsmaar zijn hand vast te houden en over zijn hoofd te strijken. Zijn weerbarstige oude grijze haar een beetje fatsoenerend. Ijdel is hij altijd geweest. Zijn kam moest overal mee naartoe.

Het is best even wennen om gewaar te worden dat zijn lichaam niet meer op en neer gaat, met de beweging van zijn adem, terwijl verder alles nog hetzelfde lijkt. Zijn anima, zijn ziel, is natuurlijk verdwenen. Die ziel die via de adem het lichaam ‘animeert’. Opeens is me dat nu heel helder: die animatie, die ademtocht die onze ziel vertegenwoordigt. En hoe makkelijk het dus eigenlijk is om contact met onze ziel te leggen, puur door het volgen van die ademstroom.

Helend

Heel bewust voelend, wat zo bij mij hoort, ervaar ik het als helend om deze stadia van afscheid een stem te geven. Eerst die enorme golf van liefde die ik voelde voor mijn vader, die ik vanaf mijn pubertijd eigenlijk niet meer goed met hem kon delen. Hij begreep pubers niet echt en trok zich terug. Maar opeens stroomde alles weer. Wat een heerlijk gevoel. En natuurlijk kwamen de huilbuien, gewoon tussen het geregel door. Pure reiniging, zo leerde Peter Delahay mij ooit.

Een nieuw contact

En na deze eerste momenten is er nu een nieuw contact met hem. Al ervaar ik niet dat hij nu opeens boven me hangt ofzo. Wat ik wel ervaar is een prachtige vrije, onvoorwaardelijke, vredige en lichte, bijna vrolijke energie die om me heen is of in mij. Ik noem het ‘De grote Geest’. Het is niet meer mijn vader. Ik zie het als die energie die in hem zat, en nu weer vrij is. En dat geeft me een impuls: om me ook zo vrij te voelen, ook al zit ik nu in dit lichaam en hier op aarde. ‘Hij’ stimuleert me om in mijn midden te blijven, in mijn integriteit en zuiverheid. Ik lijk daar telkens even op gewezen te worden. Heel luchtigjes. Daar in mijn midden ís immers die vrijheid? En die liefde, die vrede en die vrolijkheid… Daar is alles.

Ik geniet van ‘mijn vader’ die is gaan hemelen en opnieuw is geboren. Ik geniet van de heldere aanwijzingen. Of ik ze opvolg is natuurlijk vers twee. Zo makkelijk is dat immers niet altijd in dit gedoe van aardse dingen. (Zo blijken mijn moeder en ik opeens positief getest en ben ik ziek. Dat wordt dus een afscheid vanachter de computer, ook voor mijn broer.) Maar ik doe mijn beste best, vader.
Ben ik toch weer even kleine Nynke, die het fijn vindt als haar vader trots op haar is. En diep in mijn hart, weet ik natuurlijk dat hij dat is.

Liefs iedereen, heb een prachtige nieuwe geboorte naar 2021. Houd je midden en ervaar hoe gedragen je bent. N

Een nieuwe geboorte

 

Head first!

Dit is niet direct een verwijzing naar de Engelse uitdrukking ‘headfirst’, die ‘voorover’ maar ook: ‘halsoverkop’, ‘ondoordacht snel’ en ‘impulsief’ betekent.

Eigenlijk bedoel ik hier meer juist het omgekeerde van impulsief. Het is namelijk een verwijzing naar de manier waarop de meeste kinderen ter wereld komen. De meeste, maar ik niet! Diep geschrokken door mijn eerste ervaringen in dat lijfje in de baarmoeder, lag mijn hoofdje juist níet vooraan en is het een hele klus geworden om me levend uit mijn moeders buik te krijgen.

Ik wil deze titel dus graag gebruiken omdat het thema waar het voor mij naar verwijst, me raakt. Het staat centraal in mijn leven en… misschien ook wel ergens in dat van jou.

Duik je erin of tast je af?

Stel je eens een situatie voor die je een beetje spannend vindt. Al is het in eerste instantie zoiets simpels als: je eerste duik in de nog ijskoude zee op een warme voorjaarsdag. Het fijne van een ondiepe zee die op het strand landt, kan zijn dat je er meestal juist niet voorover in kunt duiken. Je hebt dus alle ruimte om eerst met je voeten en je handen te voelen, te tasten of je zult gaan of niet. Voetje voor voetje wen je aan de temperatuur en het idee je helemaal onder te dompelen. Maar ook in een zwembad, gaan veel mensen niet headfirst, meteen vooroverduikend, het water in maar voelen ze even van tevoren of nemen eerst een douche om te wennen aan het nat.

Een ander voorbeeld, wat abstracter, is een nieuwe relatie. Natuurlijk zijn er zat voorbeelden waar mensen headfirst een relatie induiken. (Al strandt zo’n relatie ook vaak weer na niet al te lange tijd omdat de match toch tegen blijkt te vallen.) Maar de meeste mensen tasten eerst af. Ze willen meer leren kennen van iemand voor ze zich helemaal geven en doen dat stap voor stap of meer schuifelend, voetje voor voetje.

Headfirst verwijst naar het ergens induiken zonder je hoofd eerst van alles te laten verwerken van wat de andere sensoren in je lijf je voor signalen geven. Je gáát gewoon, stoer bijna, of misschien ook wel roekeloos. Geen reflectie, geen second thoughts, gáán en je ziet wel wat ervan komt.

