Logo Soul Touching

gesprek

Het voelt niet goed…

Typ dit zinnetje eens in op Google en je krijgt ca 12,5 duizend zoekresultaten.

Hoe lang is het geleden dat dit echt een populaire uitspraak werd? Misschien wel zolang begeleidingsvormen als coaching in zwang zijn geraakt. Inmiddels is voelen een geaccepteerd ‘argument’ geworden. Lees verder →

Gescheiden of verbonden – wat maakt een mens gelukkig?

Via Jasper van Impelen, die met zijn project ‘Story of Cool’ onder andere korte filmpjes maakt over mensen die hier een bijdrage aan leveren, kwam ik op het door hem gemaakte filmpje over Olga Plokhooij. Het is alweer twee jaar geleden opgenomen maar volgens mij nog net zo actueel. Ik ken Olga heel zijdelings, van een ontmoeting ooit in het Naamlooz netwerk. Ik besloot te kijken.

Al in de eerste paar zinnen werd ik geraakt door het volgende:

“Ik vind het heel leuk om te kijken naar waarom mensen, die eigenlijk allemaal wel nieuwsgierig naar elkaar zijn, toch ook heel bang voor elkaar kunnen zijn.”Lees verder →

Authenticiteit Eigenheid, interview met Walter Berghoef

In 2007 interviewde ik Walter Berghoef voor de eerste keer in het kader van een reeks interviews over authenticiteit. In de tussenliggende periode is veel op z’n plek gevallen voor hem. Hij houdt van het woord, dat is een van die dingen waar hij niet meer omheen kan of wil. Dit geeft hij onder andere vorm in zijn werk: facilitating conversations. “Ik breng mensen in gesprek met zichzelf en elkaar over de wezenlijke onderwerpen die vaak als vanzelfsprekend beschouwd worden en onbenoemd blijven.”

Een andere verandering ten opzichte van vier jaar geleden, is dat Walter me direct meeneemt naar een ander woord, in plaats van authenticiteit, en dat is eigenheid: “Dat zit voor mij dichter op de betekenis. En het is iets minder geladen.”

Wat Walter me leert in dit interview, geef ik als aan hem terug in ons gesprek:

“Het complexe samenspel van eigenheid omvat het individuele proces van autonome ontwikkeling, het verbinden en het manifesteren. Dit is een cyclisch proces dat voortdurend plaatsvindt, zowel individueel als collectief en in interactie. En dat is wat jij faciliteert door middel van conversatie oftewel: het voeren van gesprekken én stilte.

En hierbij, zeg je, is het belangrijk om te luisteren, naar je eigen verlangens en die van de ander door de ander uit te nodigen. Het is dus ook van belang om vragen te stellen: in welke mate klopt het bij mij, in welke mate klikt het tussen ons en in welke mate past wat we aan het doen zijn?

En, ten derde, is het belangrijk om de confrontatie aan te gaan in plaats van te vechten of te vluchten. Ook daarin komt het spreken terug: Spreek je allebei uit of spreek je allemaal uit. Kom gezamenlijk tot afspraken die tot actie leiden. En spreek elkaar aan op de resultaten van die actie. Dan kun je je daarna weer opnieuw uitspreken en is de cirkel rond.”

Lees het hele interview over hoe Walter eigenheid als continu proces weergeeft. Hoe hij zijn praktijkervaringen voor mij in woorden heeft uitgebeeld tot de cirkel helemaal rond was. Het heeft me geraakt. Ik denk doordat zijn verhaal en wat hij in ons gesprek deed, niet losstonden van elkaar.
[Download Walter Berghoef Authenticiteit Eigenheid]


Een Verhelderend Gesprek

Vandaag eens een blog over een dienst van mij. Dat is misschien wel raar omdat het kan neigen naar reclame wat niet zo des blogs is. De reden dat ik er toch over wil schrijven is omdat het me intrigeert. En wat me intrigeert, is weer uitstekend geschikt voor mijn blog. Dus vandaar: Een Verhelderend Gesprek onder de loep.

Wanneer is een gesprek verhelderend? Dat is natuurlijk aan iedereen zelf om te beoordelen. Het valt denk ik wel een beetje in de categorie een ‘authentiek’ en een ‘goed’ gesprek: het roept iets op dat het gesprek anders is dan een ‘gewoon’ gesprek. Maar wat is dat nou concreet en wat heb je daaraan?

Ok, helderheid is wel een pakbaar begrip. Als iets helder is dan heb je te pakken waar het over gaat. Je kunt bijvoorbeeld oorzaak en gevolg onderscheiden. Of je ziet (opeens) heel helder wat je zelf hebt gedaan om in een bepaalde situatie terecht te komen. Het kan ook zijn dat je inzicht krijgt in de componenten waaruit een situatie of relatie bestaat die je stress oplevert. En het besef daarvan maakt waar je over piekert lang niet zo ingewikkeld meer.

Helderheid is duidelijkheid, het van een afstandje kunnen kijken naar, kunnen ontrafelen, scherp kunnen zien, kunnen beschrijven of woorden geven… En het is het stoppen met vechten tegen, het niet meer bang zijn voor, het omarmen van, het vrede sluiten met…
Helderheid is de stress die je ervaart en buiten jezelf wilt houden, naar binnen laten door je ervoor open te stellen, met behulp van aandacht en ruimte en eventueel iemand anders. Helderheid is dus eigenlijk gewoon liefde. Met liefde belichten wat buiten je staat. En dan laat je het binnen en is het van jou.

Een Verhelderend Gesprek is een gesprek. En eigenlijk is het een uitwisseling van liefde en licht. En daarmee wordt weer een stuk van jou helder en mag het er (ook) zijn. Dat is helder en ook lichter, minder zwaar. En dat merken mensen als ze de deur uitgaan. (Zo! toch nog een stukje reclame:-)

Technostress… Wat?

Bijna drie weken geleden – ik hoor duidelijk niet bij die snelle, multitaskende vrouwen – las ik een artikel, ‘Nooit meer rust’ van Stephanie Bakker, in de FD weekendbijlage (2 april ’11). De strekking, en dan neem ik een citaat uit het artikel over van filosofe Joke Hermsen: “We hebben de afgelopen honderd jaar allerlei tijdbesparende machines ontwikkeld, maar we hebben minder tijd dan ooit.” Ze schreef er een boek over: “Stil de tijd, pleidooi voor een langzame toekomst.”

Andere gevolgen van dit beeldschermtijdperk die worden genoemd in het artikel van Bakker, zijn o.a. een massale ‘beeldscherm-burnout’ (Hermsen), ons vermogen tot diep nadenken wordt aangetast waardoor onze productiviteit daalt en echte creativiteit verdwijnt, onze kennis wordt minder door veelvuldig gebruik van Google (Nicolas Carr) en een massaal ontstane behoefte aan ongedeelde aandacht (onderzoek VS), zeker bij kinderen (Turkle).

Het artikel spreekt over de noodzaak van een nieuwe balans waarvoor zaken worden aangedragen als een powernap, yoga, mediteren, wandelen, een (bij voorkeur moeilijk, fysiek) boek lezen, een goed gesprek voeren en… apparaten uitzetten natuurlijk, slechts een paar uur per dag. Dit nieuwe gedrag integreren zo stelt Carr, kunnen bovenstaande nadelige gevolgen weer ongedaan maken.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was met het artikel omdat ik me erg gesteund voelde. Ik heb namelijk nogal moeite om ‘mee te komen’. Hiermee bedoel ik dat ik tijd nodig heb voor alles wat ik lees, hoor en zie en dus een beetje vastloop in de overload aan informatie du moment dat ik achter mijn laptop kruip. En dan heb ik nog niet eens een smartphone! Bovendien dreig ik mezelf telkens te verliezen omdat ik de tijd en rust niet neem om bijvoorbeeld na te gaan wat ik ervaar, wat mijn mening is en welke koers ik wil volgen.

En ja, dat een goed gesprek voeren een van de zaken is die wordt genoemd als remedie voor deze nieuwe epidemie, doet me natuurlijk bijzonder goed. Dat is immers mijn lust en mijn leven en, niet helemaal toevallig, ook mijn werk.

Maar hoe realistisch is het scenario dat hier wordt geschetst? Kloppen de stellingen van Carr bijvoorbeeld? Bovendien: de technologie schrijdt alleen maar voort, ontwikkelt zich alsmaar sneller. In hoeverre zijn mensen in staat daar tegenwicht aan te bieden door dit te consuminderen en andere activiteiten te ontplooien? Is het menselijk brein misschien in staat een evolutionaire sprong te maken en in de pas te blijven lopen met de techniek? Futurologen stellen bijvoorbeeld dat diezelfde techniek de mens over gaat nemen. Is dat iets om naar uit te kijken of te vrezen?

Terug naar nu. Het lijkt dat aan authenticiteit steeds meer waarde wordt gehecht. Het heerlijke van de huidige technische ontwikkelingen is dat de wereld klein en transparant is geworden. Daar vaart authenticiteit wel bij: machtsmisbruik, corruptie of onechtheid, ze zijn makkelijker door te prikken. Een andere kant van dit beeldschermtijdperk is… het beeldscherm. Staat dat een goed gesprek in de weg? En zijn goede gesprekken überhaupt nodig om authentiek te functioneren? Kunnen we de aandacht geven en krijgen die we nodig hebben via een beeldscherm of zal de behoefte aan aandacht ook worden vervangen door techniek? Veel coaches en counsellors zweren inmiddels bij online werken en as 12 mei is alweer het 2e E-coaching symposium, georganiseerd door de universiteit van Tilburg.

Mijn idee? Ik denk dat de mens, via een nieuwe balans in off- en online, zoals hierboven geschetst, doorontwikkelt naar een veel effectievere manier van omgaan met techniek en de snelle ontwikkelingen daarin. Het huidige tempo proberen bij te benen, werkt denk ik uitputtend. Via meer offline-activiteiten een groter menselijk potentieel ontdekken, lijkt me zinvoller. Iets wat lijkt op: naar het oog van de cycloon…