De manier van het ongeboren kind

Head first

De manier waarop de meeste kinderen worden geboren, is ook met het hoofdje eerst, maar de houding is anders. Waar voorover duikend betekent dat je als het ware recht op je ‘doel’ afgaat, doet die kleine, nog zo kwetsbare baby, iets heel anders: het gaat wel met het hoofdje eerst, maar áchterover. Dúbbel zo spannend, zou je kunnen zeggen. Want je kunt noch recht vooruit kijken naar waar je naartoe gaat nóch kun je met je voeten of handen aftasten, bijsturen of aan de rem trekken. Je hebt dus te vertrouwen dat je ergens terechtkomt waar je wordt opgevangen. Liefst nog liefdevol ook.

En maar al te vaak gebeurt dat niet, weten we. Maar al te vaak komt een pasgeboren baby terecht in een situatie vol stress, angst en kwetsbaarheid. Denk maar aan alle oorlogssituaties waar kinderen worden geboren, ongewenste zwangerschappen of gezinnen in lastige omstandigheden (armoede, scheiding, alcohol- of ander misbruik). Toch laten ‘nieuwe’ kindjes zich meestal in die houding van vertrouwen en overgave zakken in hun nieuwe omgeving, hun nieuwe woonplek.

Niet mijn manier

Maar ik niet. No way dat ik er vertrouwen in had. Mijn voeten stevig naar beneden geplant, alsof ik heel duidelijk mijn verzet wilde tonen, en mijn hoofd in de richting van ‘terug de kosmos in’, was ik helemaal niet van plan te kómen, maar te gaan.

Feet first

Openheid en vertrouwen

Het is iets prachtigs dat ‘nieuwe’ kinderen van nature zo vol zijn van vertrouwen dat ze zich met hun hoofdje voorop, áchterover, durven te laten zakken in een compleet nieuwe setting. Dat vraagt een enorme openheid en inderdaad een wereld aan vertrouwen. Dit zijn allebei aspecten die enorm uitdagend zijn, ook in onze ‘moderne’ wereld. Zo uitdagend, dat we ze eigenlijk al snel verliezen als opgroeiende kinderen op onze aardse reis. Hoe ouder we worden, hoe meer we dat basisvertrouwen loslaten door alle, vaak pijnlijke, ervaringen die we opdoen. En dus sluiten we onszelf meer en meer.

Zo leren we onszelf, bij alle nieuwe ervaringen op onze aardse reis, steeds meer aan om óf voorzichtig af te tasten en onszelf voor te bereiden op eventueel gevaar óf headfirst maar gewoon ergens in te duiken en op die manier onze angsten hanteren. Maar, dat mooie oervertrouwen en die volledige overgave blijven wel ergens in ons aanwezig als onze natuurlijke staat van zijn. Ze blijven ons roepen. En, als we ook maar een beetje bewust zijn van onszelf (of zelfs ook geheel onbewust), ‘horen’ we ze ook. Op dat moment her-inneren we ons hoe fijn het is om zo open en vrij ergens in te gaan.

Hervinden van je oervertrouwen

Vanuit die herinnering blijven we net zolang, stap voor stap, voetje voor voetje proberen, tot we het ankerpunt weer in onszelf ervaren. Dat ankerpunt in het gebied van de navel, waardoor we vóór onze geboorte zo verbonden waren met de ons aangewezen bron van voedsel en veiligheid: onze moeder.
En we nemen een besluit: een besluit om ons, in ons leven als volwassen mens, opnieuw achterover te laten zakken. Omdat we op dat moment (weer) weten dat wat er ook gebeurt, we gezekerd zijn. Niet meer met de fysieke navelstreng maar met dat energetische ‘lijntje’ van onze thuisbasis: de bron, de eenheid, het ‘alles wat is’, ons bewuste Zijn.

Kinderen die op het moment van hun geboorte ‘feet first’ liggen, zoals ik, hebben hun basisvertrouwen eigenlijk al voor de geboorte heel diep weggestopt. Soms (en ik denk tegenwoordig steeds vaker) krijgen ze voldoende tijd en ruimte om uit eigen beweging of met wat hulp óm te draaien en alsnog te ‘besluiten’ zich achterover, met hun hoofdje voorop, uit de baarmoeder te laten zakken. Maar in veel gevallen zal dat te risicovol zijn, omdat het kindje dreigt te overlijden, zoals in mijn geval, toen mijn adem al was gestokt.

Een moment van pauze als handreiking aan jezelf

Hoe dan ook, het is nooit te laat om je basisvertrouwen te hervinden en nieuwe ervaringen de oude te laten overschrijven. Je kunt jezelf, in al die situaties waar je angst, twijfel of te grote onzekerheid ervaart, een fijne en veilige geboorte toestaan, metaforisch dan. Met andere woorden: je kunt jezelf in al dat soort (niet levensbedreigende) situaties even de tijd geven om na te gaan: mag ik van mezelf eerst even aftasten en afstemmen wat ik eigenlijk wil en waar ik nu klaar voor ben? Zo’n moment hoeft niet perse lang te duren. Het gaat meer om de handreiking die je naar jezelf doet: dat het ok is om in te checken waar je zit en wat je nodig hebt om je veilig en zelfverzekerd te voelen.

Een moment van pauze, totdat je weer vanuit je midden, je ankerpunt, het oervertrouwen hebt hervonden. Dan kun je je vol overgave in het nieuwe laten zakken, zonder jezelf te overschreeuwen waardoor je halsoverkop ergens induikt. Ook hoef je jezelf dan niet op de handrem te zetten en dingen te ontzeggen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je een behoefte om de afstemming in en met jezelf te ervaren en te voelen hoe je je ankerpunt weer herkent? Je bent heel welkom voor een gratis kennismaking om daar in te gaan. Het geeft je helderheid en dat gevoel van: oh ja, dit is thuis. Je kunt je aanmelden op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/